കൂര്മപുരാണമ്

അവർ അവിടെയിരുന്ന വാസുദേവസ്വാമിയെ കണ്ടു. കമലനയനനായ ആ ഭഗവാന്റെ പരമാത്മയോഗം അവർ ആസ്വദിച്ചു. മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞ്, ആ ഭഗവാൻ പ്രസംഗിച്ച ജ്ഞാനത്തെ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. അപ്പോൾ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ദേവതകൾക്കു പോലും അറിയാത്തതും, ദ്വിജന്മാർ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഗ്രഹിക്കാത്തതും, ബ്രഹ്മവിദ്യയിലെ മുൻഗാമികൾ ലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കാത്തതും, ഞാനിങ്ങനെ ഭക്തരായ ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾക്ക് ഇന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അതാണ് — ആന്തരികമായും നേരിട്ടുള്ള സാക്ഷിയായ പരമശുദ്ധചൈതന്യവും, അജ്ഞാനത്തിന് അതീതമായതുമായത്. അവനാണ് കാലം, അഗ്നി, അവ്യക്തം; എല്ലാം അവനാണ്, ശാസ്ത്രം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. മായയുടെ ഉടമയായ അവൻ, മായയാൽ ബന്ധിതനായി, വിവിധ ശരീരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൻ ഭൂമിയല്ല, ജലമല്ല, അഗ്നിയല്ല, വായുവല്ല, ആകാശമല്ല. രൂപം, രുചി, ഗന്ധം എന്നിവയുമല്ല; ഞാൻ കർമ്മനിർവാഹകനുമല്ല, വാക്കുമല്ല. അവൻ മായയുമല്ല, കർമ്മഫലങ്ങളുമല്ല; സത്യത്തിൽ അവൻ പരമശുദ്ധചൈതന്യമാണ്. ലോകത്തിന്റെയും പരമാത്മാവിന്റെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ യോജനം ഇല്ല, അവ തമ്മിൽ ഒന്നല്ല. ലോകവും ജീവനും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാണ്. അത്തരം വിവേകമില്ലെങ്കിൽ, അനേകം ജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷവും മോക്ഷം ഉണ്ടാകില്ല. അക്ഷരമായ ആത്മാവ് മാറ്റമില്ലാത്തതും, ദുഃഖരഹിതമായതും, ആകാശസദൃശമായതും, ആനന്ദസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. എന്നാൽ, അഹങ്കാരവും കർത്തൃത്വബോധവും കൊണ്ടാണ് ഈ അക്ഷരാത്മാവിൽ ജനങ്ങൾ തെറ്റായി ഗുണങ്ങൾ ചുമത്തുന്നത്. അക്ഷരനും ശുദ്ധനും സർവവ്യാപിയുമായ അനുഭോക്താവ് എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്. അജ്ഞാനത്താൽ ജ്ഞാനം മറിച്ചുപോകുന്നു; അതാണ് പ്രകൃതിയുമായി ചേർന്നു കാഴ്ചയാകുന്നത്. അഹങ്കാരത്തിൽ വിവേകമില്ലാത്തവൻ ‘ഞാനാണ് കർമ്മനിർവാഹകൻ’ എന്ന് കരുതുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പ്രഥമപ്രകൃതിയാണ് കാരണമെന്നു പറയുന്നു. അക്ഷരാത്മാവായ ബ്രഹ്മം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നില്ല. രാഗം, ദ്വേഷം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും മോഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. അവയുടെ ശക്തിയാൽ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ശരീരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു. അവൻ ഒരുവൻ മാത്രം, പക്ഷേ ശക്തിയാൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടവനായി തോന്നുന്നു — അതും മായയാൽ, സ്വഭാവത്താൽ അല്ല. ഭേദം പ്രകടമായ പ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് തോന്നുന്നത്; അതും മായാസ്വഭാവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. മനസ്സിൽ ഉദയിക്കുന്ന വിചാരങ്ങൾ ആത്മാവിനെ ദോഷപ്പെടുത്താത്തതുപോലെ, ഇവിടെയും അതുപോലെ തന്നെയാണ്. ഉപാധികളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, വിശുദ്ധനായാൽ, ആത്മാവ് അതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു. അജ്ഞാനികൾ തെറ്റായ കാഴ്ചയാൽ വസ്തുവിന്റെ പുറം രൂപം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. അവരും ഭ്രമിച്ച ദൃഷ്ടിയോടെ വസ്തുവിന്റെ രൂപത്തിൽ തന്നെയാണ് അതിനെ കാണുന്നത്. ചുവന്ന വസ്ത്രം മുതലായവ കൊണ്ട് മറച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, പരമപുരുഷനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അവനെ ആരാധിക്കണം, ധ്യാനിക്കണം, ശ്രവിക്കണം. യോഗികൾക്ക് തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ, അപ്പോൾ അവനെ നേരിട്ടു സാക്ഷാത്കരിക്കാം. അപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ള ആത്മാവ് ബ്രഹ്മമാവുന്നു. പരമാത്മാവുമായി ഏകീകരിച്ച്, അവൻ ഒരുവനായി, ശുദ്ധനും ഏകസ്വരൂപിയുമാകുന്നു. അപ്പോൾ, അമൃതസ്വരൂപിയായ ജ്ഞാനി ശാന്തിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്നാണ് ബ്രഹ്മം ആ സമയത്ത് വ്യാപിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, സകലലോകവും മായയെന്നു മനസ്സിലാക്കി, അവൻ തൃപ്തനാകുന്നു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മജ്ഞാനം മാത്രം ഉദയിക്കുന്നു; അവൻ മംഗളസ്വരൂപനാകുന്നു. അങ്ങനെ, അവൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത അക്ഷരാത്മാവുമായി ഐക്യത്തിനെത്തുന്നു.