കൂര്മപുരാണമ്

ആ പരമാത്മാവ് രൂപം, രുചി, ഗന്ധം എന്നിവയൊന്നുമല്ല; ഞാൻ ചെയ്യുന്നവനും അല്ല, സംസാരിക്കുന്നവനും അല്ല. അവൻ മായയുമല്ല, കര്‍മഫലങ്ങളുമല്ല; സത്യത്തിൽ അവൻ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്. ലോകവും പരമാത്മാവും തമ്മിൽ യാതൊരു ഐക്യവുമില്ല, ബന്ധവുമില്ല. അതുപോലെ തന്നെ, ലോകവും വ്യക്തിയും യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യത്യസ്തരാണ്. ഈ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാത്തവന് നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾക്കുശേഷം പോലും മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല. അക്ഷരമായ ആത്മാവ് മാറ്റമില്ലാത്തതും, ദു:ഖരഹിതവും, ആകാശസദൃശവും, ആനന്ദസ്വരൂപവുമാണ്. എന്നാൽ, അഹങ്കാരവും കര്‍മബോധവും മൂലം, ഈ അക്ഷരാത്മാവിന് ഈ ലോകസംബന്ധങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അക്ഷരനും ശുദ്ധനും സർവത്രയും നിലനിൽക്കുന്ന ആ ഭോക്താവ് എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനാണ്. അജ്ഞാനത്താൽ ജ്ഞാനം വ്യത്യസ്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, അത് പ്രകൃതിയോടൊപ്പം ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അഹങ്കാരത്താൽ വിവേകശൂന്യനാകുമ്പോൾ, “ഞാനാണ് ചെയ്യുന്നവൻ” എന്ന ഭ്രമം ഉണ്ടാകുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത് പ്രകൃതിയാണ് കാരണമെന്നാണ്. അക്ഷരാത്മാവായ ബ്രഹ്മത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയാൻ സാധിക്കാറില്ല. ആസക്തിയും ദ്വേഷവും പോലുള്ള എല്ലാ ദോഷങ്ങളും മായാബോധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. അവയുടെ ശക്തിയാൽ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ശരീരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. അവൻ ഒരുവനാണ്, എന്നാൽ തന്റെ സ്വഭാവത്താൽ അല്ല, മായയാൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയാണ്. വ്യത്യാസം പ്രത്യക്ഷപ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് തോന്നുന്നത്; അതും മായയുടെ സ്വഭാവത്തിലാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. എങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ ഉദിക്കുന്നുവെങ്കിലും ആത്മാവ് അകപ്പെടാറില്ലയോ, അതുപോലെയാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. ഉപാധികളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി ശുദ്ധനായാൽ ആത്മാവ് തിളങ്ങുന്നു. അജ്ഞാനികൾ വസ്തുവിന്റെ പുറം രൂപം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. ഭ്രമബുദ്ധിയുള്ളവർ വസ്തുവിന്റെ രൂപത്തിലാണ് എല്ലാം കാണുന്നത്. ചുവന്ന വസ്ത്രം പൊതിഞ്ഞത് പോലെ, പരമപുരുഷനും അതുപോലെയാണ്. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അവനെ ആരാധിക്കണം, ചിന്തിക്കണം, ശ്രവിക്കണം. യോഗികൾക്ക് തടസ്സമില്ലാതെ, ആ സമയത്ത് അവനെ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കും. അപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ള ആത്മാവ് ബ്രഹ്മമായി മാറുന്നു. പരമാത്മാവുമായി ഏകീകരിച്ചാൽ, അവൻ ഒറ്റയായും ശുദ്ധനായും നിലനിൽക്കും. അപ്പോൾ അമൃതസ്വരൂപനായ ജ്ഞാനി ശാന്തിയെ പ്രാപിക്കും. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മം സ്വയം വിശാലമാവുന്നു. അപ്പോൾ ഈ ലോകം മുഴുവൻ മായ മാത്രമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു, അവന് തൃപ്തി വരുന്നു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മവിദ്യ മാത്രം ഉദയിക്കുന്നു; അവൻ മംഗളസ്വരൂപനായി മാറുന്നു. അങ്ങനെ അവൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത അക്ഷരാത്മാവുമായി ഐക്യമായിത്തീരുന്നു. ലോകം അജ്ഞാനത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിനാലാണ് ജ്ഞാനം തിരിഞ്ഞുപോകുന്നത്. ജ്ഞാനമല്ലാത്തത് എല്ലാം അജ്ഞാനമാണ്; സത്യത്തിൽ ജ്ഞാനമേ യഥാർത്ഥമാണ്. ഏകചിത്താവസ്ഥയായ യോഗമാണ് എല്ലാ വേദാന്തത്തിൻ്റെയും സാരം. യോഗജ്ഞാനത്തിൽ ലീനനായവന് എവിടെയും എന്തും പ്രാപിക്കാനാവും. സാംഖ്യയും യോഗയും ഒരുപോലെയാണെന്ന് കാണുന്നവൻ സത്യജ്ഞാനിയാകുന്നു. ജീവികൾ ഇവിടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മുങ്ങുന്നുവെങ്കിലും, ആത്മാവ് അങ്ങനെയല്ലെന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. ജ്ഞാനത്തിലും യോഗത്തിലും ഭക്തിയുള്ളവൻ ശരീരം വിട്ടശേഷം ആ പരമസത്യത്തെ പ്രാപിക്കും. സർവവ്യാപിയായ ആത്മാവ്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും മുഖം തിരിച്ച്, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധമാണ്. ഞാൻ അന്തര്യാമിയാണ്, ശാശ്വതനാണ്, എവിടെയും കൈകളും കാലുകളും ഉള്ളവനാണ്. കണ്ണുകളില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കാണുന്നു; ചെവികളില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കേൾക്കുന്നു.