കൂര്മപുരാണമ്

സമാചചക്ഷിരേ നാദം തദാ ദൈത്യപതേര്ഭയാത്

അപ്പോൾ, ദാനവനാഥനെ ഭയന്ന്, അവർ ആ ശബ്ദം അറിയിച്ചു.

വിമുഞ്ചന് ഭൈരവം നാദം തം ജാനീമോ ഽമരാര്ദന

ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ട്, അവനെയാണ് നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്, അമരാരികളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ.

സംനദ്ധൈഃ സായുധൈഃ പുത്രൈഃ പ്രഹ്രാദാദ്യൈസ്തദാ യയൌ

പ്രഹ്ലാദനും മറ്റു പുത്രന്മാരും ആയുധധാരികളായി, കാവചം ധരിച്ച് അവൻ പുറപ്പെട്ടു.

പുരുഷം പര്വതാകാരം നാരായണമിവാപരമ്

അവൻ പർവതസദൃശമായ രൂപത്തിൽ, മറ്റൊരു നാരായണനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടു.

അയം സ ദേവോ ദേവാനാം ഗോപ്താ നാരായണോ രിപുഃ

ഇവനാണ് ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനായ ദേവൻ, നാരായണൻ, നമ്മുടെ ശത്രു.

താനി ചാശേഷതോ ദേവോ നാശയാമാസ ലീലയാ

അവിടെ ദേവൻ അതെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിച്ചു.

പ്രഹ്രാദശ്ചാപ്യനുഹ്രാദഃ സംഹ്രാദോ ഹ്രാദ ഏവ ച

പ്രഹ്ലാദനും അനുഹ്രാദനും സംഹ്രാദനും ഹ്രാദനും അങ്ങനെ—

സംഹ്രാദശ്ചാപി കൌമാരമാഗ്നേയം ഹ്രാദ ഏവ ച

സംഹ്രാദന് കൗമാരനും ആഗ്നേയനും എന്നിങ്ങനെ പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഹ്രാദനും അങ്ങനെ തന്നെ.

ന ശേകുര്ബാധിതും വിഷ്ണും വാസുദേവം യഥാ തഥാ

അവരിൽ ആരും വിഷ്ണുവിനെയും വാസുദേവനെയും യാതൊരു വിധത്തിലും ഹാനിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പ്രഗൃഹ്യ പാദേഷു കരൈഃ സംചിക്ഷേപ നനാദ ച

അവൻ കൈകൊണ്ട് കാലിൽ പിടിച്ച് ഉയർത്തി എറിഞ്ഞു, അതിനൊപ്പം വലിയ ശബ്ദം മുഴക്കി.

പാദേന താഡയാമാസ വേഗേനോരസി തം ബലീ

ശക്തനായവൻ തന്റെ കാലുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.

ഗത്വാ വിജ്ഞാപയാമാസ പ്രവൃത്തമഖിലം തഥാ

അവൻ പോയി സംഭവിച്ച എല്ലാം പൂർണ്ണമായി അറിയിച്ചു.

നരസ്യാര്ധതനും കൃത്വാ സിംഹസ്യാര്ധതനും തഥാ

അവൻ മനുഷ്യന്റെ പാതി രൂപവും സിംഹത്തിന്റെ പാതി രൂപവും ധരിച്ചു.

ആവിര്ബഭൂവ സഹസാ മോഹയന് ദൈത്യപുങ്ഗവാന്

അവൻ അപ്രത്യക്ഷമായി ദൈത്യന്മാരിൽ പ്രമുഖരെ ആശ്ചര്യത്തിലാക്കുന്നതുപോലെ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഭാതി നാരായണോ ഽനന്തോ യഥാ മധ്യന്ദിനേ രവിഃ

അനന്തനായ നാരായണൻ ഉച്ചവെയിലിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

വധായ പ്രേരയാമാസ നരസിഹസ്യ സോ ഽസുരഃ

ആ അസുരൻ നരസിംഹനെ കൊല്ലലിനായി അയച്ചു.

സഹൈവ ത്വനുജൈഃ സര്വൈര്നാശയാശു മയേരിതഃ

അവനും അവന്റെ അനുയായികളും ഒരുമിച്ച് മായയാൽ വേഗത്തിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

യുയുധേ സര്വയത്നേന നരസിംഹേന നിര്ജിതഃ

അവൻ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് പോരാടിയെങ്കിലും നരസിംഹനാൽ തോറ്റു.

ധ്യാത്വാ പശുപതേരസ്ത്രം സസര്ജ ച നനാദ ച

പശുപതിയുടെ ആയുധം ധ്യാനിച്ച് അവൻ അതു പ്രയോഗിച്ചു, അതിനൊപ്പം ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

ന ഹാനിമകരോദസ്ത്രം യഥാ ദേവസ്യ ശൂലിനഃ

എന്നാൽ ആ ആയുധം ശൂലധാരിയായ ദൈവത്തിന്ന് യാതൊരു ഹാനിയും വരുത്തിയില്ല.

മേനേ സര്വാത്മകം ദേവം വാസുദേവം സനാതനമ്

അവൻ വാസുദേവനെ, സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവായ ശാശ്വതനായി കരുതി.

നനാമ ശിരസാ ദേവം യോഗിനാം ഹൃദയേശയമ്

യോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് അവൻ തലകൂന്തി നമസ്കരിച്ചു.

നിവാര്യ പിതരം ഭ്രാതൃന് ഹിരണ്യാക്ഷം തദാബ്രവീത്

അവൻ അപ്പനെയും സഹോദരന്മാരെയും തടഞ്ഞു നിർത്തി, പിന്നെ ഹിരണ്യാക്ഷനോട് പറഞ്ഞു.

പുരാണപുരുഷോ ദേവോ മഹായോഗീ ജഗന്മയഃ

പുരാതനനായ പരമപുരുഷനും ദൈവസ്വരൂപനും മഹായോഗിയും ഈ ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവുമാണ്.

പ്രധാനപുരുഷസ്തത്ത്വം മൂലപ്രകൃതിരവ്യയഃ

അവൻ പ്രധാനംപുറുഷനായി, മൂലപ്രകൃതിയായും, അക്ഷയമായ അടിസ്ഥാനസത്തയുമാണ്.

ഗച്ഛധ്വമേനം ശരണം വിഷ്ണുമവ്യക്തമവ്യയമ്

നിങ്ങൾ അവ്യക്തനും അക്ഷയനുമായ വിഷ്ണുവിൽ അഭയം തേടൂ.

പ്രോവാച പുത്രമത്യര്ഥം മോഹിതോ വിഷ്ണുമായയാ

വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവൻ തന്റെ മകനോട് അത്യന്തം ഉത്സാഹത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സമാഗതോ ഽസ്മദ്ഭവനമിദാനീം കാലചോദിതഃ

കാലത്തിന്റെ പ്രേരണയാൽ, ഇപ്പോൾ അവൻ നമ്മുടെ വീടിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.

മാ നിന്ദസ്വൈനമീശാനം ഭൂതാനാമേകമവ്യയമ്

നീ ഈ ഭാവജാതികളുടെ ഏകനായ അക്ഷയനായ ഈശ്വരനെ അപമാനിക്കരുത്.