കൂര്മപുരാണമ്

ബ്രാഹ്മണന്മാർ തപസ്സിനായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ഒരു വിശുദ്ധസ്ഥലം അതായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ. പുരാതനകാലത്ത് ഭൃഗുവും അങ്കിരസന്മാരും ബ്രഹ്മാവിനെ, അതായത് കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ചു. അവർ അദ്ദേഹത്തിന് മുൻപിൽ വന്ദനം കഴിച്ചു, പിന്നെ അവിനാശിയായ വിശ്വകർമനോട് ചോദിച്ചു: “ദേവാദിദേവനായ പരമേശ്വരനെ എങ്ങനെയാണു നമുക്ക് ദർശിക്കാനാവുക? ദയവായി പറയൂ.” വിശ്വകർമൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിങ്ങളെ താമസിക്കേണ്ട ദേശത്തെക്കുറിച്ച് പറയും. എന്റെ ചക്രത്തിന്റെ അറ്റം എവിടെയാണ് ക്ഷയിക്കുന്നതോ, അതാണ് ആ ദേശം, മഹാനുഭാവരേ.” ആ സ്ഥലം ‘നൈമിഷം’ എന്ന പേരിൽ ലോകമെങ്ങും പ്രസിദ്ധമാണ്, അത്യന്തം വിശുദ്ധവും ആദരിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്. അതാണ് പരമനൈമിഷം, ഭാഗ്യശാലിയായ ശംഭുവിന്റെ വാസസ്ഥലം. അതിനാൽ തന്നെ, പണ്ടെ ദേവതകൾ അവിടെ തപസ്സ് ചെയ്തു ഉത്തമമായ വരങ്ങൾ നേടി. അവർ യാഗസമയത്തിൽ ദേവാദിദേവനെ ആരാധിച്ചു, മഹാദേവനെ ദർശിച്ചു. അങ്ങനെ ഏവരും ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽനിന്നും ശുദ്ധരായി. അവിടെ വായു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വചനംപോലെ പുരാതന ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണം പ്രസംഗിച്ചു. ഇന്നും ഭാഗ്യശാലിയായ ഭഗവാൻ പ്രമഥഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ആ സ്ഥലത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കുന്നു. അവിടെ എത്തിയവർ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കും; അവിടെ എത്തിയാൽ വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല. അതു പോലെ മഹാനായ നന്ദി അവിടെ നിരന്തരം രുദ്രമന്ത്രം ജപിച്ചു. അവൻ തനിക്കു തുല്യമായ സ്ഥാനം, മരണത്തെ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന ശക്തി, ഇവയും അനുഗ്രഹിച്ചു. ഒരു പുത്രനുണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, അവൻ വൃഷഭധ്വജനായ മഹാദേവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു. ശർവ്വനും സോമനും ഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പ്രത്യക്ഷനായി: “ഞാൻ വരദാനദായകനാണ്,” എന്നു പറഞ്ഞു. നന്ദി അപേക്ഷിച്ചു: “ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കാത്ത, മരണരഹിതനായ, നിനക്കു തുല്യനായ ഒരു പുത്രനേ എനിക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.” അപ്പോൾ മഹർഷി നോക്കി നിൽക്കേ, ഹരൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. നന്ദി തന്റെ നന്തികെട്ടി ഭൂമിയിൽ അടിച്ചു, ഭൂമി പിളർന്നപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഭംഗിയുള്ള ഒരു ബാലൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിസുന്ദരനും കാന്തിയാൽ ദിശകളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ആ ബാലനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നന്ദി “അച്ഛാ! അച്ഛാ!” എന്നു വിളിച്ചു. അവൻ ആ ബാലനെ അശ്രമത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന മഹർഷിമാർക്ക് കാണിച്ചു. ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഉപനയനം നടത്തി, തന്റെ പുത്രനു വേദപാഠം പഠിപ്പിച്ചു. അവൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു: “ഞാൻ മഹാദേവനെ ദർശിക്കും; മരണത്തെ ജയിക്കും.” മഹാദേവനിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, അവൻ നിരന്തരം രുദ്രമന്ത്രം ജപിച്ചു. അപ്പോൾ ശിവൻ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷനായി: “ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനാണ്,” എന്നു പറഞ്ഞു. നന്ദി അപേക്ഷിച്ചു: “നിന്റെ ആയുസ്സിനോടു തുല്യമായ ആയുസ്സ് എനിക്ക് ദയവായി നൽകണം.” നന്ദി ഭഗവാനിൽ മനസ്സു സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിച്ച് ഒരു കോടി പ്രാവശ്യം മന്ത്രം ജപിച്ചു. പിന്നീട്, ഭൂതഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് മഹാദേവൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനായി: “ഞാൻ വരദാനദായകനാണ്,” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ നാഥനും സർവ്വാത്മാവുമായ ഭഗവാൻ “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി. വീണ്ടും ഭൂതഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പ്രത്യക്ഷനായി: “ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനാണ്,” എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ഇനി നീ ഈ മന്ത്രം വീണ്ടും ജപിക്കരുത്.” “മഹേശ്വരാ! നീ ദേവസേനാപതിയായി, ദേവീമകന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയരുക. മഹത്വവും സർവ്വജ്ഞതയും എന്റെ ശക്തിയും നിനക്ക് പ്രാപ്യമാകട്ടെ. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ നാഥനാവുക. സൃഷ്ടിജാലം ലയിക്കുന്ന സമയത്ത്, നീ എന്റെ സ്ഥാനം പ്രാപിക്കും.” അങ്ങനെ നന്ദീശ്വരൻ ശാസ്ത്രീയമായി അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു. മറുതുവശം, മരുത്‌ഗണങ്ങൾക്ക് സുദർശനയെന്ന നല്ല സ്വഭാവമുള്ള, പ്രസിദ്ധയായ ഒരു യുവതിയെ ദാനമായി നൽകി. അവിടെയോരു മർത്ത്യൻ മരിച്ചാൽ, അവൻ രുദ്രലോകത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു.