കൂര്മപുരാണമ്

നാവയോര്വിദ്യതേ ഭേദ ഏവം പശ്യന്തി സൂരയഃ

നമ്മിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; മഹാത്മാക്കൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് കാണുന്നത്.

ഈശ്വരേ നിശ്ചലാം ഭക്തിമാത്മന്യപി പരം ബലമ്

ഈശ്വരനിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, സ്വയം പരമശക്തിയും—

ആശിഷം ശിരസാഹൃങ്ണാദ് ദേവോ ഽപ്യാഹ മഹേശ്വരഃ

തലകൂന്തി ആശീർവാദം ഉച്ചരിച്ച് മഹേശ്വരനും അനുഗ്രഹിച്ചു.

ര് ജഗാമ കൈലാസഗിരിം ഗിരീശഃ

ഗിരീശൻ കൈലാസപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

രരാമ ഭഗവാന് സോമഃ കേശവേന മഹേശ്വരഃ

ഭഗവാൻ സോമൻ, മഹേശ്വരൻ, കേശവനോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.

പൂജയാഞ്ചക്രിരേ കൃഷ്ണം ദേവദേവമഥാച്യുതമ്

അപ്പോൾ അവർ ദേവദേവനായ അച്യുതനായ കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു.

കിരീടിനം ശാര്ങ്ഗപാണി ശ്രീവത്സാങ്കിതവക്ഷസമ്

കിരീടം ധരിച്ചവൻ, ശാരംഗം കൈവശമുള്ളവൻ, ശ്രീവത്സമുദ്രയുള്ള നെഞ്ചുള്ളവൻ—

ദധാനമുരസാ മാലാം വൈജയന്തീമനുത്തമാമ്

അപരിമിതമായ വൈജയന്തി മാല നെഞ്ചിൽ ധരിച്ചവൻ—

പദ്മാങ്ഘ്രിനയനം ചാരു സുസ്മിതം സുഗതിപ്രദമ്

താമരപ്പൂവ് പോലെ പാദവും കണ്ണുകളും, മനോഹരമായ, സുന്ദരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, നല്ല ഭാഗ്യം നൽകുന്നവൻ—

ഭ്രാജമാനഃ ശ്രീയാ കൃഷ്ണശ്ചചാര ഗിരികന്ദരേ

ശ്രീയാൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണൻ പർവതഗുഹകളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

സിദ്ധാ യക്ഷാശ്ച ഗന്ധര്വാസ്തത്ര തത്ര ജഗന്മയമ്

അവിടെ അവിടെ സിദ്ധന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെ കണ്ടു.

മുമുചുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി തസ്യ മൂര്ധ്നി മഹാത്മനഃ

ആ മഹാത്മാവിന്റെ തലയ്ക്ക് അവർ പുഷ്പവർഷം പെയ്യിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ ചകമിരേ കൃഷ്ണം സ്ത്രസ്തവസ്ത്രവിഭൂഷണാഃ

കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും അലഞ്ഞുപോയി, അവർ വിറച്ചു നിന്നു.

സംപ്രേക്ഷ്യ ദേവകീസൂനും സുന്ദര്യഃ കാമമോഹിതാഃ

ദേവകിയുടെ മകനേ കാണുമ്പോൾ, ആ സുന്ദരികൾ ആസക്തിയാൽ ആകൃഷ്ടരായി.

സംപ്രേക്ഷ്യ സംസ്ഥിതാഃ കാശ്ചിത് പപുസ്തദ്വദനാമൃതമ്

ചിലർ അവിടെ നിന്നു നോക്കി, അവന്റെ വായിലെ അമൃതം ആസ്വദിച്ചു.

ഭൂഷയാഞ്ചക്രിരേ കൃഷ്ണം കാമിന്യോ ലോകഭൂഷണമ്

ലോകത്തിന്റെ അലങ്കാരമായ കൃഷ്ണനെ ആ കാമിനികൾ അലങ്കരിച്ചു.

സ്വാത്മാനം ബൂഷയാമാസുഃ സ്വാത്മഗൈരപി മാധവമ്

അവർ തങ്ങളെയും, തങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മാധവനെയും അലങ്കരിച്ചു.

ചുചുമ്ബുര്വദനാമ്ഭോജം ഹരേര്മുഗ്ധമൃഗേക്ഷണാഃ

കുറ്റമില്ലാത്ത മൃഗാക്ഷികൾ ഹരിയുടെ കമലമുഖം ചുംബിച്ചു.

പ്രാപയാമാസുര്ലോകാദിം മായയാ തസ്യ മോഹിതാഃ

അവന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടരായി, അവർ അവനെ ദേവലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

ബഹൂനി കൃത്വാ രൂപാണി പൂരയാമാസ ലീലയാ

അവൻ അനേകം രൂപങ്ങൾ എടുത്ത്, കളിയായി അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റി.

രേമേ നാരായണഃ ശ്രീമാന് മായയാ മോഹയഞ്ജഗത്

മഹിമയുള്ള നാരായണൻ മായയാൽ ലോകത്തെ ആകർഷിച്ച് ആനന്ദിച്ചു.

ബഭൂവുര്വിഹ്വലാ ഭീതാ ഗോവിന്ദവിരഹേ ജനാഃ

ഗോവിന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടപ്പോൾ ജനങ്ങൾ വിഷണ്ണരായി ഭയപ്പെട്ടു.

കൃഷ്ണേന മാര്ഗമാണസ്തം ഹിമവന്തം യയൌ ഗിരിമ്

കൃഷ്ണൻ അവനെ അന്വേഷിച്ച് ഹിമവാൻ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

ആജഗാമോപമന്യും തം പുരീം ദ്വാരവതീം പുനഃ

അവൻ ഉപമന്യുവിനോടൊപ്പം വീണ്ടും ദ്വാരകാപുരിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

ആജഗ്മുര്ദ്വാരകാം ശുഭ്രാം ഭീഷയന്തഃ സഹസ്ത്രശഃ

ആയിരക്കണക്കിന് പേർ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പ്രകാശമുള്ള ദ്വാരകയിൽ എത്തി.

ഹത്വാ യുദ്ധേന മഹതാ രക്ഷതി സ്മ പുരീം ശുഭാമ്

വലിയ യുദ്ധത്തിൽ അവരെ സംഹരിച്ച്, അവൻ ആ മനോഹരമായ നഗരത്തെ രക്ഷിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ കൈലാസശിഖരേ കൃഷ്ണം ദ്വാരവതീം ഗതഃ

കൈലാസശിഖരത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടശേഷം, അവൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.

പ്രോചുര്നാരായണോ നാഥഃ കുത്രാസ്തേ ഭഗവാന് ഹരിഃ

അവർ പറഞ്ഞു: 'നാരായണാ, ഭഗവാൻ ഹരി എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്?'

രമതേ ഽദ്യ മഹായോഗീം തം ദൃഷ്ട്വാഹമിഹാഗതഃ

'ഇന്ന് ആ മഹായോഗി ആനന്ദിക്കുന്നു; അവനെ കണ്ടശേഷം ഞാൻ ഇവിടെ വന്നു.'