ഞാൻ പരമാത്മാവിനെ ദർശിക്കുന്നു; അവനിലേക്കുള്ള ഭക്തി എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉദിക്കട്ടെ. സകല കർമ്മങ്ങൾക്കും നീ തന്നെയാണ് കര്ത്താവ്, ഞാൻ അതിന് കീഴിലുള്ള ഒരു ദേവത മാത്രം. നീ സോമനാണ്, ഞാൻ സൂര്യൻ; നീ രാത്രി, ഞാൻ പകലാണ്. നീ ജ്ഞാനം, ഞാൻ അതിന്റെ ഗ്രാഹകൻ; നീ മായ, ഞാൻ അതിന്റെ അധിപൻ. ഞാനെന്ന ദൈവം, ഭാഗഭേദങ്ങളില്ലാത്തവൻ, അതേ സമയം പരമനായ നാരായണനുമാണ്. ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ ലോകം സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. അത്ഭുതകരമായ, അനന്തശക്തിയുള്ള, അപ്രത്യക്ഷമായ ഒരേ ഒരു ആധാരമാണ് ഈ സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്. അപ്പോള് അവന് നാഭിയില് നിന്ന് ഉദിച്ച മഹാവിതാനമായ കമലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ മഹാബലശാലികളായ സഹോദരന്മാരായ മധുവും കൈടഭനും ഒരുമിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ദേവദേവനായ ശരംഗധനുവിന്റെ കാതുകളുടെ ഇടയിൽ നിന്നാണ് ഇവർ ഉദിച്ചത്. ഈ രണ്ട് ദാനവന്മാരും മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നവരാണ്; അവരെ നശിപ്പിക്കേണ്ടത് നിന്റെ കര്ത്തവ്യമാണ്. അവരെ കൊല്ലണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആജ്ഞാപിച്ചു. വിഷ്ണു കൈടഭനെ അടക്കി, ജിഷ്ണു മധുവിനെ കീഴടക്കി. ഹരി, ഹൃദയം സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞ്, മധുരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "മഹാത്മാവേ, നിന്റെ മഹിമ സഹിക്കാനാകുന്നില്ല." വിഷ്ണുവും, നിദ്രാദേവിയും ഏകതയായി മൗനത്തിലായി. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, നാരായണനെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ, ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു. അവൻ ആദിയില്ലാത്തതും അന്തമില്ലാത്തതുമായ, അദ്വൈതസ്വരൂപിയായ ബ്രഹ്മമാണ്. വൈഷ്ണവഭാവം സ്വീകരിച്ച്, അതേ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനുശേഷം, പുരാതനരായ ശാശ്വതന്മാരായ ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ പരമാവസ്ഥയെ അറിഞ്ഞതിനാൽ സൃഷ്ടിയിൽ മനസ്സു നല്കിയില്ല. പരമേശ്വരന്റെ മായയാൽ അവരുടെ ജ്ഞാനം മറഞ്ഞു. അവന് തന്റെ പുത്രനായി കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നത് മായയുടെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും പേരിലാണ്. ശങ്കരാ, നീ പുത്രനെന്ന് വിളിക്കുന്നവന് അവന്റെ സ്വയം സൃഷ്ടിയായവനാണ്. ഭൂതങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, അവൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ദീർഘമായ കാലം കഴിഞ്ഞ്, വിഷമത്തിൽ നിന്ന് കോപം ഉദിച്ചു. ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികളിൽ നിന്ന് പ്രേതങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജീവികൾ ജനിച്ചു. ക്രോധം മൂലം പ്രജാപതി ജീവശക്തി ഉപേക്ഷിച്ചു. ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയും പ്രളയകാലത്തിലെ അഗ്നിപോലെയും അവൻ ദീപ്തനായി. "നീ കരഞ്ഞതിനാൽ, ലോകത്തിൽ നീ രുദ്രനെന്നു അറിയപ്പെടും," എന്ന് അവനോട് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹൻ ആറ് ദേവന്മാർക്കായി വാസസ്ഥലങ്ങൾ നല്കി. ഭീമ, ഉഗ്ര, മഹാദേവൻ—ഇവയാണ് ഏഴു പേരുകളിൽ ചിലത്. ദീക്ഷിതൻ, ബ്രാഹ്മണൻ, ചന്ദ്രൻ—ഇവയാണ് എട്ടു രൂപങ്ങൾ. ഈ അഷ്ടമുഖ ദേവന്മാർക്ക് പരമപദം അവൻ സമ്മാനിച്ചു. സ്വാഹ, ദിക്കുകൾ, ദീക്ഷ, രോഹിണി—ഇവരാണ് അവരുടെ ഭാര്യമാർ. സ്കന്ദൻ, സർഗ്ഗൻ, സന്താനൻ, ബുധൻ—ഇവരാണ് അവരുടെ പുത്രന്മാർ. സന്തതിയും കര്മ്മവും ആഗ്രഹവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ വൈരാഗ്യത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. അക്ഷരവും ശാശ്വതവുമായ പരമാംശം ബ്രഹ്മം എന്ന അമൃതം അവൻ ആസ്വദിച്ചു. ശിവൻ, തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു തന്നെ, തനിക്കു സമാനമായ രുദ്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ ത്രിശൂലങ്ങൾ കൈവശം വഹിച്ചവരും, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവരുമായ, അത്യന്തം ആനന്ദഭരിതരും, മൂന്ന് കണ്ണുകളുള്ളവരുമായിരുന്നു.