കൂര്മപുരാണമ്

പ്രണേമുരാദരാദ് ദേവ്യോ ഗായന്തി സ്മാതിലാലസാഃ

ഭക്തിയോടും ആസക്തിയോടും കൂടിയ ദേവികൾ ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു പാടിത്തുടങ്ങി.

ദേവാസനഗതം ദേവം നാരായണമനാമയമ്

ദൈവാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ദോഷരഹിതനായ നാരായണനെ അവർ കണ്ടു.

പ്രണമ്യ ദേവമീശാനം പൃഷ്ടവത്യോ വരാങ്ഗനാഃ

ഈശാനനായ ദേവനോട് നമസ്കരിച്ച്, മഹിളകൾ അവനോട് ചോദിച്ചു.

കോ ഽന്വയം ഭ്തി വപുഷാ പങ്കജായതലോചനഃ

ഇവൻ ആരാണ്, ഈ പ്രകാശമുള്ള രൂപത്തിൽ, താമരപ്പൂവിന്റെ ഇലയുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ?

വ്യാജഹാര മഹായോഗീ ഭൂതാധിപതിരവ്യയഃ

മഹായോഗിയും, ഭവങ്ങളുടേയും അക്ഷയനായ ഉടമയും സംസാരിച്ചു.

വിഭജ്യ സംസ്ഥിതോ ദേവഃ സ്വാത്മാനം ബഹുധേശ്വരഃ

ഭഗവാൻ, പലവിധത്തിൽ സ്വയം വിഭജിച്ച് നിലകൊണ്ടു.

ഏകോ ഽയം വേദ വിശ്വാത്മാ ഭവാനീ വിഷ്ണുരേവ ച

ഈ ഒരുവൻ മാത്രമാണ് അറിയപ്പെടുന്നത് — സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവായ ഭവാനിയും വിഷ്ണുവും.

മാമേവ കേശവം ദേവമാഹുര്ദേവീമഥാമ്ബികാമ്

എന്നെ അവർ കേശവനെന്ന ദൈവമായും, ദേവിയെ അംബികയെന്നുമാണ് വിളിക്കുന്നത്.

കര്താ കാരയിതാ വിഷ്ണുര്ഭുക്തിമുക്തിഫലപ്രദഃ

വിഷ്ണു സൃഷ്ടാവും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണവനും ആനന്ദവും മോക്ഷഫലവും നൽകുന്നവനുമാണ്.

സ്ത്രഷ്ടാ പാതാ വാസുദേവോ വിശ്വാത്മാ വിശ്വതോമുഖഃ

വാസുദേവൻ സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവും എല്ലാദിശകളിലേക്കും മുഖമുള്ളവനുമാണ്.

താരകഃ പുരുഷോ ഹ്യാത്മാ കേവലം പരമം പദമ്

അവൻ രക്ഷകനും, പുരുഷനും, ആത്മാവും, ഏകമായ പരമപദവിയുമാണ്.

സാന്താ സത്യാ സദാനന്ദാ പരം പദമിതി ശ്രുതിഃ

ശാന്തനും സത്യവാനുമാണ്, എന്നും ആനന്ദമുള്ളവൻ — ഇതാണ് ഉപനിഷത്ത് പരമപദം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഏഷൈവ സര്വഭൂതാനാം ഗതീനാമുത്തമാ ഗതിഃ

എല്ലാ ജീവികളുടെ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യം ഇതൊന്നാണ്.

പശ്യാമ്യശേഷമേവേദം യസ്തദ് വേദ സ മുച്യതേ

ഞാൻ ഇതെല്ലാം ഒറ്റതായാണ് കാണുന്നത്; ഇതറിയുന്നവൻ മോചിതനാകും.

ഏകമേവ വിജാനീധ്വം തതോ യാസ്യഥ നിര്വൃതിമ്

നിങ്ങൾ ഏകത്വം മാത്രം മനസ്സിലാക്കുക; അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് പരമാനന്ദം ലഭിക്കും.

യേ ഭിന്നദൃഷ്ട്യാപീശാനം പൂജയന്തോ ന മേ പ്രിയാഃ

ഭേദദൃഷ്ടിയോടെ ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവർ എനിക്ക് പ്രിയരല്ല.

പച്യമാനാ ന മുച്യന്തേ കല്പകോടിശതൈരപി

അവർ എത്രയോ കോടി കല്പങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും മോചനം ലഭിക്കില്ല.

യഥാവദിഹ വിജ്ഞായ ധ്യേയഃ സര്വാപദി പ്രഭുഃ

ഇവിടെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളിലും ഭഗവാനെ ധ്യാനിക്കണം.

നേമുര്നാരായണം ദേവം ദേവീം ച ഹിമശൈലജാമ്

അവർ നാരായണനെയും, ഹിമവാന്റെ പുത്രിയായ ദേവിയെയും വന്ദിക്കാറില്ല.

ഭവാനീപാദയുഗലേ നാരായണപദാമ്ബുജേ

ഭവാനിയുടെ ഇരുകാലിലും, നാരായണന്റെ പാദപദ്മത്തിലും.

ന പശ്യന്തി ജഗത്സൂതിം തദ്ഭുതമിവാഭവത്

അവർ ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവം കാണുന്നില്ല; അതൊരു അത്ഭുതംപോലെയായി.

മോഹിതോ ഗിരിജാം ദേവീമാഹര്തും ഗിരിമായയൌ

ഭ്രമിച്ചവൻ ഗിരിജാ ദേവിയെ പിടിക്കാൻ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്രൈവാവിരഭൂദ് ദൈത്യൈര്യുദ്ധായ പുരുഷോത്തമഃ

അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു, ദാനവരുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പരമപുരുഷൻ പ്രത്യക്ഷമായത്.

സ കാലരുദ്രോ ഽഭിജഗാമ ദേവഃ

അപ്പോൾ കാലരുദ്രൻ എന്ന ദേവൻ അടുത്തുവന്നു.

ജഗാമ ദേവോ ഽപി സഹസ്ത്രബാഹുഃ

ആയിരം കൈകളുള്ള ദേവനും അവിടെ എത്തി.

സ്ത്രിലോകദൃഷ്ടിര്ഭഗവാനിവാര്കഃ

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സ്ത്രീകൾ കാണുന്ന ഭഗവാൻ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

പപാത ദേവോപരി പുഷ്പവൃഷ്ടിഃ

ദേവന്റെ മേൽ പുഷ്പവർഷം വീണു.

ര് ഗണൈരശേഷൈരമപപ്രധാനൈഃ

അവിടെ പ്രധാനമായ ഗണങ്ങൾക്കൊപ്പം എല്ലാ ഗണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

വിമാനമാരുഹ്യ വിഹീനസത്ത്വഃ

ജീവശക്തി ഇല്ലാതെ അവൻ വിഹായസ്യാനത്തിൽ കയറി.