കൂര്മപുരാണമ്

രേമേ നാരായണഃ ശ്രീമാന് മായയാ മോഹയഞ്ജഗത്

മഹിമയുള്ള നാരായണൻ മായയാൽ ലോകത്തെ ആകർഷിച്ച് ആനന്ദിച്ചു.

ബഭൂവുര്വിഹ്വലാ ഭീതാ ഗോവിന്ദവിരഹേ ജനാഃ

ഗോവിന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടപ്പോൾ ജനങ്ങൾ വിഷണ്ണരായി ഭയപ്പെട്ടു.

കൃഷ്ണേന മാര്ഗമാണസ്തം ഹിമവന്തം യയൌ ഗിരിമ്

കൃഷ്ണൻ അവനെ അന്വേഷിച്ച് ഹിമവാൻ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

ആജഗാമോപമന്യും തം പുരീം ദ്വാരവതീം പുനഃ

അവൻ ഉപമന്യുവിനോടൊപ്പം വീണ്ടും ദ്വാരകാപുരിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

ആജഗ്മുര്ദ്വാരകാം ശുഭ്രാം ഭീഷയന്തഃ സഹസ്ത്രശഃ

ആയിരക്കണക്കിന് പേർ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പ്രകാശമുള്ള ദ്വാരകയിൽ എത്തി.

ഹത്വാ യുദ്ധേന മഹതാ രക്ഷതി സ്മ പുരീം ശുഭാമ്

വലിയ യുദ്ധത്തിൽ അവരെ സംഹരിച്ച്, അവൻ ആ മനോഹരമായ നഗരത്തെ രക്ഷിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ കൈലാസശിഖരേ കൃഷ്ണം ദ്വാരവതീം ഗതഃ

കൈലാസശിഖരത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടശേഷം, അവൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.

പ്രോചുര്നാരായണോ നാഥഃ കുത്രാസ്തേ ഭഗവാന് ഹരിഃ

അവർ പറഞ്ഞു: 'നാരായണാ, ഭഗവാൻ ഹരി എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്?'

രമതേ ഽദ്യ മഹായോഗീം തം ദൃഷ്ട്വാഹമിഹാഗതഃ

'ഇന്ന് ആ മഹായോഗി ആനന്ദിക്കുന്നു; അവനെ കണ്ടശേഷം ഞാൻ ഇവിടെ വന്നു.'

ജഗാമാകാശഗോ വിപ്രാഃ കൈലാസം ഗിരിമുത്തമമ്

മഹർഷികളേ, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ കൈലാസം എന്ന ഉത്തമപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.

വരാസനസ്ഥം ഗോവിന്ദം ദേവദേവാന്തികേ ഹരിമ്

അവിടെ, ദേവതകളുടെ ദൈവമായ ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ, ഗോവിന്ദൻ മനോഹരമായ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

മഹാദേവഗണൈഃ സിദ്ധൈര്യോഗിഭിഃ പരിവാരിതമ്

അവനെ മഹാദേവന്റെ സംഘവും സിദ്ധന്മാരും യോഗികളും ചുറ്റി നിന്നു.

നിവേദയാമാസ ഹരേഃ പ്രവൃത്തിം ദ്വാരകേ പുരേ

ദ്വാരകാപുരിയിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഹരിയോട് അവൻ അറിയിച്ചു.

ആജഗാമ പുരീം കൃഷ്ണഃ സോ ഽനുജ്ഞാതോ ഹരേണ തു

പിന്നീട് ഹരിയുടെ അനുമതിയോടെ കൃഷ്ണൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

വചോഭിരമൃതാസ്വാദൈര്മാനിതോ മധുസൂദനഃ

അമൃതംപോലുള്ള മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട മധുസൂദനൻ യാത്രയായി.

അന്വഗച്ഛന് മഹോയോഗം ശങ്ഖചക്രഗദാധരമ്

ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവനെ മഹായോഗികൾ പിന്തുടർന്നു.

യയൌ സ തൂര്ണം ഗോവിന്ദോ ദിവ്യാം ദ്വാരവതീം പുരീമ്

ഗോവിന്ദൻ അതിവേഗം ദിവ്യമായ ദ്വാരവതിപ്പുരിയിലേക്കു പോയി.

നിശേവ ചന്ദ്രരഹിതാ വിനാ തേന ചകാശിരേ

ചന്ദ്രൻ ഇല്ലാത്ത രാത്രികൾ അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു.

മണ്ഡയാഞ്ചക്രിരേ ദിവ്യാം പുരീം ദ്വാരവതീം ശുഭാമ്

അവർ ദിവ്യവും ശുഭവുമായ ദ്വാരവതിപ്പുരിയെ അലങ്കരിച്ചു.

ലാജാദിഭിഃ പുരീം രമ്യാം ഭൂഷയാഞ്ചക്രിരേ തദാ

അന്നസമയത്ത് അവർ ലാജ് മുതലായവ കൊണ്ട് ആ മനോഹരമായ നഗരിയെ അലങ്കരിച്ചു.

ശങ്ഖാന് സഹസ്ത്രശോ ദധ്മുര്വോണാവാദാന് വിതേനിരേ

ആയിരക്കണക്കിന് ശംഖുകൾ മുഴക്കി, മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം മുഴുവൻ പരന്നു.

അഗായന് മധുരം ഗാനം സ്ത്രിയോ യൌവനശാലിനഃ

യൗവനം നിറഞ്ഞ സ്ത്രീകൾ മധുരമായ ഗാനങ്ങൾ പാടുകയായിരുന്നു.

മുമുചുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി വസുദേവസുതോപരി

വസുദേവന്റെ മകന്മേൽ അവർ പുഷ്പവർഷം ചൊരിഞ്ഞു.

വരാസനേ മഹായോഗീ ഭാതി ദേവീഭിരന്വിതഃ

മഹായോഗി മനോഹരമായ സിംഹാസനത്തിൽ ദേവികൾ ചുറ്റി ഇരുന്നുകൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു.

ആത്മജൈരഭിതോ മുഖ്യൈഃ സ്ത്രീസഹസ്ത്രൈശ്ച സംവൃതഃ

അവൻ പ്രധാനപ്പെട്ട പുത്രന്മാരും ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളും ചുറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ഭ്രാജതേ മാലയാ ദേവോ യഥാ ദേവ്യാ സമന്വിതഃ

ദേവൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം മാലയുമായി ഇരുന്നപ്പോൾ ദൈവം ദേവിയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.

മഹര്ഷയഃ പൂര്വജാതാ മാര്കണ്ഡേയാദയോ ദ്വിജാഃ

മാർകണ്ടേയൻ തുടങ്ങിയ പുരാതന മഹർഷികളും ദ്വിജന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നനാമോത്ഥായ ശിരസാ സ്വാസനം ച ദദൌ ഹരിഃ

ഹരിച്ഛേതിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, തലകുനിച്ച്, തന്റെ ഇരിപ്പിടം അർപ്പിച്ചു.

വിസര്ജയാമാസ ഹരിര്ദത്ത്വാ തദഭിവാഞ്ഛിതാന്

അവരവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂരിപ്പിച്ച ശേഷം, ഹരി അവരെ വിടവാങ്ങാൻ അനുവദിച്ചു.