കൂര്മപുരാണമ്

തര്പയാമാസ ദേവേശോ ദേവേശോ ദേവാന് മുനിഗണാന് പിതൄന്

ദേവന്മാർക്കും, മുനികൾക്കും, പിതാക്കള്ക്കും ദേവേശ്വരൻ തൃപ്തി അർപ്പിച്ചു.

പൂജയാമാസ ലിങ്ഗസ്ഥം ഭൂതേശം ഭൂതിഭൂഷണമ്

ലിംഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ചാരമണിഞ്ഞ ഭൂതേശ്വനേ അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

ഭോജയിത്വാ മുനിവരം ബ്രാഹ്മണാനഭിപൂജ്യ ച

മുനിശ്രേഷ്ഠനെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആദരപൂർവ്വം അത്തിരിപ്പിച്ചു.

കഥാഃ പൌരാണികീഃ പുണ്യാശ്ചക്രേ പുത്രാദിഭിര്വൃതഃ

മക്കളും മറ്റുള്ളവരും ചുറ്റിയിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ പുണ്യമായ പുരാണകഥകൾ പറഞ്ഞു.

മാര്കണ്ഡേയോ ഹസന് കൃഷ്ണം ബഭാഷേ മധുരം വചഃ

മാർകണ്ഡേയൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനോടു മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ബ്രൂഹി ത്വം കര്മഭിഃ പൂജ്യോ യോഗിനാം ധ്യേയ ഏവ ച

നീ പറയൂ, ഭക്തിക്രമങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്നവനും നീയല്ലേ.

ഭാരാവതരണാര്ഥായ ജാതോ വൃഷ്ണികുലേ പ്രഭുഃ

ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ വൃഷ്ണികുലത്തിൽ ജനിച്ചവനാണ് പ്രഭു.

ശൃണ്വതാമേവ പുത്രാണാം സര്വേഷാം പ്രഹസന്നിവ

മക്കളൊക്കെയും കേൾക്കുമ്പോൾ, അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.

തഥാപി ദേവമീശാനം പൂജയാമി സനാതനമ്

എന്നാലും, ഞാൻ ശാശ്വതനായ ദേവദേവനേ ആരാധിക്കുന്നു.

പൂജയാമി തഥാപീശം ജാനന്നൈതത് പരം ശിവമ്

ഈ പരമശിവനെ അറിയുന്നവനായി, ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു.

തതോ ഽഹം സ്വാത്മനോ മൂലം ജ്ഞാപയന് പൂജയാമി തമ്

അതിനാൽ, അവൻ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ മൂലമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഞാൻ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.

തഥാ ലിങ്ഗേ ഹിതായൈഷാം ലോകാനാം പൂജയേച്ഛിവമ്

ഇങ്ങനെ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ലിംഗത്തിൽ ശിവനെ ആരാധിക്കണം.

തതോ ഽഹമാത്മമീശാനം പൂജയാമ്യാത്മനൈവ തു

അതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനാൽ ആത്മനാഥനെ ആരാധിക്കുന്നു.

നാവയോര്ദ്യിതേ ഭേദോ വേദേഷ്വേവം വിനിശ്ചയഃ

പ്രഭമാനവാ, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; ഇതാണ് വേദങ്ങളുടെ നിശ്ചയം.

ധ്യേയഃ പൂജ്യശ്ച വന്ദ്യശ്ച ജ്ഞേയോ ലിങ്ഗേ മഹേശ്വരഃ

ലിംഗത്തിൽ മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കാനും, ആരാധിക്കാനും, വന്ദിക്കാനും, അറിയാനും വേണം.

ബ്രൂഹി കൃഷ്ണ വിശാലാക്ഷ ഗഹനം ഹ്യേതദുത്തമമ്

കൃഷ്ണാ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ളവനേ, ഈ ഗഹനമായ അത്യുത്തമമായ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.

വേദാ മഹേസ്വരം ദേവമാഹുര്ലിങ്ഗിനമവ്യയമ്

വേദങ്ങൾ മഹേശ്വരനെന്ന ദേവനെയാണ്, ലിംഗം ധരിക്കുന്ന, നശിക്കാത്തവനെന്ന നിലയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.

പ്രബോധാര്ഥം ബ്രഹ്മണോ മേ പ്രാദുര്ഭൂതഃ സ്വയം ശിവഃ

ബ്രഹ്മാവിന് ബോധം വരുത്താൻ തന്നെ നിന്നിൽ നിന്നു തന്നെ ശിവൻ പ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

പൂജയാവോ മഹാദേവം ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ

ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് നാം മഹാദേവനെ ആരാധിക്കാം.

പ്രബോധാര്ഥം സ്വയം കൃഷ്ണ വക്തുമര്ഹസി സാംപ്രതമ്

കൃഷ്ണാ, ബോധം നേടാൻ ഇപ്പോൾ നീ തന്നെയാണ് സംസാരിക്കേണ്ടത്.

മധ്യേ ചൈകാര്ണവേ തസ്മിന് ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ

ആ ഏകസമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ഞാൻ ശാശ്വതനായി, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശം വച്ചവനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.

സഹസ്ത്രബാഹുര്യുക്താത്മാ ശയിതോ ഽഹം സനാതനഃ

ആയിരം കൈകളോടെ, സ്വയം ഒന്നായവനായി, ഞാൻ പുരാതനനായവൻ അവിടെ കിടന്നിരുന്നു.

കോടിസൂര്യപ്രതീകാശം ഭ്രാജമാനം ശ്രിയാവൃതമ്

കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശം പകർന്നു, തേജസ്സിൽ മൂടപ്പെട്ട് ദീപ്തിയോടെ നിലകൊണ്ടു.

കൃഷ്ണാജിരധരം ദേവമൃഗ്യജുഃ സാമഭിഃ സ്തുതമ്

കറുത്ത കണ്ഠമുള്ള ദേവനേ, ഋഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങൾ നിന്നെ സ്തുതിച്ചിരിക്കുന്നു.

വ്യാജഹാര സ്വയം ബ്രഹ്മാ സ്മയമാനോ മഹാദ്യുതിഃ

മഹാ തേജസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാവു തന്നെ, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.

അഹം കര്താ ഹി ലോകാനാം സ്വയംഭൂഃ പ്രപിതാമഹഃ

ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, സ്വയംഭുവും, പ്രപിതാമഹനുമാണ് ഞാൻ.

അഹം കര്താസ്മി ലോകാനാം സംഹര്താ ച പുനഃ പുനഃ

ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ സംഹരിക്കുന്നവനും ഞാൻ തന്നെയാണ്.

പ്രബോധാര്ഥം പരം ലിങ്ഗം പ്രാദുര്ഭൂതം ശിവാത്മകമ്

ബോധം നേടാൻ ശിവസ്വരൂപമായ പരമമായ ലിംഗം അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി.

ക്ഷയവൃദ്ധിവിനിര്മുക്തമാദിമധ്യാന്തവര്ജിതമ്

ക്ഷയം വളർച്ച എന്നിവയില്ലാത്തത്, ആദിയും നടുവും അവസാനും ഇല്ലാത്തത്.