കൂര്മപുരാണമ്

പൂജ്യതേ സര്വയജ്ഞേഷു സര്വാഭ്യുദസിദ്ധിദഃ

അവനെ എല്ലാ യാഗങ്ങളിലും ആരാധിക്കണം; അവൻ എല്ലാ അഭിലഷിതഫലങ്ങളും നൽകുന്നവനാണ്.

ന മേനിരേ യയുര്മന്ത്രാ ദേവാന് മുക്ത്വാ സ്വമാലയമ്

അവർ അവനെ പരിഗണിച്ചില്ല; മന്ത്രങ്ങൾ ദേവന്മാരെ വിട്ട് സ്വന്തം ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി.

സ്പൃശന് കരാഭ്യാം ബ്രഹ്മര്ഷി ദധീചം പ്രാഹ ദേവതാഃ

ദേവതകൾ ബ്രഹ്മർഷിയായ ദധീചിയെ കൈകൊണ്ട് തൊട്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു.

യസ്മാത് പ്രസഹ്യ തസ്മാദ് വോ നാശയാമ്യദ്യ ഗര്വിതമ്

നിങ്ങൾ അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറിയതിനാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഗർവം നശിപ്പിക്കും.

ഗണേശ്വരാശ്ച സംക്രുദ്ധാ യൂപാനുത്പാട്യ ചിക്ഷിപുഃ

കോപംകൊണ്ട ഗണാധിപതികൾ യാഗകമ്പങ്ങൾ പിഴുത് അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.

ഗൃഹീത്വാ ഭീഷണാഃ സര്വേ ഗങ്ഗാസ്ത്രോതസി ചിക്ഷിപുഃ

ഭയങ്കരന്മാർ എല്ലാവരും അവയെ പിടിച്ചു ഗംഗാനദിയിലേക്കു എറിഞ്ഞു.

വ്യഷ്ടമ്ഭയദദീനാത്മാ തഥാന്യേഷാം ദിവൌകസാമ്

വലിയ ശക്തിയുള്ള അവൻ മറ്റുള്ള ദേവന്മാരെയും അങ്ങനെ തന്നെ തടഞ്ഞു.

നിഹത്യ മുഷ്ടിനാ ദന്താന് പൂഷ്ണശ്ചൈവമപാതയത്

അവൻ പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ മുഷ്ടികൊണ്ട് അടിച്ച് വീഴ്ത്തി.

ധര്ഷയാമാസ ബലവാന് സ്മയമാനോ ഗണേശ്വരഃ

ശക്തിയുള്ള ഗണാധിപതി പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ജഘാന മൂര്ധ്നി പാദേന മുനീനപി മുനീശ്വരാഃ

മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാർ പോലും മറ്റു മുനികളെ കാലുകൊണ്ട് തലയിൽ അടിച്ചു.

വിവ്യാധ നിശേതൈര്ബാണൈഃ സ്തമ്ഭയിത്വാ സുദര്ശനമ്

അവൻ സുദർശനനെ കുത്തിയിരുത്തി, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തുളച്ചു.

ജഘാന പക്ഷൈഃ സഹസാ നനാദാമ്ബുനിധിര്യഥാ

അവൻ പെട്ടെന്ന് ചിറകുകൾ കൊണ്ട് അടിച്ചു, സമുദ്രം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഗർജിച്ചു.

വൈനതേയാദഭ്യധികാന് ഗരുഡം തേ പ്രദുദ്രുവുഃ

വൈനതേയനേക്കാൾ ശക്തിയുള്ളവർ ഗരുഡനെ കണ്ടപ്പോൾ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

വിസൃജ്യ മാധവം വേഗാത് തദദ്ഭുതമിവാഭവത്

മാധവനെ ശക്തിയായി വിട്ടയച്ചപ്പോൾ, അതൊരു അത്ഭുതംപോലെയായി തോന്നി.

ആഗത്യ വാരയാമാസ വീരഭദ്രം ച കേശവമ്

അവൻ വന്നു, വീരഭദ്രനെയും കേശവനെയും തടഞ്ഞു.

സംസ്തൂയ ഭഗവാനീശഃ സാമ്ബസ്തത്രാഗമത് സ്വയമ്

സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ശേഷം, ഭഗവാൻ ഈശൻ സാംബനോടൊപ്പം അവിടെ സ്വയം എത്തി.

തുഷ്ടാവ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ ദക്ഷഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ

ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവും ദക്ഷനും സ്വർഗ്ഗവാസികളൊക്കെയും അവനെ സ്തുതിച്ചു.

സ്തോത്രൈര്നാനാവിധൈര്ദക്ഷഃ പ്രണമ്യ ച കൃതാഞ്ജലിഃ

കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു, ദക്ഷൻ വിവിധ രീതിയിലുള്ള സ്തോത്രങ്ങൾ പാടി അവനെ വാഴ്ത്തി.

പ്രസന്നമാനസാ രുദ്രം വചഃ പ്രാഹ ഘൃണാനിധിഃ

ഹൃദയം സമാധാനത്തോടെ, കരുണയുടെ സമുദ്രമായവൻ രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു.

അനുഗ്രാഹ്യോ ഭഗവതാ ദക്ഷശ്ചാപി ദിവൌകസഃ

ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം ദക്ഷനും സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്കും ലഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

ഉവാച പ്രണതാന് ദേവാന് പ്രാചേതസമഥോ ഹരഃ

ഹരൻ നമസ്കരിച്ച ദേവന്മാരോടും പ്രചേതസനായ ദക്ഷനോടും സംസാരിച്ചു.

സംപൂജ്യഃ സര്വയജ്ഞേഷു ന നിന്ദ്യോ ഽഹം വിശേഷതഃ

എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളിലും എന്നെ ആദരിക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് എനിക്ക് അപമാനം വരുത്തരുത്.

ത്യക്ത്വാ ലോകൈഷണാമേതാം മദ്ഭക്തോ ഭവ യത്നതഃ

ലോകസുഖങ്ങളിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, പരിശ്രമത്തോടെ എന്റെ ഭക്തനാകൂ.

താവത് തിഷ്ഠ മമാദേശാത് സ്വാധികാരേഷു നിര്വൃതഃ

എന്റെ കല്പനപ്രകാരം, നീ നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ സംതൃപ്തനായി തുടരുക.

അദര്ശനമനുപ്രാപ്തോ ദക്ഷസ്യാമിതതേജസഃ

അപരിമിതമായ തേജസ്സുള്ള ദക്ഷന് അവൻ കാണാനാവാത്തവനായി.

വ്യാജഹാര സ്വയം ദക്ഷമശേഷജഗതോ ഹിതമ്

അവൻ തന്നെ ദക്ഷനോട്, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഉത്തമമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

യദാചഷ്ട സ്വയം ദേവഃ പാലയൈതദതന്ദ്രിതഃ

ദേവൻ സ്വയം കല്പിച്ചപ്പോൾ, 'ഇത് അശ്രദ്ധയില്ലാതെ സംരക്ഷിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

പശ്യന്ത്യേനം ബ്രഹ്മഭൂതാ വിദ്വാംസോ വേദവാദിനഃ

വേദങ്ങൾ പഠിച്ച, ബ്രഹ്മസ്വരൂപം നേടിയ ജ്ഞാനികൾ അവനെ കാണുന്നു.

സ്തൂയതേ വൈദികൈര്മന്ത്രൈര്ദേവദേവോ മഹേശ്വരഃ

വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു.