കൂര്മപുരാണമ്

ശൂലേനോരസി തം ദൈത്യമാജഘാന വൃഷധ്വജഃ

വൃഷധ്വജൻ ത്രിശൂലം കൊണ്ട് ആ ദാനവനെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.

നന്ദിഷേണാദയോ ദൈത്യൈരന്ധകൈരഭിനിര്ജിതാഃ

നന്ദിയും അവന്റെ സേനയും അന്ധകദാനവന്മാരാൽ തോറ്റുപോയി.

വിനായകോ മേഘവാഹഃ സോമനന്ദീ ച വൈദ്യുതഃ

വിനായകൻ, മേഘവാഹൻ, വൈദ്യുതനായി ജനിച്ച സോമനന്ദി ഇവരും,

യുയുധുഃ ശൂലശക്ത്യൃഷ്ടിഗിരികൂടപരശ്വധൈഃ

ത്രിശൂലങ്ങൾ, കുന്തങ്ങൾ, ഇഷ്ടികൾ, പർവതശൃംഗങ്ങൾ, പരശുവുകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു.

ദൈത്യേന്ദ്രേണാതിബലിനാ ക്ഷിപ്താസ്തേ ശതയോജനമ്

അത്യന്ത ശക്തനായ ദാനവാധിപൻ അവരെ നൂറു യോജന ദൂരം എറിഞ്ഞു.

കാലസൂര്യപ്രതീകാശാ ഭൈരവം ത്വഭിദുദ്രുവുഃ

കാലസൂര്യനുപമമായ പ്രകാശത്തോടെ, അവർ ഭൈരവനിലേക്ക് ഓടി ചെന്നു.

യുയോധ ഭൈരവോ രുദ്രഃ ശൂലമാദായ ഭീഷണമ്

ഭയങ്കരമായ ത്രിശൂലം എടുത്ത്, ഭൈരവനായ രുദ്രൻ യുദ്ധം ചെയ്തു.

ജഗാമ ശരണം ദേവം വാസുദേവമജം വിഭുമ്

അവൻ ജനനമില്ലാത്തവനും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനുമായ വാസുദേവനിൽ അഭയം തേടി.

ദേവീപാര്ശ്വസ്ഥിതോ ദേവോ വിനാശായാമരദ്വിഷാമ്

അമരന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ, ദേവൻ ദേവിയുടെ പക്കൽ നിന്നു.

നീതം കേശവമാഹാത്മ്യാല്ലീലയൈവ രണാജിരേ

കേശവന്റെ മഹത്വത്താൽ മാത്രവും, അവന്റെ ലീലാമാത്രത്താൽ യുദ്ധം അവസാനിച്ചു.

പരാങ്മുഖോരണാത് തസ്മാത് പലായത മഹാജവഃ

അവിടെ നിന്ന് അതിവേഗിയായവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങി ഓടി.

ഹിതായ ലോകേ ഭക്താനാമാജഗാമാഥ മന്ദരമ്

ലോകത്തിന്റെയും ഭക്തന്മാരുടെയും ഭലത്തിനായി, പിന്നെ അവൻ മന്ദരപർവ്വതത്തിലേക്ക് എത്തി.

സമാഗമ്യോപതസ്ഥുസ്തം ഭാനുമന്തമിവ ദ്വിജാഃ

ദ്വിജന്മാർ ഒത്തുചേർന്ന്, പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ അവനെ സമീപിച്ചു.

ദദര്ശ നന്ദിനം ദേവം ഭൈരവം കേശവം ശിവഃ

ശിവൻ, നന്ദി, ഭൈരവൻ, കേശവൻ എന്നീ ദൈവങ്ങളെ കണ്ടു.

ആഘ്രായ മൂര്ധനീശാനഃ കേശവം പരിഷസ്വജേ

ഈശ്വരൻ കേശവന്റെ തലമുടി നക്കിക്കൊണ്ട് അവനെ അങ്കത്തിലെടുത്തു.

നനാമ ശിരസാ തസ്യ പാദയോരീശ്വരസ്യ സാ

അവൾ ആ ഈശ്വരന്റെ കാലിൽ തലകൂവി നമസ്കരിച്ചു.

ഭൈരവോ വിഷ്ണുമാഹാത്മ്യം പ്രണതഃ പാര്ശ്വഗോ ഽവദത്

ഭൈരവൻ, അവന്റെ പക്കൽ നിന്ന് നമസ്കരിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം പ്രസ്താവിച്ചു.

സമാസ്തേ ഭഗവാനീശോ ദേവ്യാ സഹ വരാസനേ

ഭഗവാൻ ഈശ്വരൻ ദേവിയോടൊപ്പം ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.

ആജഗ്മുര്മന്ദരം ദ്രുഷ്ടം ദേവദേവം ത്രിലോചനമ്

അവർ മന്ദരപർവ്വതത്തിലേക്ക് ചെന്നു, ദേവദേവനായ ത്രിനേത്രനേ കണ്ടു.

സമാഗതം ദൈത്യസൈന്യമീശ്ദര്ശനവാഞ്ഛയാ

ഈശ്വരനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ദൈത്യസൈന്യം ഒത്തുചേർന്നു.

പ്രണേമുരാദരാദ് ദേവ്യോ ഗായന്തി സ്മാതിലാലസാഃ

ഭക്തിയോടും ആസക്തിയോടും കൂടിയ ദേവികൾ ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു പാടിത്തുടങ്ങി.

ദേവാസനഗതം ദേവം നാരായണമനാമയമ്

ദൈവാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ദോഷരഹിതനായ നാരായണനെ അവർ കണ്ടു.

പ്രണമ്യ ദേവമീശാനം പൃഷ്ടവത്യോ വരാങ്ഗനാഃ

ഈശാനനായ ദേവനോട് നമസ്കരിച്ച്, മഹിളകൾ അവനോട് ചോദിച്ചു.

കോ ഽന്വയം ഭ്തി വപുഷാ പങ്കജായതലോചനഃ

ഇവൻ ആരാണ്, ഈ പ്രകാശമുള്ള രൂപത്തിൽ, താമരപ്പൂവിന്റെ ഇലയുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ?

വ്യാജഹാര മഹായോഗീ ഭൂതാധിപതിരവ്യയഃ

മഹായോഗിയും, ഭവങ്ങളുടേയും അക്ഷയനായ ഉടമയും സംസാരിച്ചു.

വിഭജ്യ സംസ്ഥിതോ ദേവഃ സ്വാത്മാനം ബഹുധേശ്വരഃ

ഭഗവാൻ, പലവിധത്തിൽ സ്വയം വിഭജിച്ച് നിലകൊണ്ടു.

ഏകോ ഽയം വേദ വിശ്വാത്മാ ഭവാനീ വിഷ്ണുരേവ ച

ഈ ഒരുവൻ മാത്രമാണ് അറിയപ്പെടുന്നത് — സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവായ ഭവാനിയും വിഷ്ണുവും.

മാമേവ കേശവം ദേവമാഹുര്ദേവീമഥാമ്ബികാമ്

എന്നെ അവർ കേശവനെന്ന ദൈവമായും, ദേവിയെ അംബികയെന്നുമാണ് വിളിക്കുന്നത്.

കര്താ കാരയിതാ വിഷ്ണുര്ഭുക്തിമുക്തിഫലപ്രദഃ

വിഷ്ണു സൃഷ്ടാവും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണവനും ആനന്ദവും മോക്ഷഫലവും നൽകുന്നവനുമാണ്.