കൂര്മപുരാണമ്

സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ പുരുഷനായ മഹാനായ ഭഗവാൻ തന്നെയാണ് ഈ സർവസത്യത്തിന്റെ ആധാരം. ഒരേ ദൈവമായ അവൻ തന്നെ ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ വിത്തും, അതിന്റെ മുഴുവൻ രൂപവും ആകുന്നു. വേദങ്ങൾ അറിയുന്ന മഹാത്മാക്കൾ അവനെ മഹാദേവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികൾക്കു പോലും അതീതനായ ജ്ഞാനിയായ അവൻ, അവരെക്കാൾ അപ്പുറത്താണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. "മഹാദേവാ, നീ എങ്ങനെയാണ് ഈ സർവ്വരൂപിയാകുന്നത്?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുമ്പോൾ, കാരണം മായയാണെന്നും, മായ ആത്മാവിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതാണെന്നും പറയുന്നു. ആ കാരണത്താൽ, അനാവിഷ്കൃതമായതിൽ നിന്നാണ് ഈ ദൃശ്യപ്രപഞ്ചം ഉദിച്ചുപൊങ്ങുന്നത്. "ഞാനാണ് പരബ്രഹ്മം; എനിക്ക് അപ്പുറമൊന്നുമില്ല," എന്ന് അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഒന്നിനും ഭിന്നതയ്ക്കും ഉദാഹരണമായ ഈ സത്യം ഇതിൽ വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നു. ദ്വിജന്മാരേ, അതിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ കാരണമില്ല; ആത്മാവിൽ ദോഷമൊന്നുമില്ല. ആ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, അനാവിഷ്കൃതവും ശാശ്വതവുമായ ഏകത്വം പ്രകാശിക്കുന്നു. എന്നിൽ ഒരുമിച്ചാൽ മാത്രമേ ആ അനാദി, അനന്തമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുവാൻ കഴിയൂ. അതിന് neither തുടക്കം ഉണ്ട്, neither മധ്യം ഉണ്ട്, അതിൽ അജ്ഞാനമാണ് ചേർന്നിരിക്കുന്നത്. അക്ഷയമായ ആ പരംജ്യോതി, വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദമാണ്. അതാണ് ഈ മുഴുവൻ ലോകം; അതിനെ അറിയുന്നവൻ മോക്ഷം നേടുന്നു. ബ്രഹ്മാനന്ദം അറിയുന്ന ജ്ഞാനിക്ക് ഭയമൊന്നുമില്ല. ബ്രഹ്മത്തോടൊപ്പം ഐക്യമായവൻ എപ്പോഴും ആനന്ദത്തിലാണ്. ബ്രഹ്മത്തോടൊപ്പം ഐക്യമായവൻ ആത്മാവിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു. അവിടെ എത്തിയാൽ ഒരിക്കലും തിരികെ വരേണ്ടതില്ല. ആ പ്രകാശമുള്ള, ശുദ്ധമായ, ആകാശസദൃശമായ പദം—അവൻ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മം, പരമാനന്ദത്തിന്റെ അനുഭവകൻ. അത്തരം ജ്ഞാനികൾക്കാണ് ശാശ്വതമായ ശാന്തി; മറ്റാർക്കും അല്ല. ഭഗവാൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവനൊഴികെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതില്ല. ഈ പരമരഹസ്യം പ്രത്യേകിച്ച് സൂക്ഷിക്കണം; യോഗികൾക്കുപോലും ഇതിനെ നേടുക അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. പരമാർത്ഥം, സ്വയംപ്രകാശമായത്, പരമാകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അതിന് ഗുണങ്ങളൊന്നുമില്ല, അതാണ് ശുദ്ധചൈതന്യം; ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ദർശിക്കുന്നു. ആ പരബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് ലക്ഷ്യമായത്—ശാസ്ത്രം ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതിനെപ്പറ്റി അറിവില്ല, കാരണം അതാണ് എല്ലാം അറിയുന്നവൻ. അതിനു പുറമെ എല്ലാം അജ്ഞാനമാണ്, കാരണം ലോകം മായയാൽ നിർമ്മിതമായതാണ്. ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു: "അത് തന്നെയാണ് എന്റെ ആത്മാവ്." ഒരേ അക്ഷര സത്യം സാക്ഷാത്കരിച്ചവർ പരമാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നു. ഭക്തിയിലൂടെ അവർ എന്നെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു; അവർ തന്നെയാണ് എന്റെ സ്വഭാവം. ആ അവസ്ഥയാണ് ശാശ്വതാനന്ദം, ഭേദരഹിതം, സത്യസ്വരൂപം. സ്വാത്മാവിൽ നിലകൊണ്ട്, ശാന്തരായി, പരമാനാവിഷ്കൃതത്തിൽ അവിടെയാണ് അവർ. ജ്ഞാനികൾ നിർവാണം, ബ്രഹ്മസായുജ്യം, കൈവല്യം—ഇവയെല്ലാം ഒരേ അവസ്ഥയാണെന്നു അറിയുന്നു. അവൻ തന്നെയാണ് ഈശ്വരൻ, മഹാദേവൻ; അവനെ അറിയുന്നവൻ മോക്ഷം നേടുന്നു. എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതും അവിടെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അചഞ്ചലത്വം—that Lord—അവരാണ് ജ്ഞാനികൾ ദർശിക്കുന്നത്. വേദാർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയവർ അതിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു. ശിവൻ മാത്രമാണ് അതിൽ പ്രകാശിക്കുന്നത്.