കൂര്മപുരാണമ്

ഒരു ദാനത്തിന്റെ മഹത്വം കുറിച്ച് ഈ ശാസ്ത്രം നിരൂപിക്കുന്നു. ഇന്ധനം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ തീയുടെ പ്രകാശം കൊണ്ട് സമ്പന്നനാവുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സന്തോഷത്തോടെ, ഉചിതമായ മനസ്സോടെ ദാനം ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ദാനി രോഗരഹിതനായി, സന്തോഷം നിറഞ്ഞവനും ദീർഘായുസ്സുള്ളവനും ആകുന്നു. കുടയോ ചെരുപ്പോ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ കഠിനമായ കഷ്ടതകൾ അതിജീവിക്കുന്നു. ദാനങ്ങൾ അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾക്ക് അർഹനായവർക്കു നൽകണം; അങ്ങനെ ദാനി നശിക്കാത്ത പുണ്യം നേടുന്നു. സൂര്യയാനങ്ങൾ പോലെയുള്ള സമയങ്ങളിൽ നൽകിയ ദാനങ്ങൾ അവസാനിക്കാത്തതായിരിക്കും. നദികളിലും കാടുകളിലും ദാനം ചെയ്താൽ ദാനി നശിക്കാത്ത പുണ്യത്തിന് അർഹനാവുന്നു. അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാർ പഠിത ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യണം. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് എല്ലാ ദിവസവും ദാനം ചെയ്യണം. ദാനം തടയുന്നവൻ പാപിയാകുന്നു; അവൻ മൃഗങ്ങളുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനനം പ്രാപിക്കുന്നു. രാജാവ് അവന്റെ എല്ലാ സമ്പത്തും പിടിച്ചെടുക്കുകയും രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുകയും വേണം. ബ്രാഹ്മണന്മാർ മരിക്കുമ്പോൾ, അത്തരം ബ്രാഹ്മണൻ അപമാനിക്കപ്പെടണം. രാജാവ് അവനെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയും, തന്റെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുകയും വേണം. അത്തരം പാപികൾ മുൻപത്തെവരെക്കാളും കൂടുതൽ പാപികളായതിനാൽ നരകത്തിൽ കഠിനമായ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നു. സത്യവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഉള്ളവർക്കാണ് ഉത്തമ ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകേണ്ടത്. നല്ല പെരുമാറ്റമില്ലാത്ത, പത്തുദിവസം ഉപവസിച്ചിട്ടും അജ്ഞാനിയായവർക്കു ദാനം നൽകരുത്. അത്തരം പാപം ഏഴു തലമുറയെ വരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. അർഹനായവർക്കു ദാനം നൽകാൻ ശ്രമിക്കണം; മറ്റു ദാനികളേക്കാളും അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട്. അങ്ങനെ ഇരുവരും സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കും; മറിച്ചുള്ളത് നരകത്തിലേക്കാണ്. എല്ലാ മതഭ്രഷ്ടന്മാരിലും, ആരും വേദവും ധർമ്മവും അറിയുന്നില്ല. അജ്ഞാനി ദാനം സ്വീകരിച്ചാൽ, മരത്തിന്റെ ചിതയിൽപോലെ, വെളിച്ചം ഇല്ലാതെ ചിതയാകുന്നു. ജന്മം മാത്രമുള്ളവരിൽ നിന്ന് ദാനം നൽകാം; എന്നാൽ ശൂദ്രനിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും നൽകരുത്. ധനലോഭതയിൽ ആകൃഷ്ടനാകുന്നവൻ ബ്രാഹ്മണത്വത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നു. ആത്മനിയമനത്തിലൂടെ ലഭിക്കേണ്ട സ്ഥിതിയിലേക്കു അവൻ എത്തുന്നില്ല. ഉപജീവനത്തിന് ആവശ്യമായതിലധികം സ്വീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ താഴ്ന്ന സ്ഥിതിയിലേക്ക് പോകുന്നു. അവൻ കള്ളനുപോലെ ജീവികളെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്ന് സ്വീകരിക്കാം; എന്നാൽ അതിൽ സംതൃപ്തനാകരുത്. ഇങ്ങനെ ആത്മനിയമനത്തോടെ ജീവിച്ചാൽ, അവൻ പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക്, നിർഭാഗ്യമായി, ഏകാഗ്രതയോടെ സഞ്ചരിക്കണം. അറിഞ്ഞവൻ പതിവായി ആചരണം ചെയ്യുകയും, ദ്വിജന്മാരെയും ആചരിപ്പിക്കേണ്ടതുമാണ്. അങ്ങനെ അവൻ പരമസ്വഭാവം പ്രാപിക്കുന്നു; വീണ്ടും ജനനം അനുഭവിക്കുകയില്ല. തന്റെ കുട്ടിയുടെ കുട്ടിയെ കണ്ടു, ശരീരം ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ, ഭാര്യയോടും അഗ്നിയോടും കൂടെ വനവാസം സ്വീകരിക്കണം. വനത്തിൽ പോയശേഷം, ശാസനയുള്ളവൻ ഏകാഗ്രതയോടെ തപസ്സ് ചെയ്യണം. ലഭിക്കുന്ന ഭക്ഷ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് പിതൃകൾക്കും ദേവതകൾക്കും ആദരപൂർവ്വം അർപ്പണം ചെയ്യണം. വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷ്യത്തിൽ, അവൻ എട്ടു കയറുകൾ മാത്രം ശ്രദ്ധയോടെ കഴിക്കണം. സ്വധ്യായത്തിൽ എപ്പോഴും ഏർപ്പെടണം; മറ്റു സമയങ്ങളിൽ വാക്ക് നിയന്ത്രിക്കണം. തപസ്സിന്റെ ഭക്ഷ്യത്തിൽ, വിവിധ ശുദ്ധഭക്ഷ്യങ്ങളിൽ, കായ്കറികൾ, വേരുകൾ, ഫലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അധിഷ്ഠിതമായി ജീവിക്കണം. സകല ജീവികൾക്കുമേൽ ദയ കാണിക്കണം; ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുക. ഉത്തരയാനവും ദക്ഷിണായാനവും ക്രമത്തിൽ നിരീക്ഷിക്കണം. ഹവിസും പിണ്ഡവും യഥാക്രമം, വ്യത്യസ്തമായി, നിയമാനുസരണം അർപ്പിക്കണം. ഈ ശാസ്ത്രം ദാനത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, അർഹത, ദാനത്തിന്റെ സമയവും സ്ഥലവും, ദാനി-ഭോക്താവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, ദാനത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ, വനവാസത്തിലെ ആചാരങ്ങൾ എന്നിവയെ അതിവിശദമായി വിവരിക്കുന്നു.