കൂര്മപുരാണമ്

ലോകം അജ്ഞാനത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതാണ്; അതിന്റെ ഫലമായാണ് ജ്ഞാനം മായ്ച്ചുപോകുന്നത്. ഈ ലോകത്തിൽ അജ്ഞാനമാണ് എല്ലാം; ജ്ഞാനമേ സത്യമായുള്ളതെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഏകാഗ്രചിത്തതയാണ് യോഗവും, അതിനാൽ തന്നെ യോഗം വേദാന്തത്തിന്റെ സാരമായാണ്. യോഗജ്ഞാനത്തിൽ ലയിച്ചവർക്കു എവിടെയും പ്രാപിക്കാനാവാത്തത് ഒന്നുമില്ല. സാംഖ്യയെയും യോഗയെയും ഏകമായി കാണുന്നവൻ സത്യമറിഞ്ഞവനാണ്. ഇവിടെ അവിടെയായി ചിലർ മുങ്ങിപ്പോകുന്നു, എന്നാൽ ആത്മാവിന് അങ്ങനെ സംഭവിക്കില്ലെന്ന് ശാസ്ത്രം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിലും യോഗത്തിലും ഭക്തിയുള്ളവൻ ശരീരാവസാനത്തിൽ ആ പരമതത്ത്വത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. സർവ്വദിശകളിലേക്കും വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ആത്മാവിനെ എല്ലാ വേദങ്ങളും ഗീതം ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ അന്ത്യാര്യാമിയാണ്, ശാശ്വതനും, എവിടെയും കൈകളും കാലുകളും ഉള്ളവൻ. കണ്ണുകളില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കാണുന്നു; ചെവികളില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. സത്യദർശികൾ എന്നെ മഹാപുരുഷനെന്നു വിളിക്കുന്നു. ആ പരമശക്തി എനിക്ക് തന്നെയാണ്; എന്റെ സ്വരൂപം ശുദ്ധവും നിർമലവും ഗുണരഹിതവുമാണ്. ഞാൻ ഇതു പ്രഖ്യാപിക്കാം; ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഈ ലോകത്തിന്റെ പ്രേരകശക്തി ഞാൻ തന്നെ; ജ്ഞാനികൾ ഇതാണ് കാരണമെന്നു അറിയുന്നു. എന്നിൽ ലയിച്ച യോഗികൾ അക്ഷരത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. അവർ പരമശുദ്ധിയും മോക്ഷവും എന്നോടൊപ്പം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്റെ കൃപയാൽ, യോഗേശ്വരന്മാരേ, ഇതാണ് വേദോപദേശമെന്നു അറിയൂ. ഞാൻ പറഞ്ഞ ഈ ജ്ഞാനം സാംഖ്യയിലും യോഗത്തിലും ആധാരമിട്ടതാണ്. ഇവയിലുമാണ് ഈ സകലവും ഉദിച്ചുയർന്നത്; അതിനാൽ ലോകം ബ്രഹ്മണാൽ പരിപൂർണ്ണമാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും അതു നിലകൊള്ളുന്നു; എല്ലാം അതിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ശാസ്ത്രത്തിൽ കേൾക്കുന്നു. ശാശ്വതമായ അടിസ്ഥാനമാവുന്ന, സദാ ആനന്ദസ്വരൂപമായ, അവ്യക്തമായ, ദ്വൈതരഹിതമായതാണത്. വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാത്ത, രൂപരഹിതമായ, സർവ്വാശ്രയമായ, പരമാംബൃതമായതും അതാണ്. ഗുണരഹിതമായ പരമവ്യാപ്തിയാണ് ഈ ജ്ഞാനം, ജ്ഞാനികൾക്ക് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഞാനാണ് അതു: സർവ്വവ്യാപിയും, ശാന്തസ്വരൂപനും, ജ്ഞാനാത്മാവും, പരമേശ്വരനും. സകലഭൂതങ്ങളും എന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇതറിയുന്നവൻ യഥാർത്ഥ വേദജ്ഞാനിയാകുന്നു. ഇവരിൽ രണ്ട് ഘടകങ്ങളുണ്ട്: ആദിയില്ലാത്തത് കാലം തന്നെയാണ്; അതാണ് പരമയോജകൻ. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം; മറ്റേത് വ്യത്യസ്തമാണ്. അവൻ എന്റെ സ്വരൂപം അങ്ങനെ അറിയുന്നു. പ്രകൃതിയാണ് എല്ലാ ജീവികളെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അഹംഭാവമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ തത്ത്വമെന്നു വിളിക്കുന്നത്. വിവേകശക്തിയാണ് ജ്ഞാതാവ്; അതിൽ നിന്നാണ് അഹംഭാവം ഉദിക്കുന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർ അതിനെ ജീവൻ, അന്തരാത്മാവ് എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. അതിന് ജ്ഞാനസ്വഭാവമാണ്; അതിനു മനസ്സ് ഉപകരണമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതിന്റെ ഫലമായ വിവേകരഹിതത്വം കാലത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലൂടെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. എല്ലാം കാലത്തിന്റെ അധീനമാണ്; കാലം ആരുടെയും അധീനതയിലല്ല. പ്രാണനാണ് ഈശ്വരൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; അവൻ സർവ്വജ്ഞനും പരമപുരുഷനുമാണ്. മനസ്സിൽ നിന്നാണ് അഹംഭാവം, അതിനപ്പുറത്ത് മഹത്തത്ത്വം. പുരുഷനിൽ നിന്നാണ് ഈശ്വരൻ, പ്രാണൻ; അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം മുഴുവൻ. എന്നിൽക്കാൾ ഉയർന്നതാകുന്ന ഒന്നുമില്ല; എന്നെ അറിയുന്നവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നെ ഒഴികെ—അവ്യക്തസ്വരൂപനായ, ആകാശസ്വഭാവമുള്ള മഹേശ്വരനായി—മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈശ്വരൻ, മായയുടെ ഉടമയും മായയാൽ നിർമ്മിതനുമാണ്, കാലത്തോട് ഐക്യമായിരിക്കുന്നു.