കൂര്മപുരാണമ്

ഉയർന്ന പുരുഷനെ ഒരു ചുവപ്പു വസ്ത്രം പോലുള്ള മറവിലൂടെ കാണുന്നതുപോലെ, അവിടെയും അങ്ങനെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അവിടത്തെ ആരാധിക്കണം, ചിന്തിക്കണം, ശ്രവിക്കണം. യോഗികൾക്ക്, അവിടത്തെ നേരിട്ട് തടസ്സമില്ലാതെ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. അപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ള ആത്മാവ് ബ്രഹ്മമാവുന്നു. പരമാത്മാവുമായി ഐക്യമായാൽ, ആ ആത്മാവ് ഏകവും വിശുദ്ധവുമായ ഒന്നായി മാറുന്നു. അപ്പോൾ, അമരത്വം പ്രാപിച്ച ജ്ഞാനി സമാധാനം നേടുന്നു. അതിൽ നിന്നാണ് ബ്രഹ്മം ആ സമയത്ത് വ്യാപിച്ചു പോകുന്നത്. അപ്പോൾ, ലോകം മുഴുവൻ മായയാണെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു, അതോടെ അവൻ തൃപ്തനാകുന്നു. പിന്നീട്, ബ്രഹ്മജ്ഞാനം മാത്രമേ അവനിൽ ഉദിക്കുകയുള്ളൂ; അപ്പോൾ അവൻ മംഗളസ്വരൂപനാവുന്നു. അങ്ങനെ അവൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത, നാശമില്ലാത്ത ആത്മാവുമായി ഐക്യപ്പെടുന്നു. ലോകം അജ്ഞാനത്താൽ മറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ജ്ഞാനം കലഹിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇതരമൊക്കെയും അജ്ഞാനമാണ്; ജ്ഞാനമേ യഥാർത്ഥം എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. യോഗം തന്നെ സകലവേദാന്തത്തിന്റെയും സാരം, കാരണം അത് ഏകാഗ്രചിത്താവസ്ഥയാണ്. യോഗജ്ഞാനത്തിൽ ലീനനായവനു എവിടെയും പ്രാപിക്കാനാവാത്തതൊന്നുമില്ല. സംഖ്യയും യോഗവും ഒന്നാണെന്ന് കാണുന്നവൻ യഥാർത്ഥ സത്യം അറിയുന്നവനാണ്. ഇവിടെ അവിടെയായി പലരും മുങ്ങുന്നു, പക്ഷേ ആത്മാവ് അങ്ങനെ മുങ്ങുന്നില്ല—ഇത് ശാസ്ത്രം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിലും യോഗത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നവൻ ശരീരം വിട്ടപ്പോൾ അതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു. സർവ്വവ്യാപിയായ ആത്മാവ്, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരിച്ച്, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധമാണ്. ഞാൻ ആന്തര്യാമിയാണ്, ശാശ്വതൻ, എവിടെയും കൈകളും കാലുകളും ഉള്ളവൻ. കണ്ണുകളില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കാണുന്നു; ചെവികളില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. സത്യം കാണുന്നവർ എന്നെ മഹാപുരുഷനായി വിളിക്കുന്നു. ആ പരമശക്തി എനിക്ക് ആണ്, ശുദ്ധവും നിർമലവും ഗുണരഹിതവുമായ സ്വരൂപം. ഞാൻ അത് പ്രഖ്യാപിക്കും; ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. എന്നാൽ ഞാൻ തന്നെയാണ് ഇതെല്ലാം പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്; ജ്ഞാനികൾ ഇതിനെ കാരണമെന്നു അറിയുന്നു. എന്നിൽ ലയിച്ച യോഗികൾ നാശരഹിതത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. അവർ പരമശുദ്ധിയെയും മോക്ഷത്തെയും എന്നോടൊപ്പം നേടുന്നു. എന്റെ കൃപയാൽ, യോഗപതികളേ, ഇതാണ് വേദോപദേശം. ഞാൻ സംസാരിച്ച ഈ ജ്ഞാനം സംഖ്യയിലും യോഗത്തിലും ആധാരമിട്ടതാണ്. ഇവയിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട് ലോകം ബ്രഹ്മത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും അതു നിലകൊള്ളുന്നു, എല്ലാം വ്യാപിച്ച്, ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. ശാശ്വതമായ ആധാരം, സദാ ആനന്ദസ്വരൂപം, അവതരണമില്ലാത്തത്, ദ്വന്ദ്വരഹിതം—അതാണ്. വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാത്തത്, പ്രത്യക്ഷതയില്ലാത്തത്, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായ പരമാമൃതം. ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത പരമാകാശം—ഈ ജ്ഞാനമാണ് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നത്. ഞാൻ അതാണ്—സർവ്വവ്യാപി, ശാന്തസ്വരൂപൻ, ജ്ഞാനാത്മാവ്, പരമേശ്വരൻ. എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും എന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; ഇത് അറിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വേദജ്ഞാനി. ഇരുവരിൽ ആദി ഇല്ലാത്തതിനെ 'കാലം' എന്നു പറയുന്നു, അതാണ് പരമയോജകൻ. അതാണ് സ്വഭാവം; മറ്റേത് വ്യത്യസ്തമാണ്. അവർ എന്റെ രൂപം അങ്ങനെ അറിയുന്നു. പ്രകൃതിയാണ് എല്ലാ ദേഹധാരികളെയും മായയിലാക്കുന്നത്. അഹങ്കാരരഹിതത്വം കാരണം അതിനെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ തത്ത്വം എന്നു പറയുന്നു. വിവേകശക്തിയാണ് ജ്ഞാനി; അതിൽനിന്നാണ് അഹങ്കാരം ഉദിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ, ശാസ്ത്രത്തിലെ അതിവിശുദ്ധമായ സത്യങ്ങൾ അനുക്രമമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു—ബ്രഹ്മം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതിനെ ആരാധിച്ചും ധ്യാനിച്ചും ശ്രവിച്ചും, യോഗം വഴി നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാവുന്നതാണ്. ഈ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ, ജ്ഞാനിയും യോഗിയും പരമശാന്തിയും മോക്ഷിയും ആകുന്നു. എല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ്, അതിൽ തന്നെ ലയിക്കുന്നു. ഈ മഹാസത്യങ്ങൾ മനസിൽ പതിപ്പിച്ച്, ബ്രഹ്മം എന്ന സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനിയും യോഗിയും യഥാർത്ഥ ഐക്യത്തിലും അനന്ത സമാധാനത്തിലും എത്തുന്നു.