കൂര്മപുരാണമ്

മേനേ സര്വാത്മകം ദേവം വാസുദേവം സനാതനമ്

അവൻ വാസുദേവനെ, സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവായ ശാശ്വതനായി കരുതി.

നനാമ ശിരസാ ദേവം യോഗിനാം ഹൃദയേശയമ്

യോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് അവൻ തലകൂന്തി നമസ്കരിച്ചു.

നിവാര്യ പിതരം ഭ്രാതൃന് ഹിരണ്യാക്ഷം തദാബ്രവീത്

അവൻ അപ്പനെയും സഹോദരന്മാരെയും തടഞ്ഞു നിർത്തി, പിന്നെ ഹിരണ്യാക്ഷനോട് പറഞ്ഞു.

പുരാണപുരുഷോ ദേവോ മഹായോഗീ ജഗന്മയഃ

പുരാതനനായ പരമപുരുഷനും ദൈവസ്വരൂപനും മഹായോഗിയും ഈ ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവുമാണ്.

പ്രധാനപുരുഷസ്തത്ത്വം മൂലപ്രകൃതിരവ്യയഃ

അവൻ പ്രധാനംപുറുഷനായി, മൂലപ്രകൃതിയായും, അക്ഷയമായ അടിസ്ഥാനസത്തയുമാണ്.

ഗച്ഛധ്വമേനം ശരണം വിഷ്ണുമവ്യക്തമവ്യയമ്

നിങ്ങൾ അവ്യക്തനും അക്ഷയനുമായ വിഷ്ണുവിൽ അഭയം തേടൂ.

പ്രോവാച പുത്രമത്യര്ഥം മോഹിതോ വിഷ്ണുമായയാ

വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവൻ തന്റെ മകനോട് അത്യന്തം ഉത്സാഹത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സമാഗതോ ഽസ്മദ്ഭവനമിദാനീം കാലചോദിതഃ

കാലത്തിന്റെ പ്രേരണയാൽ, ഇപ്പോൾ അവൻ നമ്മുടെ വീടിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.

മാ നിന്ദസ്വൈനമീശാനം ഭൂതാനാമേകമവ്യയമ്

നീ ഈ ഭാവജാതികളുടെ ഏകനായ അക്ഷയനായ ഈശ്വരനെ അപമാനിക്കരുത്.

കാലേന ഹന്യതേ വിഷ്ണുഃ കാലാത്മാ കാലരൂപധൃക്

കാലസ്വരൂപനായും കാലാത്മാവായും ഉള്ള വിഷ്ണുവിനെ കാലം തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

നിവാരിതോ ഽപി പുത്രേണ യുയോധ ഹരിമവ്യയമ്

മകൻ തടഞ്ഞിട്ടും, അവൻ അക്ഷയനായ ഹരിയോട് യുദ്ധം ചെയ്തു.

നഖൈര്വിദാരയാമാസ പ്രഹ്രാദസ്യൈവ പശ്യതഃ

പ്രഹ്ലാദൻ കണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അവനെ നഖങ്ങൾകൊണ്ട് കീറിത്തെറിച്ചു.

വിസൃജ്യ പുത്രം പ്രഹ്രാദം ദുദ്രുവേ ഭയവിഹ്വലഃ

പുത്രനായ പ്രഹ്ലാദിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയത്തിൽ ആകുലനായി അവൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

നൃസിംഹദേഹസംഭൂതൈഃ സിംഹൈര്നോതാ യമാലയമ്

നരസിംഹന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സിംഹങ്ങൾ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, അവൻ യമലോകം എത്തിച്ചേരുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

സ്വമേവ പരമം രൂപം യയൌ നാരായണാഹ്വയമ്

അവൻ തന്റെ പരമരൂപമായ നാരായണസ്വരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

അഭിഷേകേണ യുക്തേന ഹിരണ്യാക്ഷമയോജയത്

അഭിഷേക ചടങ്ങിലൂടെ ഹിരണ്യാക്ഷനെ സ്ഥാനാരോഹനം ചെയ്തു.

ലബ്ധ്വാന്ധകം മഹാപുത്രം തപസാരാധ്യ ശങ്കരമ്

തപസ്സിലൂടെ ശങ്കരനെ ആരാധിച്ച്, മഹാപുത്രനായ അന്ധകനെ ലഭിച്ചു.

നീത്വാ രസാതലം ചക്രേ വന്ദീമിന്ദീവരപ്രഭാമ്

അവളെ രസാതലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, നീലനീർമ്മല്യപുഷ്പംപോലുള്ള വദിനിയായി ആക്കി.

ഗത്വാ വിജ്ഞാപയാമാസുര്വിഷ്ണവേ ഹരിമന്ദിരമ്

അവർ വിഷ്ണുവിന്റെ ആലയത്തിൽ ചെന്നു അപേക്ഷ നടത്തി.

സര്വേദേവമയം ശുഭ്രം വാരാഹം വപുരാദധേ

സകലദേവതകളുടെയും സാക്ഷാത്കാരമായ ശുദ്ധമായ വാരാഹരൂപം അവൻ സ്വീകരിച്ചു.

ദംഷ്ട്രയോദ്ധാരയാമാസ കല്പാദൌ ധരണീമിമാമ്

കല്പാരംഭത്തിൽ തന്റെ ദന്തംകൊണ്ട് ഈ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി.

സ്വാമേവ പ്രകൃതിം ദിവ്യാം യയൌ വിഷ്ണുഃ പരം പദമ്

വിഷ്ണു തനിക്കുള്ള ദിവ്യസ്വഭാവത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് പരമപദം പ്രാപിച്ചു.

അപാലയത് സ്വകംരാജ്യം ഭാവം ത്യക്ത്വാ തദാഽസുരമ്

അസുരസ്വഭാവം വിട്ട്, അവൻ തന്റെ രാജ്യം ഭരിച്ചു.

നിഃ സപത്നം തദാ രാജ്യം തസ്യാസീദ് വിഷ്ണുവൈഭവാത്

വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു, ആ രാജ്യം ശത്രുക്കളില്ലാതെ ആയിരുന്നു.

താപസം നാര്ചയാമാസ ദേവാനാം ചൈവ മായയാ

അവൻ തപസ്സുകാരനെയും ദേവന്മാരെയും മാനിക്കാതെ അവഗണിച്ചു.

ശശാപാസുരരാജാനം ക്രോധസംരക്തലോചനഃ

കോപം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചുവന്നവൻ അസുരരാജാവിനെ ശപിച്ചു.

സാ ഭക്തിര്വൈഷ്ണവീ ദിവ്യാ വിനാശം തേ ഗമിഷ്യതി

ആ ദിവ്യമായ വൈഷ്ണവഭക്തി നിന്റെ നാശത്തിന് കാരണമാകും.

മുമോഹ രാജ്യസംസക്തഃ സോ ഽപി ശാപബലാത് തതഃ

രാജ്യത്തോടുള്ള ആസക്തിയാൽ, ശാപത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അവൻ ഭ്രമിച്ചു.

പിതുര്വധമനുസ്മൃത്യ ക്രോധം ചക്രേ ഹരിം പ്രതി

തന്റെ പിതാവിന്റെ വധം ഓർത്ത്, ഹരിയോടു ക്രോധം തോന്നി.