കൂര്മപുരാണമ്

കാലത്തിന്റെ അളവുകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ആദ്യം കഷ്ടകളും കലകളും മുഹൂർത്തങ്ങളും പരിചയപ്പെടണം. മുപ്പത് കഷ്ടകൾ ചേർന്ന് ഒരു കലയും, മുപ്പത് കലകൾ ചേർന്ന് ഒരു മുഹൂർത്തവും രൂപപ്പെടുന്നു. അത്തരം ദിവസങ്ങളും രാത്രികളും കൂടി ഒരുമാസം രൂപപ്പെടുന്നു, അതിൽ രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ദേവന്മാർക്കു ദക്ഷിണായനം രാത്രി പോലെ ആണ്, ഉത്തരായനം അവരുടെ പകൽ ആണ്. ഒരു ചതുര്യുഗം പന്ത്രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽ നൂറ് twilight ഭാഗവും, കൃതയുഗത്തിന്റെ twilight ഭാഗവും ഉൾപ്പെടുന്നു. twilight ഒഴികെയുള്ള കൃതയുഗഭാഗം ആറുനൂറ് അളവാണ്. ത്രേത, ദ്വാപര, കലിയുഗങ്ങളുടെ കാലഗണനയും അങ്ങനെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ എഴുപത്തിയൊന്ന് ഗുണം (71 times) ഒരു മന്വന്തരം എന്നാണ് പറയുന്നത്. സ്വായംഭുവ മുതൽ സാവർണികൻ വരെ എല്ലാ മനുക്കളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. മനുഷ്യരാജാക്കന്മാർ ആയിരം മുഴുവൻ യുഗങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഒരു കല്പയും അതിന്റെ ദൈർഘ്യവും സംബന്ധിച്ച് സംശയമില്ല. ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്, ഒരു കല്പം ആയിരം ചതുര്യുഗങ്ങൾ ആണെന്ന് ആണ്. ബ്രഹ്മാവു വിവരണപ്പെടുത്തിയ ഒരു വർഷം 'പരാ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അത്തരം നൂറു വർഷങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സ് എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മഹാത്മാക്കൾ ഈ സൃഷ്ടി-ലയം സ്വാഭാവികമായാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ സൃഷ്ടി വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദയിക്കുന്നു. കാലംകൊണ്ടുതന്നെ സകലജീവികളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, അതേ കാലംകൊണ്ടുതന്നെ അവ സംഹരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം, കാലം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും സ്വതന്ത്രവുമാണ്; അവൻ സകലജീവികൾക്കും ആത്മാവാണ്, മഹാദൈവമാണ്. ഭഗവാൻ തന്നെ ആധിപത്യവും, കാലവും, കവി (സ്രഷ്ടാവ്) എന്ന നിലയിലും ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. ഇപ്പോഴും ഈ രീതി തുടരുന്നു; ഇതു അദ്ദേഹത്തിന്റെ എട്ടാമത് ചക്രമാണ്. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന ചക്രം വരാഹചക്രമാണ്; അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ആദ്യത്തിൽ, ശാന്തമായ കാറ്റുകളും മറ്റും ഒന്നും കാണപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, ആയിരം കണ്ണുകളും ആയിരം കാലുകളും ഉള്ളവൻ, ഉദിച്ചുവന്നു. ബ്രഹ്മാവ്, നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ, അന്നേരം ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു കിടന്നിരുന്നു. ബ്രഹ്മാരൂപിയായ ദൈവം ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും ആകുന്നു. അവിടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്രമസ്ഥലങ്ങൾ, അതുകൊണ്ട് തന്നെ നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. രാത്രിയുടെ അവസാനം, സൃഷ്ടിക്കായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥിതി സ്വീകരിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയെ ഉന്നയിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു, പ്രജാപതിയായ ഭഗവാൻ പ്രവർത്തിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനാൽ പോലും ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തത്, വാകിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ബ്രഹ്മം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. തൻറെ ദന്തംകൊണ്ട്, ഭൂമിയെ ചുമന്ന് താൻ തന്നെ താങ്ങുന്നവൻ അവളെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആകാശലോകത്ത് വസിക്കുന്ന സിദ്ധന്മാരും ബ്രഹ്മർഷിമാരും ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു: "പുരുഷനേ, ആദികാലികനേ, ശാശ്വതനേ, ജയശാലിയേ, ഹിരണ്യഗർഭനേ, സ്രഷ്ടാവേ, പരമാത്മാവേ, നാരായണനേ, ദേവതകളുടെ ഉപകാരകനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവായ, അവികാരിയായവനേ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനേ, ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനേ, വിശുദ്ധനേ, അനന്തനേ, അളവറ്റവനേ, കാരണം, ഉപാധി, പ്രക്രതി, മായാരൂപിയായവനേ, യോഗത്തിലൂടെ പ്രാപ്യനായവനേ, സങ്കർഷണനേ, സിദ്ധനായവനേ, ആരാധനീയനായവനേ, ഗുണത്രയവ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നവനേ, രൂപമുള്ളവനേ, രൂപരഹിതനായവനേ, മാധവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം അർപ്പിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിയുടെ മഹത്തായ രഹസ്യങ്ങൾ ശ്രീമദ്‌ഭഗവാന്റെ മഹിമയോടും കാലത്തിന്റെ അദ്ഭുതക്രമങ്ങളോടും കൂടി വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടു.