കൂര്മപുരാണമ്

ഏകദേശം ഈ സംഭവങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തുടർന്നു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ തല ശിവൻ വെട്ടി നീക്കി. ഭഗവാന്റെ ശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ മരിച്ചു, പക്ഷേ സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവായ ബ്രഹ്മാവ് പിന്നീടു ജീവൻ വീണ്ടും പ്രാപിച്ചു. അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് മഹാദേവനെ, അനന്തനായ ഭഗവാനെ, മഹാദേവിയെ കൂടെ ഇരിക്കുന്നതായി ദർശിച്ചു. അവൻ കോടികൾ സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉഴറുന്നവനായിരുന്നു, ജടകൾ അണിഞ്ഞവനായിരുന്നു. അവന്റെ കൈയിൽ ത്രിശൂലവും, ദർശിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്‌കരമായ ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ യോഗിയായിരുന്നു, ഭസ്മം അണിഞ്ഞവനായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് ആ ആദ്യദേവനായ മഹാദേവനെ അപ്പോൾ ദർശിച്ചു. അനന്തശക്തികൾക്ക് ഏകത്വം നൽകുന്ന ആ ഭഗവാനെ അങ്ങനെ നേരിട്ട് കാണുവാൻ സാധിച്ചു. മാത്രമല്ല, ഭക്തിപൂർവ്വം ഒരു നമസ്കാരം പോലും ചെയ്താൽ, രുദ്രനെ സാക്ഷാൽ ദർശിക്കാമെന്നതും, ലോകങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കുന്ന നായകനായ ഭഗവാനെ അങ്ങനെ ദർശിക്കാമെന്നതും അവൻ അറിഞ്ഞു. ശുദ്ധമായ രൂപത്തിൽ ശംഭുവിനെ ദർശിക്കാമെന്നും, ലിംഗത്തെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് ഈ ലോകനാഥനെ സാക്ഷാൽ കാണാൻ കഴിയുമെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. പുനരായും, ഭക്തിപൂർവ്വം ഒരു നമസ്കാരം പോലും ചെയ്താൽ രുദ്രനെ സാക്ഷാൽ ദർശിക്കാമെന്നതും, ഹിരണ്യഗർഭന്റെ പുത്രനായ ഈ ഭഗവാനെ ദർശിക്കാമെന്നതും, ശങ്കരൻ എപ്പോഴും അവന്റെ അരികിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനാണെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. രുദ്രൻ ദാനം ചെയ്തതുകൊണ്ടു, ജന്മമരണചക്രം കടന്ന് പോകാൻ സാധിക്കും; അവൻ തന്നെ കാലം, യോഗത്തിന്റെ ആത്മാവ്, കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ; സോമദേവനെയും, സോമമാല അണിഞ്ഞവനെയും ദർശിക്കാമെന്നും അവൻ അറിഞ്ഞു. പരമോന്നത മോക്ഷം പാടപ്പെടുന്ന യോഗിയായവനാണ് ശിവൻ; ദേവതകൾ തന്നെ യോഗത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്ന ആ മഹായോഗിയെ ദർശിക്കാമെന്നും, ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് പരമസ്മരണയിൽ ലീനനായവനെയും, സോമദായകനായ സോമദേവനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചവനെയും അവൻ കണ്ടു. അവൻ ശാന്തനായ ശിവനോട് നമസ്കാരം അർപ്പിച്ചു: ശാന്തനായ ശിവനേ, നമസ്കാരം; ആദിപ്രകൃതിയായ മഹാദേവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം; കാലനാശകനായ പരമേശ്വരനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം; കാമനേ, മായാവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം; പ്രകൃതിയേ, നാരായണനേ, നമസ്കാരം; സംസാരത്തിന്റെ നാശകനേ, സംസാരത്തിന്റെ ഉദ്ഭവത്തേയും നമസ്കാരം; നിർവ്യാപാരനായ സർവ്വസ്വഭാവത്തേയും നമസ്കാരം; ആകാശത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ, ആകാശശക്തിയേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. ഇങ്ങനെ നമസ്കാരം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ശതരുദ്രീയസ്തോത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് ദണ്ഡമായി നിലത്ത് വീണു. അപ്പോൾ ശിവൻ അവനെ കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നു.” ശിവൻ തന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്ന നീലചുവപ്പു നിറമുള്ള ദൈവത്തോട് സംസാരിച്ചു. “നീ അവനെ സംരക്ഷിക്കണം. അവൻ നിന്റെ മൂത്തവനും, ഗുരുവും, പിതാവുമാണ്. തന്റെ സ്വന്തം യോഗശക്തിയുടെ മഹത്വത്തിൽ അവൻ എന്നിൽ മാത്രം ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നീ വിരിഞ്ചിയുടെ പുത്രനെ ശാസിക്കണം; അവന്റെ തല നീ തന്നെ വഹിക്കണം. നീ എപ്പോഴും ഭിക്ഷാടനം ചെയ്ത്, ദേവന്മാരെയും ദ്വിജന്മാരെയും സ്ഥാപിക്കണം.” ശിവൻ തന്റെ സ്വഭാവികമായ ദിവ്യസ്ഥലമായ പരമധാമത്തിലേക്ക് പോയി. അവൻ കാലഭൈരവനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ തല വഹിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. അനുഗ്രഹീതനായ കാലഭൈരവൻ കൈയിൽ ബ്രഹ്മാസ്കുലം പിടിച്ച്, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും ഭിക്ഷ സ്വീകരിച്ചു. അപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം ദന്തങ്ങളാൽ ഭയാനകം, ജ്വാലാമാല അണിഞ്ഞതായിരുന്നു.