വാരണാസി എന്ന ദിവ്യമായ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് പുരാണത്തിൽ വർണ്ണിക്കുന്നു. അവിടെ പോയി ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഗണേശന്റെ നിലയിലേക്ക് ആർക്കും എത്താൻ സാധിക്കും. അതിൽ പ്രസിദ്ധനായ നകുലീശ്വരൻ എന്ന മഹാദേവൻ സാന്നിധ്യത്തിലാണ്. മഹാശിവനും ദേവിയുമായും, ശിവന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ വലയത്തിൽ, അവിടെയുണ്ട്. ആ സ്ഥലത്ത് മരിക്കുന്നവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരാകുന്നു; അവിടെയുണ്ടാകുന്ന ജ്ഞാനം ലഭിക്കുന്നു. ഭീമേശ്വര എന്ന സ്ഥലത്തേക്കു പോയാൽ, പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു. അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുകയും, ജലപാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയെന്ന വലിയ പാപത്തിൽ നിന്നും പോലും മോചനം ലഭിക്കുന്നു. ഈ സ്ഥലം ദിവ്യമായ വാരണാസി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; കോടികളിലധികം സ്ഥാനങ്ങളെക്കാൾ അതിന് മഹത്വം ഉണ്ട്. യോഗികൾ പോലും, മറ്റെവിടെയും, ഒരൊറ്റ ജന്മത്തിൽ മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയില്ല; വാരണാസിയിൽ മാത്രമേ അത് സാധ്യമാകൂ. അവിടേക്ക് പോയാൽ, നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ പോലും കഴുകി പോകുന്നു. അവന്, പുണ്യ തീർത്ഥങ്ങളിൽ നടത്തിയ സേവനം ഈ ലോകത്തിലും അടുത്ത ലോകത്തിലും ഫലിക്കില്ല; അത്രമേൽ വാരണാസിയിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം മഹത്ത്വമാണ്. മറ്റുള്ളവരും, അതുപോലെ, ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സേവനം ചെയ്താൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരാകുന്നു; അവൻ ഈ സ്ഥാനത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തുന്നു. തന്റെ പുത്രന്മാർക്കായി ജീവിതം ക്രമീകരിച്ച്, ഭാര്യയെ അവർക്കു ഏല്പിച്ച ശേഷം, ഈ കഥയെ പാരായണം ചെയ്യുകയോ, കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവർ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരാകുന്നു. അതിനുശേഷം, tortoise-ആകൃതിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രഭുവിനോടു, സന്യാസികൾ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും, വികസനവും, വംശാവലികളും, മന്വന്തരങ്ങളും കുറിച്ച് അവർ അന്വേഷിക്കുന്നു. "ഭൂതഭവ്യങ്ങളുടെ അധിപനായ പ്രഭുവേ, നിങ്ങൾ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, മഹായോഗി ജീവികളുടെ ലയത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു," എന്നാണ് അവർ ചോദിച്ചത്. ഈ പുരാണത്തിൽ, ജീവികളുടെ ലയത്തെ നാലുവിധമായി വിവരിക്കുന്നു. സന്യാസികൾ അതിനെ "ശാശ്വത ലയം" എന്ന പേരിൽ അറിയുന്നു. ഈ മൂന്നുലോകങ്ങളുടെ പുനർസൃഷ്ടി, ജ്ഞാനികൾ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഈ പുനർസൃഷ്ടി, കാലത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർ പറയുന്നു. ഈ ലയവും പുനർസൃഷ്ടിയും "പ്രളയ" എന്ന് ദ്വിജന്മാർ, കാലത്തെ ചിന്തിക്കുന്നവർ വിളിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, പ്രഭു, ആകസ്മികമായ ലയത്തെ കുറിച്ച് സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അധിപൻ, തന്റെ സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിന്ന് ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അതിശക്തമായ നാശശക്തി, എല്ലാ ജീവികളുടെ അന്ത്യം വരുത്തുന്നു. ആദ്യം, അവയെല്ലാം ലയിച്ച് ഭൂമിയിലെ നിലയിലേക്ക് എത്തുന്നു. സൂര്യൻ അതിന്റെ കിരണങ്ങൾ അതികഠിനമാകുന്നു; അതിന്റെ കിരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ജലത്തെ ഉണക്കുന്നു. അതിന്റെ ഉപഭോഗം മൂലം, ആ പ്രകാശമുള്ള സൂര്യന്മാർ ഏഴായി മാറുന്നു. അവയൊക്കെ, നാലു ലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ആ ഏഴ് സൂര്യന്മാർ, കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിയുടെ ചൂട് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു; ആകാശം മുഴുവൻ അവ മൂടുന്നു, ഭൂമിയെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. പർവതങ്ങൾ, നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, ദ്വീപുകൾ എന്നിവയോടെ, ഭൂമിയിൽ ജലമില്ലാതെ തീർന്നു പോകുന്നു. താഴെ, മുകളിൽ, ചുറ്റും, ആ കിരണങ്ങൾ നിറയുന്നു. അവ ഏകതയിൽ എത്തുമ്പോൾ, ഒരു തീപന്തമായി മാറുന്നു. ഈ നാലു ലോകങ്ങൾ മുഴുവൻ, അതിന്റെ അകത്തുള്ള പ്രകാശം കൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ഭൂമി, മരങ്ങളും പുല്ലുകളും ഇല്ലാതെ, കുര്മയുടെ പുറംപോലെ കാണപ്പെടുന്നു. അതിൽ മുഴുവൻ, വീണ്ടും ആ തീയുടെ കിരണങ്ങൾ നിറയുന്നു. അങ്ങനെ, അവയെല്ലാം ലയിച്ച് വീണ്ടും ഭൂമിയിലെ നിലയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുന്നു. ഏഴ് അഗ്നികൾ, എല്ലാ വസ്തുക്കളെ ചിതലാക്കി, ആഗ്നേയമായ പ്രഭു അങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നു.