കൂര്മപുരാണമ്

ശങ്ഖാന് സഹസ്ത്രശോ ദധ്മുര്വോണാവാദാന് വിതേനിരേ

ആയിരക്കണക്കിന് ശംഖുകൾ മുഴക്കി, മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം മുഴുവൻ പരന്നു.

അഗായന് മധുരം ഗാനം സ്ത്രിയോ യൌവനശാലിനഃ

യൗവനം നിറഞ്ഞ സ്ത്രീകൾ മധുരമായ ഗാനങ്ങൾ പാടുകയായിരുന്നു.

മുമുചുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി വസുദേവസുതോപരി

വസുദേവന്റെ മകന്മേൽ അവർ പുഷ്പവർഷം ചൊരിഞ്ഞു.

വരാസനേ മഹായോഗീ ഭാതി ദേവീഭിരന്വിതഃ

മഹായോഗി മനോഹരമായ സിംഹാസനത്തിൽ ദേവികൾ ചുറ്റി ഇരുന്നുകൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു.

ആത്മജൈരഭിതോ മുഖ്യൈഃ സ്ത്രീസഹസ്ത്രൈശ്ച സംവൃതഃ

അവൻ പ്രധാനപ്പെട്ട പുത്രന്മാരും ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളും ചുറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ഭ്രാജതേ മാലയാ ദേവോ യഥാ ദേവ്യാ സമന്വിതഃ

ദേവൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം മാലയുമായി ഇരുന്നപ്പോൾ ദൈവം ദേവിയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.

മഹര്ഷയഃ പൂര്വജാതാ മാര്കണ്ഡേയാദയോ ദ്വിജാഃ

മാർകണ്ടേയൻ തുടങ്ങിയ പുരാതന മഹർഷികളും ദ്വിജന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നനാമോത്ഥായ ശിരസാ സ്വാസനം ച ദദൌ ഹരിഃ

ഹരിച്ഛേതിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, തലകുനിച്ച്, തന്റെ ഇരിപ്പിടം അർപ്പിച്ചു.

വിസര്ജയാമാസ ഹരിര്ദത്ത്വാ തദഭിവാഞ്ഛിതാന്

അവരവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂരിപ്പിച്ച ശേഷം, ഹരി അവരെ വിടവാങ്ങാൻ അനുവദിച്ചു.

സ്നാത്വാ ശുക്ലാമ്ബരോ ഭാനുമുപതിഷ്ഠത് കൃതാഞ്ജലിഃ

കുളിച്ച് വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, കൈകൂപ്പി സൂര്യന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

തര്പയാമാസ ദേവേശോ ദേവേശോ ദേവാന് മുനിഗണാന് പിതൄന്

ദേവന്മാർക്കും, മുനികൾക്കും, പിതാക്കള്ക്കും ദേവേശ്വരൻ തൃപ്തി അർപ്പിച്ചു.

പൂജയാമാസ ലിങ്ഗസ്ഥം ഭൂതേശം ഭൂതിഭൂഷണമ്

ലിംഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ചാരമണിഞ്ഞ ഭൂതേശ്വനേ അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

ഭോജയിത്വാ മുനിവരം ബ്രാഹ്മണാനഭിപൂജ്യ ച

മുനിശ്രേഷ്ഠനെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആദരപൂർവ്വം അത്തിരിപ്പിച്ചു.

കഥാഃ പൌരാണികീഃ പുണ്യാശ്ചക്രേ പുത്രാദിഭിര്വൃതഃ

മക്കളും മറ്റുള്ളവരും ചുറ്റിയിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ പുണ്യമായ പുരാണകഥകൾ പറഞ്ഞു.

മാര്കണ്ഡേയോ ഹസന് കൃഷ്ണം ബഭാഷേ മധുരം വചഃ

മാർകണ്ഡേയൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനോടു മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ബ്രൂഹി ത്വം കര്മഭിഃ പൂജ്യോ യോഗിനാം ധ്യേയ ഏവ ച

നീ പറയൂ, ഭക്തിക്രമങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്നവനും നീയല്ലേ.

ഭാരാവതരണാര്ഥായ ജാതോ വൃഷ്ണികുലേ പ്രഭുഃ

ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ വൃഷ്ണികുലത്തിൽ ജനിച്ചവനാണ് പ്രഭു.

ശൃണ്വതാമേവ പുത്രാണാം സര്വേഷാം പ്രഹസന്നിവ

മക്കളൊക്കെയും കേൾക്കുമ്പോൾ, അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.

തഥാപി ദേവമീശാനം പൂജയാമി സനാതനമ്

എന്നാലും, ഞാൻ ശാശ്വതനായ ദേവദേവനേ ആരാധിക്കുന്നു.

പൂജയാമി തഥാപീശം ജാനന്നൈതത് പരം ശിവമ്

ഈ പരമശിവനെ അറിയുന്നവനായി, ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു.

തതോ ഽഹം സ്വാത്മനോ മൂലം ജ്ഞാപയന് പൂജയാമി തമ്

അതിനാൽ, അവൻ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ മൂലമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഞാൻ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.

തഥാ ലിങ്ഗേ ഹിതായൈഷാം ലോകാനാം പൂജയേച്ഛിവമ്

ഇങ്ങനെ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ലിംഗത്തിൽ ശിവനെ ആരാധിക്കണം.

തതോ ഽഹമാത്മമീശാനം പൂജയാമ്യാത്മനൈവ തു

അതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനാൽ ആത്മനാഥനെ ആരാധിക്കുന്നു.

നാവയോര്ദ്യിതേ ഭേദോ വേദേഷ്വേവം വിനിശ്ചയഃ

പ്രഭമാനവാ, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; ഇതാണ് വേദങ്ങളുടെ നിശ്ചയം.

ധ്യേയഃ പൂജ്യശ്ച വന്ദ്യശ്ച ജ്ഞേയോ ലിങ്ഗേ മഹേശ്വരഃ

ലിംഗത്തിൽ മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കാനും, ആരാധിക്കാനും, വന്ദിക്കാനും, അറിയാനും വേണം.

ബ്രൂഹി കൃഷ്ണ വിശാലാക്ഷ ഗഹനം ഹ്യേതദുത്തമമ്

കൃഷ്ണാ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ളവനേ, ഈ ഗഹനമായ അത്യുത്തമമായ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.

വേദാ മഹേസ്വരം ദേവമാഹുര്ലിങ്ഗിനമവ്യയമ്

വേദങ്ങൾ മഹേശ്വരനെന്ന ദേവനെയാണ്, ലിംഗം ധരിക്കുന്ന, നശിക്കാത്തവനെന്ന നിലയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.

പ്രബോധാര്ഥം ബ്രഹ്മണോ മേ പ്രാദുര്ഭൂതഃ സ്വയം ശിവഃ

ബ്രഹ്മാവിന് ബോധം വരുത്താൻ തന്നെ നിന്നിൽ നിന്നു തന്നെ ശിവൻ പ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

പൂജയാവോ മഹാദേവം ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ

ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് നാം മഹാദേവനെ ആരാധിക്കാം.