കൂര്മപുരാണമ്

ജയധ്വജസ്തു മതിമാന് സസ്മാര ജഗതഃ പതിമ്

പക്ഷേ ജയധ്വജൻ, ബുദ്ധിശാലിയായവൻ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷിതാവിനെ ഓർമ്മിച്ചു.

ത്രാതാരം പുരുഷം പൂര്വം ശ്രീപതിം പീതവാസസമ്

അവൻ പഴയ രക്ഷകനായ ശ്രീപതിയെ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനെ, മനസ്സിൽ ഓർത്തു.

ആദേശാദ് വാസുദേവസ്യ ഭക്താനുഗ്രഹകാരണാത്

വാസുദേവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഭക്തന്റെ മേൽ അനുഗ്രഹം കാണിക്കാനായി,

പ്രാഹിണോദ് വൈ വിദേഹായ ദാനവേഭ്യോ യഥാ ഹരിഃ

അവൻ വിദേഹനെ അസുരന്മാരുടെ നേരെ അയച്ചു, ഹരിയെന്നപോലെ.

പൃഥിവ്യാം പാതയാമാസ ശിരോ ഽദ്രിശിഖരാകൃതി

പർവതശിഖരത്തെപ്പോലെയുള്ള തല അവൻ ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി.

സമായയുഃ പുരീം രമ്യാം ഭ്രാതരം ചാപ്യപൂജയന്

അവർ മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ കടന്നു, സഹോദരനെയും ആദരത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

കാര്തവീര്യസുതം ദ്രഷ്ടും വിശ്വാമിത്രോ മഹാമുനിഃ

കാർതവീര്യപുത്രനെ കാണാൻ മഹർഷിയായ വിശ്വാമിത്രൻ എത്തി.

സമാവേശ്യാസനേ രമ്യേ പൂജയാമാസ ഭാവതഃ

അവനെ മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുത്തി, ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചു.

നിപാതിതോ മയാ സംഖ്യേ വിദേഹോ ദാനവേശ്വരഃ

യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ അസുരാധിപനായ വിദേഹനെ കീഴടക്കി.

പ്രപന്നഃ ശരണം തേന പ്രസാദോ മേ കൃതഃ ശുഭഃ

അവൻ എന്റെ ശരണമായപ്പോൾ, അതിലൂടെ എനിക്ക് ശുഭമായ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചു.

കഥം കേന വിധാനേന സംപൂജ്യോ ഹരിരീശ്വരഃ

ഹരിയെ, ഈശ്വരനെ, എങ്ങനെയും ഏതു വിധത്തിലും പൂജിക്കണം എന്ന് പറയൂ.

സര്വമേതന്മമാചക്ഷ്വ പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ

ഇതെല്ലാം എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ; അതിനേക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വലിയ ആസക്തിയുണ്ട്.

സ വിഷ്ണുഃ സര്വഭൂതാത്മാ തമാശ്രിത്യ വിമുച്യതേ

സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവായ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും.

അകാമഹതഭാവേന സമാരാധ്യോ ന ചാന്യഥാ

ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത മനസ്സോടെ മാത്രമേ അവനെ ആരാധിക്കാവൂ; അതല്ലാതെ സാധ്യമല്ല.

ശൂരാദ്യൈഃ പൂജിതോ വിപ്രാ ജഗാമാഥ സ്വമാലയമ്

ശൂരന്മാരും മറ്റുള്ളവരും അവനെ പൂജിച്ചതിനുശേഷം, അവൻ സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.

യജ്ഞേന യജ്ഞഗമ്യം തം നിഷ്കാമാ രുദ്രമവ്യയമ്

യജ്ഞം നടത്തി, യജ്ഞത്തിലൂടെ പ്രാപ്യനുമായ, ആ നിഷ്കാമനായ, അക്ഷരനായ രുദ്രനെ അവർ ആരാധിച്ചു.

ഗൌതമോ ഽത്രിരഗസ്ത്യശ്ച സര്വേ രുദ്രപരായണാഃ

ഗൗതമൻ, അത്രി, അഗസ്ത്യൻ—എല്ലാവരും രുദ്രഭക്തരായിരുന്നു.

യാജയാമാസ ഭൂതാദിമാദിദേവം ജനാര്ദനമ്

അവൻ ഭൂതികളുടെ ആദിയായ മഹാദേവനായ ജനാർദ്ദനനു വേണ്ടി യാഗങ്ങൾ നടത്തിച്ചു.

ആവിരാസീത് സ ഭഗവാന് തദദ്ഭുതമിവാഭവത്

അപ്പോഴത് അത്ഭുതം പോലെ, ആ മഹാത്മാവ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സര്വപാപവിമുക്താത്മാ വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി

എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായവൻ വിഷ്ണുലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.

ശതപുത്രാസ്തു തസ്യാസന് താലജങ്ഘാഃ പ്രകീര്തിതാഃ

അവൾക്ക് നൂറു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ താലവംഗന്മാർ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തരായിരുന്നു.

വൃഷപ്രഭൃതയശ്ചാന്യേ യാദവാഃ പുണ്യകര്മിണഃ

വൃഷൻ തുടങ്ങിയ മറ്റ് യാദവന്മാർ സത്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തവരായിരുന്നു.

മധോഃ പുത്രശതം ത്വാസീദ് വൃഷണസ്തസ്യ വംശഭാക്

മധുവിന് നൂറു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരിൽ വൃഷണൻ വംശത്തിലെ പ്രധാനിയായിത്തീർന്നു.

ദുര്ജയസ്തസ്യ പുത്രോ ഽബൂത് സര്വശാസ്ത്രവിശാരദഃ

അവന്റെ മകനായ ദുർജയൻ എല്ലാശാസ്ത്രങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമായവനായിരുന്നു.

പതിവ്രതാസീത് പതിനാ സ്വധര്മപരിപാലികാ

അവന്റെ ഭാര്യ ഭർത്താവിനോട് അഗാധമായ ഭക്തിയുള്ളവളും, സ്വന്തം ധർമ്മം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചവളുമായിരുന്നു.

അപശ്യദുര്വശീം ദേവീം ഗായന്തീം മധുരസ്വനാമ്

അവർ ഉർവശി എന്ന ദേവിയെ, മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ പാടുന്നവളായി കണ്ടു.

പ്രോവാച സുചിരം കാലം ദേവി രന്തും മയാര്ഽഹസി

ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നീ എന്നോടൊപ്പം സുഖമായി കഴിയണം.'

രേമേ തേന ചിരം കാലം കാമദേവമിവാപരമ്

അവൻ ദീർഘകാലം അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു, മറ്റൊരു കാമദേവനെപ്പോലെ.

ഗമിഷ്യാമി പുരീം രമ്യാം ഹസന്തീ സാബ്രവീദ് വചഃ

അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ആ മനോഹരമായ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.'