കൂര്മപുരാണമ്

ഈ ലോകം മുഴുവൻ സംരക്ഷിക്കണമെന്നത് എല്ലാവർക്കും ആശ്രയവും ലക്ഷ്യവുമാണ് എന്ന് എല്ലാവരും പ്രാർത്ഥിച്ചു. അപ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ വരാഹരൂപം ധരിച്ച് അവർക്കു കൃപയാലൊന്നായി. തന്റെ മനസ്സിൽ ആ രൂപം സങ്കല്പിച്ച്, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപൻ അതിനെ പുറത്തുവിട്ടു. ആ മഹത്തായ ദേഹത്തിന്റെ വിശാലത കാരണം ഭൂമി വീണ്ടും മുങ്ങിപ്പോകാതിരുന്നതിനും, അതിനു സംരക്ഷണം ലഭിച്ചു. മുന്‍പുണ്ടായ പ്രളയത്തിൽ എല്ലാം ദഹിച്ച് കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം, സൃഷ്ടിയിലേക്കു തന്റെ മനസ്സു ആചരിച്ച്, ഭഗവാൻ പുതിയ സൃഷ്ടിക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചു. ആദ്യം ഉണരില്ലാത്തതും അഗ്നാനവും നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. ഈ അജ്ഞാനം, അഞ്ച് ഘട്ടങ്ങളായി, മഹാത്മാവിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്നു. അതു ഇരുണ്ടതിൽ ആവൃതമായിരുന്നു; ലോകം അതിന്റെ വിത്ത് മറച്ചു വച്ചു. ഇവയെ പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ഇതാണ് പ്രഥമ സൃഷ്ടി എന്ന് പരിഗണിക്കുന്നു. പിന്നെ, ഭഗവാന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു ‘ക്ഷുതിപ്രവാഹ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. കന്നുകാലികൾ പോലുള്ള ജീവികൾ, തെറ്റായ മാർഗ്ഗം പിന്തുടരുന്നവരായി പ്രശസ്തരാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. ‘ഉർദ്ധ്വസ്രോതസ്സ്’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടി ദൈവികമായതാണ്, സത്ത്വഗുണം പ്രധാനമായിട്ടുള്ളത്. അവർ അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ളവരാണ്, ദേവന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ‘അവാക്സ്രോതസ്സ്’ എന്ന സൃഷ്ടി പ്രഭവിച്ചു, അതു ഫലപ്രദമായതും മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ളതുമാണ്. മനുഷ്യർക്ക് സത്ത്വഗുണം ഉണ്ടെങ്കിലും, ശക്തമായ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവരായി വിവരണയുണ്ട്. ഭഗവാന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു, ഭൂതാദികളാൽ ആരംഭിക്കുന്ന സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഈ അഞ്ച് സൃഷ്ടികൾ വിവരിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ടാമത്തേതു സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ‘ഭൗതിക സൃഷ്ടി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രകൃതിസൃഷ്ടി, മുൻബോധമില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായി ഉദിച്ചു. ‘ക്ഷുതിപ്രവാഹ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടി, പലതരത്തിലുള്ള ജീവികളാൽ സമ്പന്നമായ അഞ്ചാമത്തേതാണ്. അതിനുശേഷം, മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ള ‘അവാക്സ്രോതസ്സ്’ എന്ന സൃഷ്ടി ഏഴാമത്തേതായി ഉദിച്ചു. ഒമ്പതാമത്തേതായി, യുവാക്കളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി; ഇവയാണ് സ്വാഭാവികവും പരിഷ്കൃതവുമായ സൃഷ്ടികൾ. മുന്‍പ് പറഞ്ഞ പ്രധാന സൃഷ്ടിയും മറ്റു സൃഷ്ടികളും മുൻബോധത്തോടുകൂടി നടന്നവയാണ്, മഹർഷിശ്രേഷ്ഠാ. ഭഗവാൻ ആദ്യം ഋഭു, സനത്കുമാരൻ എന്നിവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സു ഭഗവാനിൽ ആകർഷിതരായി, സൃഷ്ടിയിലേക്കു ചിന്തിച്ചില്ല. ഉയർന്ന സ്രഷ്ടാവിന്റെ മായയാൽ, അവർ ഉടൻ മായയിൽ അകപ്പെട്ടു. മഹായോഗിയായ നാരായണൻ, യോഗിമാരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു. ആ ഭാഗ്യശാലിയായ ഭഗവാൻ, വലിയ തപസ്സു ചെയ്തിട്ടും ഒന്നും പ്രാപിച്ചില്ല. അതിന്റെ ഫലമായി, കോപത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു. ആ കണ്ണുനീരിൽ നിന്നു മഹാദേവൻ ഉദിച്ചു; അവൻ ആശ്രയവും, നീലയും ചുവപ്പും നിറം കലർന്നവനുമാണ്. ആത്മാവിൽ സ്ഥിരതയുള്ള ആ പരമേശ്വരനെ ജ്ഞാനികൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ്, ആ ഭാഗ്യശാലി, ഈ വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ജടാമുടിയുമുള്ള, ഭയമില്ലാത്ത, മൂന്നുകണ്ണുകളും നീലയും ചുവപ്പും നിറമുള്ളവനാണ് അവൻ. ലോകനാഥനേ, ഞാൻ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കും; നീ അശുഭജാതികളെ സൃഷ്ടിക്കണമെന്നു ബ്രഹ്മാവ് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇനി ഞാൻ സ്ഥലം രക്ഷകരായവരെ വിവരിക്കുന്നു, കേൾക്കൂ. നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ഔഷധികൾ—ഇവയെല്ലാം. പകൽരാത്രികൾ, മാസങ്ങൾ, അയനങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ—ഇവയും. ദക്ഷൻ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ, ധർമ്മൻ, സംകല്പം—ഇവരും. അവന്റെ തലയിൽ നിന്ന് അങ്കിരസും, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഭൃഗുവും ഉദിച്ചു. സംകല്പത്തിൽ നിന്ന് സംകല്പം, ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹനായവൻ ഉദിച്ചു.