മനസ്സിൽ ജനിച്ച ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആ മഹത്തായ, പ്രകാശമുള്ളവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വൈകുണ്ഠലോകത്തിൽ, വൈകുണ്ഠദേവന്മാരോടൊപ്പം അവൻ ജനിച്ചു. കശ്യപനും അദിതിയും ചേർന്നപ്പോൾ, വിഷ്ണു വാമനരൂപത്തിൽ അവിടെ ജനിച്ചു. ഈ വാമനാവതാരത്തിൽ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ ദുഷ്ടന്മാരിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ച്, പുരന്ദരന് എന്ന ഇന്ദ്രന് അവയെ ലഭിച്ചു. അവിടെ, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച ഏഴ് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വസ്തുക്കളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നതിനാല് അവനെ "വിഷ്ണു" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നാരായണൻ എന്ന ഈ പരമേശ്വരൻ, വേദങ്ങളിൽ ജീവികളുടെ അന്തർആത്മാവായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഗുണമുള്ളതും ഗുണരഹിതമായതുമായ നാലു രൂപങ്ങളിൽ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വാസുദേവൻ എന്നത് ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറവും, വിശുദ്ധവും ആണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. അവസാനം, പരമമായ വൈഷ്ണവരൂപം സകലത്തെയും നശിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വിഷ്ണു, ശാശ്വതമായ പ്രകൃതിയായി, സകല ജഗത്തെയും നിലനിര്ത്തുന്നു. രാജസികം എന്ന അനിരുദ്ധയും, പ്രദ്യുമ്നനും സൃഷ്ടിയുടെ കാരണങ്ങളാണ്. ബ്രഹ്മാവ്, നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ, സൃഷ്ടിയെ നടത്തുന്നു. അവളുടെ (പ്രകൃതിയുടെ) മായയാൽ ദേവന്മാരെയും, അസുരന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും അവൻ മോഹിപ്പിക്കുന്നു. വാസുദേവൻ, അനന്തമായ ആത്മാവും, ഒരേയൊരു, ഗുണരഹിതമായ ഹരിയുമാണ്. ഇതിനെ വാസുദേവസ്വഭാവം എന്നതായി അറിയുമ്പോൾ, ഒരാൾ മോക്ഷം നേടുന്നു. ശാശ്വതനായ ഹരി, പ്രദ്യുമ്നനായി മാറിയതും, മുൻകാലങ്ങളിൽ സ്വച്ഛന്ദമായി അപ്പാന്തരതമാനായി മാറിയതും സംഭവിച്ചു. ഈ നാരായണൻ, വ്യാസൻ, ഭാഗ്യശാലിയായ വേദജ്ഞനാണ്. ഇതാണ് സത്യം, വീണ്ടും സത്യം; ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവർക്ക് മോഹം ഉണ്ടാകില്ല. ആദ്യ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, വ്യാസനെ മനു സ്വായംഭുവനായി കണക്കാക്കുന്നു. രണ്ടാം ദ്വാപരയിൽ, വേദവ്യാസൻ ജീവികളുടെ അധിപനാണ്. അഞ്ചാമിൽ, സവിതൃ; ആറാമിൽ, മൃത്യു; ഒൻപതാം ദ്വാപരയിൽ, സാരസ്വത; പത്താമിൽ, ത്രിധാമാ; പതിമൂന്നാമിൽ, ധർമ്മ; പതിനാലാമിൽ, തരക്ഷു; പതിനേഴാമിൽ, കൃതഞ്ജയ; പതിനെട്ടാമിൽ, ഋതഞ്ജയ; ഇരുപത്തൊന്നാമിൽ, രാജശ്രവാ; അതിന് ശേഷം, ശുഷ്മായണ; ഇരുപത്തഞ്ചാമിൽ, ശക്തി; ഇരുപത്തിയാറാമിൽ, പരാശര. പരാശരന്റെ മകൻ, വ്യാസൻ, കൃഷ്ണ ദ്വൈപായനനായി ജനിച്ചു. ഈ മഹായോഗി, പരാശരന്റെ മകനായ കൃഷ്ണ ദ്വൈപായനൻ, ഹരിയാണ്. അവന്റെ കൃപയാൽ, വേദങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കാൻ വ്യാസനെ നിയോഗിച്ചു. ആ മഹാത്മാവ്, പൈലനെ നാലാമനായി, എന്നെ അഞ്ചാമനായി നിയമിച്ചു. യജുർവേദത്തിന് വൈശംപായനനെ ആചാര്യനാക്കി. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും വാച്യമായി പറയാൻ എന്നെ നിയോഗിച്ചു. നാലു തരം യജ്ഞപൂജാരികൾ ഉദിച്ചവൻ, യജ്ഞം നടത്തി. ഉദ്ഗാതൃപൂജാരിയെ സാമവേദം, ബ്രഹ്മപൂജാരിയെ അതർവവേദം ഉപയോഗിച്ച് സ്ഥാപിച്ചു. യജുർവേദം യജുസ്മന്ത്രങ്ങൾക്കായി, സാമവേദം സാമഹൃദങ്ങൾക്കായി നിയോഗിച്ചു. യജുർവേദം നൂറു ശാഖകളായി വിഭജിച്ചു. അതർവവേദം ഒമ്പത് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഈ ഒരു വേദം നാലു ഭാഗങ്ങളായി, പുരാതനകാലം മുതൽ നിലനിൽക്കുന്നു.