കൂര്മപുരാണമ്

ഭഗവാൻ അനന്തമായ കരുണയോടെ, അനേകം കോടികൾ എണ്ണിയ mind-born പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരെ ഭഗവാൻ സകല വാസനകളിൽ നിന്നും മോചിതരാക്കുകയും, സകലജ്ഞതയോടെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുരു ഹരൻ അവരെ ജരാമരണങ്ങളാൽ ബാധിക്കപ്പെടാത്തവരായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. തുടർന്ന്, "ഭഗവാൻ, ജനനം-മരണം അനുഭവിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരെ സൃഷ്ടിക്കണമേ," എന്ന് പ്രാർത്ഥനയുമായി, സൃഷ്ടിയുടെ ദൈവത്തോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. എന്നാൽ, "എനിക്ക് അത്തരത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി ഇല്ല; നീ ദുഷ്ടരായ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കണം," എന്ന് ഉത്തരവാദിത്വം ഭഗവാൻ ഹരൻ ചുമത്തി. അതിനാൽ, അചലത്വം എന്ന അവസ്ഥ ദേവതകളുടെ ദൈവമായ, ത്രിശൂലധാരിയായ മഹാദേവന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അവൻ സൃഷ്ടിയുടെ ശക്തിയും, സ്വയംജ്ഞതയും, സകലതിലും അദ്ധിപതിത്വവും സ്വന്തമാക്കി. അവൻ തന്നെയാണ് ശങ്കരൻ, പിനാകധാരിയായ പരമേശ്വരൻ. തന്റെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച പുത്രന്മാരെ കൂട്ടി, സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുകൾ വിപുലമാക്കി, ലോകങ്ങളുടെ ഏകദൈവത്തെ അനുകമ്പയോടെ, കൈകൾ തലയിൽ ചേർത്ത്, സ്തുതിച്ചു: "ശിവായ നമഃ, ദൈവസ്വരൂപനായോനെ; ബ്രഹ്മനായി ഭാവിച്ചോനെ, നമസ്കാരം. പ്രധാനം, പുരുഷൻ, യോഗാധിപൻ, നമസ്കാരം. പിനാകധാരിയേ, ത്രിനയനനായോനെ, പുനഃപുനഃ നമസ്കാരം. ബ്രഹ്മവിദ്യയുടെ അധിപനായോനെ, ബ്രഹ്മവിദ്യ നൽകുന്നോനെ, വേദാന്തത്തിന്റെ സാരമായോനെ, വേദങ്ങളുടെ ആത്മസ്വരൂപമായോനെ, നമസ്കാരം. വിവിധ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായ ജീവികൾക്കിടയിൽ വാസം ചെയ്യുന്നോനെ, ത്രിനയനനായ പരമേശ്വരനേ, നമസ്കാരം. ആദിയില്ലാത്ത, മലംരഹിതനായ, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ലഭ്യനായോനെ, നമസ്കാരം. ധർമ്മത്തിലൂടെ, യോഗത്തിലൂടെ ലഭ്യനായോനെ, നമസ്കാരം. സർവരൂപനായ ബ്രഹ്മനേ, പരമാത്മാവേ, നമസ്കാരം." "ഭഗവാൻ, സകലജീവികളുടെ അത്ഭുതമായ രൂപമായോനെ, പ്രധാനത്തിൽ നിന്നു തുടങ്ങുന്ന ലോകം നശിപ്പിക്കുന്നോനെ, നമസ്കാരം. ശിവൻ, ശാന്തനായ, അഖണ്ഡസ്വരൂപനായ, ദുഃഖനാശകനായോനെ, നമസ്കാരം. നീയാണ് അനന്തപുരുഷൻ, പ്രധാനവും പ്രകൃതിയും. ബ്രഹ്മനായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ആ രൂപത്തോടു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ആകാശം വയറായോനെ, പ്രകാശമുള്ളോനെ, നമസ്കാരം. ബ്രഹ്മപ്രഭയിൽ ശാശ്വതമായി നിലനിൽക്കുന്നോനെ, സൂര്യന്റെ സാരമായോനെ, നമസ്കാരം. അഗ്നിയുടെ സാരമായ, പിതൃഗണങ്ങൾക്ക് ഹോമം നൽകുന്നോനെ, നമസ്കാരം. സോമയുടെ സാരമായ, ദേവസംഘങ്ങൾ പാനമാക്കുന്നോനെ, നമസ്കാരം. വായുവിന്റെ സാരമായ, മഹേശ്വരന്റെ മഹത്വത്തിൽ ചലിക്കുന്നോനെ, നമസ്കാരം. സ്വംസ്വരൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, ചതുര്മുഖന്റെ സാരമായോനെ, നമസ്കാരം. സർവജഗത്തിന്റെ ആത്മാവായോനെ, സ്വംയോജനത്തിലൂടെ അറിയപ്പെടുന്നോനെ, നമസ്കാരം. ശേഷന്റെ സാരമായ, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആയോനെ, നമസ്കാരം. രുദ്രന്റെ സാരമായ, അനന്തമായ മഹത്വത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നോനെ, നമസ്കാരം. ദൈവസ്വരൂപമായോനെ, സർവസാക്ഷിയായോനെ, നമസ്കാരം. യോഗത്തിന്റെ സാരമായ, യോഗികൾ കാണുന്ന പ്രകാശമായോനെ, നമസ്കാരം. ജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരമായ, അതിരില്ലാത്ത, അനന്തമായോനെ, നമസ്കാരം. പരമസത്വരൂപമായ, പരമേശ്വരന്റെ രൂപമായോനെ, ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. പരമാത്മാവായ, പരമേശ്വരനായോനെ, ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു." കൈകൾ ചേർത്ത്, തലകൂപ്പി, അവൻ ശാശ്വത ബ്രഹ്മനെ സ്തുതിച്ചു. ഹരൻ അവനെ ബ്രഹ്മപദവും, സന്യാസവുമാണ് അനുഗ്രഹിച്ചത്. അങ്ങനെ, ദൈവം, പ്രപിതാമഹനോട് ദയ കാണിച്ച്, സ്വയം പ്രസംഗിച്ചു.