കൂര്മപുരാണമ്

വരാഹ കാലഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്നു, അതിന്റെ വ്യാപ്തി മുമ്പ് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കാലത്തെ ധ്യാനിക്കുന്ന സന്യാസികൾ പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇതിന്റെ വിശദീകരണം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. തമസ്സിക ചക്രങ്ങളിൽ ഹരനെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്; രാജസിക ചക്രങ്ങളിൽ പ്രജാപതിയെ കുറിച്ചാണ്. മറ്റു ചക്രങ്ങൾ സത്ത്വികമാണ്; അവയിൽ എന്റെ സ്വയം അവതാരവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഗിരീശനും എന്നെയും ആരാധിച്ചവർ ആ പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ ഭൂമി ഒരൊറ്റ സമുദ്രമായി മാറുമ്പോൾ ഞാൻ യോഗനിദ്രയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ജനസ് ലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ, തപസ്സ്‌യും യോഗദർശനവും വഴി — അവൻ ആയിരം കാലുകളും, മഹിമയും, ആയിരം കിരണങ്ങളും, ആയിരം കണ്ണുകളും ഉള്ളവൻ. ഞാൻ തന്നെയാണ് ഹോമത്തിനുള്ള കഷണം, സ്പൂൺ, സോമം, കൂടാതെ നിർമലമായ നെയ്യും. വേദം, അറിവിന്റെ ലക്ഷ്യം, പ്രഭു, രക്ഷകൻ, പശുക്കളുടെ അധിപൻ, ബ്രഹ്മന്റെ വായ് — എല്ലാം ഞാൻ തന്നെയാണ്. ഹംസ, പ്രാണം, പിന്നീട് കപിലൻ, സർവവ്യാപിയായ നിത്യസ്വരൂപം — ഇവയും ഞാൻ തന്നെയാണ്. അമ്മ, അച്ഛൻ, മഹാദേവൻ — എനിക്ക് പുറമേ മറ്റൊന്നുമില്ല. ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവർ അമൃതതയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പ്രാഥമിക പ്രകൃതിയെ കുറിച്ച് ചുരുക്കത്തിൽ പറയുന്നു. സമയാഗ്നി, എല്ലാം ചിതയാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ഒടുവിൽ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നു. ഈ അഗ്നി ദേവന്മാരും, അസുരന്മാരും, മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാണ്ഡം മുഴുവൻ ദഹിക്കുന്നു. ഭയാനക സ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച് ലോകങ്ങളുടെ നാശം വരുത്തുന്നു. ഏഴു ഏഴുകളുടെ രൂപത്തിൽ, ആഗ്നി ലോകങ്ങൾ മുഴുവൻ ദഹിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ ആഗ്നി എറിഞ്ഞു. ഏകവേദം, സാക്ഷിയായ്, ശംഭുവിനൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു. ആകാശത്തിന്റെ ഗർഭം സൂര്യന്മാരും, ചന്ദ്രന്മാരും, മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും നിറയ്ക്കുന്നു. ആയിരം കൈകളും കാലുകളും, ആയിരം കിരണങ്ങളും, ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഉള്ളവൻ. ത്രിശൂൽ കൈയിൽ, കടുവയുടെ ചർമ്മം ധരിച്ച്, യോഗാധിപത്യത്തിൽ സ്ഥാപിതനായ്. പരമപ്രഭു, ദേവിയെ നോക്കി, താണ്ഡവനൃത്തം നടത്തുന്നു. യോഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, ത്രിശൂൽധാരിയുടെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. പ്രകാശസ്വരൂപനായ ഭാഗ്യവാൻ, ബ്രഹ്മാണ്ഡം ദഹിച്ച ശേഷം, ഭൂമി അതിന്റെ ഗുണങ്ങളോടെ വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കുന്നു. അഗ്നി അതിന്റെ ഗുണങ്ങളോടെ വായുവിൽ ലയിച്ച്, അഗ്നി നശിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ആകാശം പ്രാഥമിക ഘടകത്തിൽ ലയിക്കുന്നു, അതിന്റെ ഗുണങ്ങളോടെ. ദേവതകൾ, ശുദ്ധ സത്ത്വത്തിൽ, വൈകാരിക തത്ത്വത്തിൽ ലയിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള അഹങ്കാരം മഹാതത്ത്വത്തിൽ ലയിക്കുന്നു. അവ്യക്തം, ലോകത്തിന്റെ ഗർഭം, എല്ലാം ഒരേയൊരു അവിനാശിയിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നു. അതിൽ പ്രാഥമിക പ്രകൃതിയും പരമപുരുഷനും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്നു. ലയമെന്നത് സ്വയം സംഭവിക്കുന്നില്ല; മഹാപ്രഭുവിന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. പ്രഥമിക പ്രകൃതി, ലോകത്തിന്റെ ഗർഭം, മായാതത്ത്വമാണ്, ജഡസ്വഭാവം. മഹത്തായ, അനേകത്വമുള്ള സാക്ഷിയെ, എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പിതാമഹനെ, സന്യാസികൾ ഗാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രഥമിക പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് അവസാന ഘടകത്തേക്കും, രുദ്രൻ എല്ലാം ദഹിക്കുന്നു — ശാസ്ത്രം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. ഇവിടെ ശങ്കരൻ അന്തിമ ലയമുണ്ടാക്കുന്നു. സ്ഥാപിക്കുകയും മായിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തി നാരായണൻ എന്നാണു ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. അവൻ പ്രഥമിക പ്രകൃതിയിൽ നിന്നു, ഇരുപത്തഞ്ചു തത്ത്വങ്ങളാൽ, എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.