കൂര്മപുരാണമ്

ഇഹലോകത്തിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന് വീണ്ടും ജന്മം ഉണ്ടാകില്ലെന്നും, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ അവരുടെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുമെന്നും പറയുന്നു. ഇവിടെ ധ്യാനം, ജപം, തപസ്സുകൾ—ഇവയെല്ലാം ക്ഷയിക്കാത്തവയായി നിലനിൽക്കുന്നു. ദേവദാരുവിന്റെ കാട് അത്യന്തം പുണ്യമായതും മഹാദേവൻ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുമാണ്. അവിടെ ഗംഗയുടെ പുണ്യസ്നാനഘട്ടങ്ങളും വിവിധ ക്ഷേത്രങ്ങളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അപ്പോള്‍ സുതനോടു, “ഇവിടെ മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരെ എങ്ങനെ അവന്‍ മോഹിപ്പിച്ചു എന്ന് നീ പറയണം,” എന്നുമാണ് പറയുന്നത്. ആ മുനിമാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരും ഭാര്യമാരുമൊക്കെയും ആയിരക്കണക്കിന് തപസ്സുകൾ ചെയ്തു. മഹർഷിമാർ വിവിധയിനം യാഗങ്ങളും കഠിനതപസ്സുകളും നടത്തി. അപ്പോള്‍ മഹാദോഷം പ്രഖ്യാപിച്ച് ഹരൻ ദാരുകാടിലേക്ക് പോയി. ശങ്കരൻ അവിടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബോധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ എത്തി. ആശയോടെ കളിക്കുന്ന, വീര്യശാലിയായ, വിശാലകായനായ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ലോകനാഥൻ, ഒരു മദാന്വിതമായ ആനയുടെ നടയോടെ, ദിശകളെ മാത്രം വസ്ത്രമാക്കി, ഭഗവാൻ ഹരൻ, ഹസിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ച് അവിടേക്ക് സമീപിച്ചു. വിഷ്ണു ഒരു സ്ത്രീരൂപം ധരിച്ച് ത്രിശൂലധാരിയെ പിന്തുടർന്നു. നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, അഗാധമായ പ്രകാശത്തോടെ, കാൽക്കലിലുണ്ടായിരുന്ന മണികൾ മുഴങ്ങിച്ചൊല്ലി, ഹംസയുടെ നടപോലെ മഹത്തായ ഗതിയോടെ, ക്രീഡാഭാവത്തോടെ അത്യന്തം മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ, ഹരി തന്റെ മായയാൽ ലോകത്തെ ഭിക്ഷയെടുക്കാൻ ചുറ്റി നടന്നു, ലോകത്തെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു. സ്ത്രീകൾ, ആ മായയാൽ ഭ്രമിതരായി, ദേവാദിദേവനെ പിന്തുടർന്നു. അവരോടൊപ്പം, മോഹം കൊണ്ടു കീഴടങ്ങി, ആ സ്ത്രീകൾ ക്രീഡാഭാവത്തോടെ ചുറ്റി നടന്നു. എല്ലാവരും മോഹവശം ആയി ഹൃഷികേശനെ പിന്തുടർന്നു. ഐക്യത്തെ ആഗ്രഹിച്ച് അവർ പരസ്പരം അങ്കലാപ്പിൽ ഏർപ്പെട്ടു. മറ്റുചിലർ കണ്മുനകളുടെ ചലനത്താൽ ചുറ്റി നടന്നു. അവർക്ക് ആ മായയിൽ ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥമായാണ് തോന്നിയത്. ദേവതാദിപതിയായ ഭഗവാൻ, ഒരൊറ്റ ശക്തിയാൽ, അമരമായ ആചരണമുള്ള ആദിപുരുഷൻ, ഈ മഹർഷിമാരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു. അതിനാൽ അത്യധികം കോപത്തോടെ ആ മഹർഷിമാർ ഭ്രമിപ്പിച്ചവനോടു ദോഷം പറഞ്ഞു. അവന്റെ മായയിൽ വഞ്ചിതരായി, അവർ അവനെ പലവിധത്തിൽ ശപിച്ചു. സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നപോലെ, അവരും ഭ്രമിതരായി ദേവതാദിപതിയോടു, “നീ ആരാണ്?” എന്ന് ചോദിച്ചു. “ഇപ്പോൾ, നീയും നിന്റെ ഭാര്യയും ഇവിടെ തന്നെ പാർക്കണം, ധർമ്മശീലന്മാരേ,” എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. “വസ്ത്രം ധരിക്കണം, ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച് തപസ്സിൽ ഏർപ്പെടണം,” എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ലോകത്തിന്റെ മൂലകാരണമേയും സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന ജനാർദ്ദനനേയും കണ്ടപ്പോൾ, ധർമ്മം അറിയുന്ന, സമാധാനമുള്ള മനസ്സുള്ളവർ, “ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിക്കണം,” എന്ന് പറഞ്ഞു. “നമ്മിൽ ഭാഗ്യവതിയായ ഇവളാണ് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത്,” എന്നും പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, “ഞാൻ എപ്പോഴും ഇവളെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല,” എന്നും മറുപടി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് സത്യമല്ല; ഉടൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ!” എന്നും പറഞ്ഞു. “ഇത് നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നുന്നത് മാത്രമാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ വീണ്ടും ചുറ്റി നടന്നു. പിന്നീട് പരമേശ്വരൻ വിശുദ്ധമായ വസിഷ്ഠമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ഭിക്ഷയ്ക്കായി പോയി. വസിഷ്ഠന്റെ പ്രിയഭാര്യ അവിടേക്ക് വന്നു ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. ധർമ്മപുത്രിയായ അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് ഔഷധങ്ങൾ പുരട്ടിയതുമാണ്.