കൂര്മപുരാണമ്

ദംഷ്ട്രയോദ്ധാരയാമാസ കല്പാദൌ ധരണീമിമാമ്

കല്പാരംഭത്തിൽ തന്റെ ദന്തംകൊണ്ട് ഈ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി.

സ്വാമേവ പ്രകൃതിം ദിവ്യാം യയൌ വിഷ്ണുഃ പരം പദമ്

വിഷ്ണു തനിക്കുള്ള ദിവ്യസ്വഭാവത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് പരമപദം പ്രാപിച്ചു.

അപാലയത് സ്വകംരാജ്യം ഭാവം ത്യക്ത്വാ തദാഽസുരമ്

അസുരസ്വഭാവം വിട്ട്, അവൻ തന്റെ രാജ്യം ഭരിച്ചു.

നിഃ സപത്നം തദാ രാജ്യം തസ്യാസീദ് വിഷ്ണുവൈഭവാത്

വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു, ആ രാജ്യം ശത്രുക്കളില്ലാതെ ആയിരുന്നു.

താപസം നാര്ചയാമാസ ദേവാനാം ചൈവ മായയാ

അവൻ തപസ്സുകാരനെയും ദേവന്മാരെയും മാനിക്കാതെ അവഗണിച്ചു.

ശശാപാസുരരാജാനം ക്രോധസംരക്തലോചനഃ

കോപം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചുവന്നവൻ അസുരരാജാവിനെ ശപിച്ചു.

സാ ഭക്തിര്വൈഷ്ണവീ ദിവ്യാ വിനാശം തേ ഗമിഷ്യതി

ആ ദിവ്യമായ വൈഷ്ണവഭക്തി നിന്റെ നാശത്തിന് കാരണമാകും.

മുമോഹ രാജ്യസംസക്തഃ സോ ഽപി ശാപബലാത് തതഃ

രാജ്യത്തോടുള്ള ആസക്തിയാൽ, ശാപത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അവൻ ഭ്രമിച്ചു.

പിതുര്വധമനുസ്മൃത്യ ക്രോധം ചക്രേ ഹരിം പ്രതി

തന്റെ പിതാവിന്റെ വധം ഓർത്ത്, ഹരിയോടു ക്രോധം തോന്നി.

നാരായണസ്യ ദേവസ്യ പ്രഹ്രാദസ്യാമരദ്വിഷഃ

നാരായണദേവനും, അമരന്മാരുടെ ശത്രുവായ പ്രഹ്ലാദനും.

സംജാതം തസ്യ വിജ്ഞാനം ശരണ്യം ശരണം യയൌ

അവനിൽ ജ്ഞാനം ഉണർന്നു, അവൻ രക്ഷകനിൽ അഭയം തേടി.

നാരായണേ മഹായോഗമവാപ പുരുഷോത്തമേ

നാരായണനിൽ, പരമപുരുഷനിൽ, അവൻ മഹായോഗം പ്രാപിച്ചു.

അവാപ തന്മഹദ് രാജ്യമന്ധകോ ഽസുരപുങ്ഗവഃ

അസുരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അന്ധകൻ ആ മഹാരാജ്യം നേടി.

മന്ദരസ്ഥാമുമാം ദേവീം ചകമേ പര്വതാത്മജാമ്

മന്ദരപർവതത്തിൽ വസിക്കുന്ന, പർവതപുത്രിയായ ഉമാദേവിയെ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഈശ്വരാരാധനാര്ഥായ തപശ്ചേരുഃ സഹസ്ത്രശഃ

ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കാൻ ആയിരക്കണക്കിന് പേർ തപസ്സ് ചെയ്തു.

അനാവൃഷ്ടിരതീവോഗ്രാ ഹ്യാസീദ് ഭൂതവിനാശിനീ

വളരെ ഭയങ്കരമായ ഒരു വരൾച്ച ഉണ്ടായി, ജീവികൾ നശിച്ചു.

അയാചന്ത ക്ഷുധാവിഷ്ടാ ആഹാരം പ്രാണധാരണമ്

വിഷമമായ വിശപ്പിൽ അവർ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ആഹാരം യാചിച്ചു.

സര്വേ ബുബുജിരേ വിപ്രാ നിര്വിശങ്കേന ചേതസാ

എല്ലാ വിപ്രന്മാരും സംശയമില്ലാതെ മനസ്സോടെ ആഹാരം കഴിച്ചു.

ബഭൂവ വൃഷ്ടിര്മഹതീ യഥാപൂര്വമഭൂജ്ജഗത്

വലിയ മഴ പെയ്തു, ലോകം പഴയപോലെ ആവിച്ചു.

മഹര്ഷി ഗൌതമം പ്രോചുര്ഗച്ഛാമ ഇതി വേഗതഃ

അവർ പറഞ്ഞു: 'നമുക്ക് വേഗത്തിൽ മഹർഷി ഗൗതമന്റെ അടുക്കൽ പോകാം.'

ഉഷിത്വാ മദ്ഗൃഹേ ഽവശ്യം ഗച്ഛധ്വമിതി പണ്ഡിതാഃ

പണ്ഡിതന്മാർ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വീട്ടിൽ കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും പോകണം.'

സമീപം പ്രാപയാമാസുഗൌതമസ്യ മഹാത്മനഃ

അവർ അവരെ മഹാത്മാവായ ഗൗതമന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

ഗോഷ്ഠേ താം ബന്ധയാമാസ സ്പൃഷ്ടമാത്രാ മമാര സാ

അവൻ ആ പശുവിനെ കാളവളപ്പിൽ കെട്ടി. പക്ഷേ, അവളെ തൊട്ടതുമാത്രത്തിൽ അവൾ മരിച്ചുപോയി.

ന പശ്യതി സ്മ സഹസാ താദൃശം മുനയോ ഽബ്രുവന്

അപ്രത്യക്ഷമായി അത്തരം ഒരു സംഭവം കണ്ടില്ലെന്ന് മുനികൾ പറഞ്ഞു.

താവത് തേ ഽന്നം ന ഭോക്തവ്യം ഗച്ഛാമോ വയമേവ ഹി

'അത്രേ വരെ നിങ്ങൾക്ക് അന്നം കഴിക്കരുത്; ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ് പോകുന്നത്.'

ജഗ്മുഃ പാപവശം നീതാസ്തപശ്ചര്തും യഥാ പുരാ

പാപഭാഗ്യത്തിന്റെ വശംവശാൽ, അവർ പഴയപോലെ തപസ്സു ചെയ്യാൻ പോയി.

കേനാപി ഹേതുനാ ജ്ഞാത്വാ ശശാപാതീവകോപനഃ

കാരണം മനസ്സിലാക്കി, ഒരാൾ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അവരെ ശപിച്ചു.

ബഭൂവുസ്തേ തഥാ ശാപാജ്ജായമാനാഃ പുനഃ പുനഃ

ആ ശാപം മൂലം, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും അങ്ങനെ ജനിച്ചു.

അസ്തുവന് ലൌകികൈഃ സ്തോത്രൈരുച്ഛിഷ്ടാ ഇവ സര്വഗൌ

അവർ ലോകത്തിൽ പ്രചാരമുള്ള സ്തോത്രങ്ങൾ പാടി, ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന് ശേഷമുള്ള പശുക്കളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.