കൂര്മപുരാണമ്

ബഭാഷേ മധുരം വാക്യം മേഘഗമ്ഭീരനിഃ സ്വനഃ

അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, അവന്റെ ശബ്ദം മേഘഗംഭീരമായിരുന്നു.

ത്വമേവ ദാതാ സര്വേഷാം കാമാനാം കാമിനാമിഹ

ഇവിടെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നവൻ നീയത്രേ.

നാനവാപ്തം ത്വയാ താത വിദ്യതേ പുരുഷോത്തമ

പുരുഷോത്തമാ, നിന്നാൽ ലഭിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല.

മഹാദേവം മഹായോഗം സ്വേന യോഗേന കേശവ

കേശവ, മഹാദേവനും മഹായോഗിയും തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ—

ഉവാച വീക്ഷ്യ വിശ്വേശം ദേവീം ച ഹിമശൈലജാമ്

വിശ്വനാഥനെയും ഹിമപർവതപുത്രിയായ ദേവിയെയും കണ്ടു—

ഇച്ഛാമ്യാത്മസമം പുത്രം ത്വദ്ഭക്തം ദേഹി ശങ്കര

ശങ്കരാ, എന്റെതുപോലെയുള്ള, നിന്നോടു ഭക്തിയുള്ള ഒരു മകനെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി അതു നൽകേണമേ.

ദേവീമാലോക്യ ഗിരിജാം കേശവം പരിഷസ്വജേ

ഗിരിജയായ ദേവിയെ കണ്ടു കേശവൻ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.

വ്യാജഹാര ഹൃഷീകേശം ദേവീ ഹിമഗിരീന്ദ്രജാ

ഹിമഗിരിരാജപുത്രിയായ ദേവി ഹൃഷീകേശനോടു സംസാരിച്ചു.

അനന്യാമീശ്വരേ ഭക്തിമാത്മന്യപി ച കേശവ

കേശവാ, ഈശ്വരനിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, അതുപോലെ തന്നെ സ്വയം ഭക്തിയും—

പ്രാര്ഥിതോ ദൈവതൈഃ പൂര്വം സംജാതോ ദൈവകീസുതഃ

ദേവതകൾ മുമ്പ് പ്രാർത്ഥിച്ചതു പോലെ, ദേവകിയുടെ മകൻ ജനിച്ചു.

നാവയോര്വിദ്യതേ ഭേദ ഏവം പശ്യന്തി സൂരയഃ

നമ്മിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; മഹാത്മാക്കൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് കാണുന്നത്.

ഈശ്വരേ നിശ്ചലാം ഭക്തിമാത്മന്യപി പരം ബലമ്

ഈശ്വരനിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, സ്വയം പരമശക്തിയും—

ആശിഷം ശിരസാഹൃങ്ണാദ് ദേവോ ഽപ്യാഹ മഹേശ്വരഃ

തലകൂന്തി ആശീർവാദം ഉച്ചരിച്ച് മഹേശ്വരനും അനുഗ്രഹിച്ചു.

ര് ജഗാമ കൈലാസഗിരിം ഗിരീശഃ

ഗിരീശൻ കൈലാസപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

രരാമ ഭഗവാന് സോമഃ കേശവേന മഹേശ്വരഃ

ഭഗവാൻ സോമൻ, മഹേശ്വരൻ, കേശവനോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.

പൂജയാഞ്ചക്രിരേ കൃഷ്ണം ദേവദേവമഥാച്യുതമ്

അപ്പോൾ അവർ ദേവദേവനായ അച്യുതനായ കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു.

കിരീടിനം ശാര്ങ്ഗപാണി ശ്രീവത്സാങ്കിതവക്ഷസമ്

കിരീടം ധരിച്ചവൻ, ശാരംഗം കൈവശമുള്ളവൻ, ശ്രീവത്സമുദ്രയുള്ള നെഞ്ചുള്ളവൻ—

ദധാനമുരസാ മാലാം വൈജയന്തീമനുത്തമാമ്

അപരിമിതമായ വൈജയന്തി മാല നെഞ്ചിൽ ധരിച്ചവൻ—

പദ്മാങ്ഘ്രിനയനം ചാരു സുസ്മിതം സുഗതിപ്രദമ്

താമരപ്പൂവ് പോലെ പാദവും കണ്ണുകളും, മനോഹരമായ, സുന്ദരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, നല്ല ഭാഗ്യം നൽകുന്നവൻ—

ഭ്രാജമാനഃ ശ്രീയാ കൃഷ്ണശ്ചചാര ഗിരികന്ദരേ

ശ്രീയാൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണൻ പർവതഗുഹകളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

സിദ്ധാ യക്ഷാശ്ച ഗന്ധര്വാസ്തത്ര തത്ര ജഗന്മയമ്

അവിടെ അവിടെ സിദ്ധന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെ കണ്ടു.

മുമുചുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി തസ്യ മൂര്ധ്നി മഹാത്മനഃ

ആ മഹാത്മാവിന്റെ തലയ്ക്ക് അവർ പുഷ്പവർഷം പെയ്യിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ ചകമിരേ കൃഷ്ണം സ്ത്രസ്തവസ്ത്രവിഭൂഷണാഃ

കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും അലഞ്ഞുപോയി, അവർ വിറച്ചു നിന്നു.

സംപ്രേക്ഷ്യ ദേവകീസൂനും സുന്ദര്യഃ കാമമോഹിതാഃ

ദേവകിയുടെ മകനേ കാണുമ്പോൾ, ആ സുന്ദരികൾ ആസക്തിയാൽ ആകൃഷ്ടരായി.

സംപ്രേക്ഷ്യ സംസ്ഥിതാഃ കാശ്ചിത് പപുസ്തദ്വദനാമൃതമ്

ചിലർ അവിടെ നിന്നു നോക്കി, അവന്റെ വായിലെ അമൃതം ആസ്വദിച്ചു.

ഭൂഷയാഞ്ചക്രിരേ കൃഷ്ണം കാമിന്യോ ലോകഭൂഷണമ്

ലോകത്തിന്റെ അലങ്കാരമായ കൃഷ്ണനെ ആ കാമിനികൾ അലങ്കരിച്ചു.

സ്വാത്മാനം ബൂഷയാമാസുഃ സ്വാത്മഗൈരപി മാധവമ്

അവർ തങ്ങളെയും, തങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മാധവനെയും അലങ്കരിച്ചു.

ചുചുമ്ബുര്വദനാമ്ഭോജം ഹരേര്മുഗ്ധമൃഗേക്ഷണാഃ

കുറ്റമില്ലാത്ത മൃഗാക്ഷികൾ ഹരിയുടെ കമലമുഖം ചുംബിച്ചു.

പ്രാപയാമാസുര്ലോകാദിം മായയാ തസ്യ മോഹിതാഃ

അവന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടരായി, അവർ അവനെ ദേവലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.