കൂര്മപുരാണമ്

യഥാർത്ഥതയെ ധ്യാനിക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ ആന്തരാത്മാവിനെ 'ജീവൻ' എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ ജീവൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ജ്ഞാനസ്വരൂപമാണ്; മനസ്സ് അതിന്റെ ഉപകരണമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ പ്രകൃതിയുമായി ചേർന്നതിന്റെ ഫലമായി വിവേകശൂന്യത, അഥവാ വിവേകഭ്രാന്തി, സമയക്രമത്തിൽ ഉദിച്ചു. സകലവും കാലത്തിന്റെ നിയമത്തിന് കീഴിലാണ്, എന്നാൽ സമയത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിയില്ല. പ്രഭുവായ പരമാത്മാവ് പ്രാണനായി അറിയപ്പെടുന്നു; സകലജ്ഞനും പരപുരുഷനും ആകുന്നു. മനസ്സിൽ നിന്നാണ് അഹങ്കാരം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അഹങ്കാരത്തിന് അതീതമായത് മഹത്ത്വതത്ത്വമാണ്. ഈ പുരുഷനിൽ നിന്നാണ് പ്രഭു, അഥവാ പ്രാണൻ, ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ സകലലോകവും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. "എന്നിൽനിന്ന് ഉയർന്ന മറ്റൊന്നുമില്ല; എന്നെ spരിചയിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും," എന്ന് അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഞാൻ മാത്രം—അപ്രകൃതമായ, ആകാശസ്വരൂപമായ, മഹാപ്രഭുവായ—ഉണ്ട്. ഈ പ്രഭു, മായയുടെ ഉടമയും മായയാൽ നിർമ്മിതനുമാണ്, സമയത്തോടൊപ്പം ഏകീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അനന്തമായ ആത്മാവാണ് ഇതിനെ നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്, വേദത്തിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം. ദേവന്മാരിലെ ദേവന്റെ മഹത്വത്താൽ ഈ ലോകം സഞ്ചരിക്കുന്നു. മനുഷ്യർക്ക് അതിനെ അറിയാൻ കഴിയുന്നത് പരമഭക്തിയിലൂടെയാണ് മാത്രം. ഞാൻ സകലത്തിന് സാക്ഷിയായുള്ളവനാണ്; ലോകവും മഹർഷികളും എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അവൻ തന്നെ ആത്മാവും, സ്രഷ്ടാവും, നിയമപ്രദാതാവും, സമയവും, അഗ്നിയും, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ദർശിക്കുന്നവനുമാണ്. ബ്രഹ്മാവും, മനുക്കളും, ഇന്ദ്രനും, ശക്തിയിൽ പ്രശസ്തരായ മറ്റുള്ളവരും—all—വൈവിധ്യമാർന്ന വേദിക യാഗങ്ങളിലൂടെ അഗ്നിയെ ബ്രാഹ്മണർ ആരാധിക്കുന്നു. യോഗികൾ ഭവാനെ, ഭവതാരിയായ പരമേശ്വരനെ, ധ്യാനിക്കുന്നു. ദേവതകളുടെ ശരീരമായി, സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവായി, എല്ലായിടത്തും നിലകൊണ്ടവനാണ് അവൻ. ഭക്തിയോടെ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവരുടെ അടുത്ത് ഞാൻ എന്നും സാന്നിധ്യവാനായിരിക്കും. അവർക്കു ഞാൻ പരമപദം, അതായിരിക്കും നിത്യാനന്ദം, നൽകുന്നു. എന്നെ സമയത്തിനൊപ്പം ഏകതയോടെ ആരാധിക്കുന്ന ഭക്തർ മോക്ഷം നേടുന്നു. ആദിയിൽ തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു: എന്റെ ഭക്തൻ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല. ആ ഭക്തനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവൻ എന്നെ തന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. ശാസനാനുസൃതമായി എന്നെ സമർപ്പിച്ച് നൽകുന്നവൻ എനിക്ക് പ്രിയഭക്തനാണ്. ആത്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച വേദങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ച് സമർപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ഞാൻ ധർമ്മശീലന്മാരുടെ രക്ഷകനും വേദത്തെ ദ്വേഷിക്കുന്നവരുടെ സംഹാരകനുമാണ്. ലോകസൃഷ്ടിയുടെ കാരണമായിട്ടുള്ളവനാണെങ്കിലും ഞാൻ ലോകത്തിൽ നിന്നും അളിപ്പെടുന്നില്ല. ഞാൻ മായയുടെ ഉടമയും, എന്റെ അതുല്യശക്തിയാണ് ലോകങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നത്. യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ വസിച്ച്, ആ മായയാൽ അവരിലെ അജ്ഞാനം നശിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ സകലത്തിന്റെയും ആധാരവും അമൃതത്തിന്റെ നിധിയുമാണ്. എന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നിന്നു, എന്നിൽ പ്രതിഷ്ഠിതമായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, ഞാൻ നാരായണനായി, അനന്തനായി, സർവ്വലോകനാഥനായി, സകലസൃഷ്ടിയിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ തമോഗുണശക്തി കാലമായി, രുദ്രന്റെ രൂപം ധരിക്കുന്നു. ചിലർ ഭക്തിയോഗത്തിലൂടെ എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ കര്‍മയോഗത്തിലൂടെ. എന്നാൽ, ജ്ഞാനത്തോടുകൂടി എന്നെ നിരന്തരം ആരാധിക്കുന്നവരും എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു; അവർ പിന്നെയും ജന്മമെടുക്കുന്നില്ല. ഈ സർവ്വസൃഷ്ടി എന്നിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു; ലോകം എന്റെ പ്രേരണയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഞാനാണ് ഈ ലോകത്തെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്; ഇതറിയുന്നവൻ അമൃതസ്വരൂപനാവുന്നു. സമയമെന്നത് തന്നെ ഭഗവാൻ, മഹായോഗേശ്വരൻ, സാക്ഷാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.