കൂര്മപുരാണമ്

പാലയാദ്യ പരം ധര്മം സ്വകീയം മുച്യസേ ഭയാത്

നീ ഇന്ന് നിന്റെ പരമധർമ്മം പാലിച്ചാൽ ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

പൃഷ്ടവാന് പ്രണിപത്യാസൌ യുഗധര്മാന് ദ്വിജോത്തമാഃ

അവൻ പ്രണാമം ചെയ്ത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരോട് യുഗധർമ്മങ്ങളെ ചോദിച്ചു.

പ്രണമ്യ ദേവമീശാനം യുഗധര്മാന് സനാതനാന്

ദൈവമായ ഈശാനനോട് പ്രണാമം ചെയ്ത്, അവൻ സനാതന യുഗധർമ്മങ്ങളെ ചോദിച്ചു.

ന ശക്യതേ മയാ പാര്ഥ വിസ്തരേണാഭിഭാഷിതുമ്

പാർഥാ, ഞാൻ ഇത് നിന്നോട് വിശദമായി പറയാൻ കഴിയില്ല.

തൃതീയം ദ്വാപരം പാര്ഥ ചതുര്ഥം കലിരുച്യതേ

മൂന്നാമത്തേത് ദ്വാപരയുഗം എന്നാണ് പറയുന്നത്, പാർഥാ, നാലാമത്തേത് കലിയുഗം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ദ്വാപരേ യജ്ഞമേവാഹുര്ദാനമേവ കലൌ യുഗേ

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ യജ്ഞം മാത്രമാണ് പ്രധാനമായത്; കലിയുഗത്തിൽ ദാനം മാത്രമാണ് പ്രധാനമായത്.

ദ്വാപരേ ദൈവതം വിഷ്ണുഃ കലൌ രുദ്രോ മഹേശ്വരഃ

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ആരാധ്യദൈവം വിഷ്ണുവാണ്; കലിയുഗത്തിൽ മഹേശ്വരനായ രുദ്രനാണ്.

പൂജ്യതേ ഭഗവാന് രുദ്രശ്ചതുര്ഷ്വപി പിനാകധൃക്

നാലു യുഗങ്ങളിലും പിനാകം കൈവശമുള്ള ഭഗവാൻ രുദ്രനെ ആരാധിക്കുന്നു.

ത്രിപാദഹീനസ്തിഷ്യേ തു സത്താമാത്രേണ തിഷ്ഠതി

തിഷ്യയുഗത്തിൽ മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾ ഇല്ലാതായി, മാത്രം സത്ത്വം മാത്രം അവശേഷിച്ചു.

പ്രജാസ്തൃപ്താഃ സദാ സര്വാഃ സദാനന്ദാശ്ച ഭോഗിനഃ

എല്ലാ ജീവികളും എല്ലായ്പ്പോഴും തൃപ്തരായിരുന്നു, സുഖത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ ആസ്വദിച്ചു.

തുല്യമായുഃ സുഖം രൂപം താസാം തസ്മിന് കൃതേ യുഗേ

ആ കൃതയുഗത്തിൽ അവർക്കെല്ലാം ഒരുപോലെയുള്ള ആയുസ്സും സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ധ്യാനനിഷ്ഠാസ്തപോനിഷ്ഠാ മഹാദേവപരായണാഃ

അവർ ധ്യാനത്തിലും തപസ്സിലും സ്ഥിരമായവർ, മഹാദേവനിൽ മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവർ ആയിരുന്നു.

പര്വതോദധിവാസിന്യോ ഹ്യനികേതഃ പരന്തപ

അവർ പർവതങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും വസിച്ചു, വീടില്ലാതെ അലയുന്നവരായിരുന്നു.

തസ്യാം സിദ്ധൌ പ്രണഷ്ടായാമന്യാ സിദ്ധിരവര്തത

ആ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിച്ചു.

മേഘേഭ്യഃ സ്തനയിത്നുഭ്യഃ പ്രവൃത്തം വൃഷ്ടിസര്ജനമ്

മേഘങ്ങളിൽ നിന്നും ഇടിമുഴക്കത്തിൽ നിന്നും മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

പ്രാദുരാസംസ്തദാ താസാം വൃക്ഷാ വൈ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ

അപ്പോൾ അവർക്കായി വീടെന്ന പേരിൽ മരങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വര്തയന്തി സ്മ തേഭ്യസ്താസ്ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രജാഃ

ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജനങ്ങൾ ആ മരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്.

രാഗലോഭാത്മകോ ഭാവസ്തദാ ഹ്യാകസ്മികോ ഽഭവത്

അപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമായി രാഗവും ലോഭവും നിറഞ്ഞ മനോഭാവം ഉദിച്ചു.

പ്രണശ്യന്തി തതഃ സര്വേ വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ

അതിനുശേഷം വീടെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആ മരങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചു.

അഭിധ്യായന്തി താം സിദ്ധിം സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ

അപ്പോൾ സത്യസന്ധരായവർ ആ സിദ്ധിയെ ഓർത്ത് ധ്യാനിച്ചു.

വസ്ത്രാണി തേ പ്രസൂയന്തേ ഫലാന്യാഭരണാനി ച

അവർക്കായി വസ്ത്രങ്ങളും പഴങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായി.

അമാക്ഷികം മഹാവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു

പ്രതിയൊരു തേനീച്ചക്കൂട്ടിലും അമിതശക്തിയുള്ള ശുദ്ധമായ തേൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഹൃഷ്ടപുഷ്ടാസ്തയാ സിദ്ധ്യാ സര്വാ വൈ വിഗതജ്വരാഃ

ആ സിദ്ധിയാൽ എല്ലാവരും സന്തോഷവും ആരോഗ്യവും സമൃദ്ധിയും അനുഭവിച്ചു.

വൃക്ഷാംസ്താന് പര്യഗൃഹ്ണന്ത മധു ചാമാക്ഷികം ബലാത്

അവൻമാർ ആ വൃക്ഷങ്ങളും തേനും ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തു.

പ്രണഷ്ടാമധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷാഃ ക്വചിത് ക്വചിത്

തേൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ആ ആശാവൃക്ഷങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.

ദ്വന്ദ്വൈഃ സംപീഡ്യമാനാസ്തു ചക്രുരാവരണാനി ച

ഇരട്ടത്വങ്ങൾ കൊണ്ടു പീഡിതരായി, അവർ ചുറ്റും തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.

നഷ്ടേഷു മധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷേഷു വൈ തദാ

അപ്പോൾ തേനും ആശാവൃക്ഷങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ,

വാര്തായാഃ സാധികാ ഹ്യന്യാ വൃഷ്ടിസ്താസാം നികാമതഃ

അവർക്കു മറ്റൊരു ഉപജീവന മാർഗം, അതായത് ധാരാളം മഴ ലഭിച്ചു.

അവഹന് വൃഷ്ടിസംതത്യാ സ്ത്രോതഃ സ്ഥാനാനി നിമ്നഗാഃ

തുടർച്ചയായ മഴയാൽ നദികൾ അവരുടെ പാതകളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകി.