കൂര്മപുരാണമ്

അന്നേ കാലഘട്ടത്തിൽ, അഞ്ച് കൂട്ടങ്ങളായി ഓരോന്നിലും പന്ത്രണ്ടുപേരുള്ള വാസവർത്തിന്മാർ എന്ന ദേവസംഘങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സുതപ, ശുക്രൻ എന്നിവരടക്കം ഏഴുപേരും മഹർഷിമാർ ആയി പ്രസിദ്ധരായി. സത്യന്മാർ, സുധിയന്മാർ എന്നിങ്ങനെ ഇരുപത്തിയേഴു കൂട്ടങ്ങൾ അവിടെ സാന്നിധ്യപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ അവൻ ശങ്കരഭക്തനായി, മഹാദേവനു ഭക്തിപൂർവ്വം അർപ്പണം നടത്തുന്നതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. പീവരൻ മുതലായ ഏഴു മഹർഷിമാരും ആ ഇടവേളയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ, മനു വസു ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായും അസുരന്മാരെ കീഴടക്കുന്നതിലും പ്രശസ്തനായി. ആ സമയത്ത് ദേവസംഘങ്ങൾ പതിനാലായി, ഓരോന്നിലും പതിനാലുപേരായി നിലനിന്നു. ഈ ഏഴു മഹർഷിമാർ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, രൈവതമന്വന്തരത്തിൽ സാന്നിധ്യപ്പെട്ടു. ഈ നാലു മനുമാർ, പ്രിയവ്രതനിൽ നിന്നുള്ള സന്തതികളാണെന്നു പറയുന്നു. മനോജവൻ ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായും നിലകൊണ്ടു; ദേവന്മാരെക്കുറിച്ചും കേൾക്കുക. മഹാനുഭാവന്മാർ, ലേഖ്യന്മാർ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു കൂട്ടങ്ങൾ, ഓരോന്നിലും എട്ടുപേരായി അറിയപ്പെടുന്നു. അതിനാമൻ, സഹിഷ്ണു എന്നിവരടക്കം ഏഴു പുണ്യശാലി മഹർഷിമാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ജ്ഞാനി മനു ഇപ്പോൾ ഏഴാമത്തെ മന്വന്തരത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അതുപോലെ, പുരന്ദരൻ, ശത്രുസേനകളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഇന്ദ്രൻ, അവിടെ സാന്നിധ്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. വിശ്വാമിത്രൻ, ഭാരദ്വാജൻ എന്നിവരടക്കം ഏഴുപേരും സപ്തർഷിമാരായി. അന്നു രാജാക്കന്മാരും സ്വർഗവാസികളും അവനിൽ ഭാഗങ്ങളായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. പ്രജാപതി രുചിയിൽ നിന്നു യജ്ഞൻ ഒരു ഭാഗമായി ജനിച്ചു. അവൻ തുഷിതലോകത്തിൽ, തുഷിതദേവന്മാരോടൊപ്പം ജനിച്ചു. സത്യയിലോ, സത്യസ്വരൂപനായ ജനാർദ്ദനൻ സത്യരൂപത്തിൽ ജനിച്ചു. ഹരിയിലോ, ഹരിദേവന്മാരോടൊപ്പം ഹരിആയി സ്വയം ജനിച്ചു. ആ മഹാതേജസ്വി മനസ്സിൽ ജനിച്ച ദേവന്മാരോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വികുണ്ഠയിലോ, വികുണ്ഠദേവന്മാരോടൊപ്പം അവൻ ജനിച്ചു. കശ്യപനിൽ നിന്നും അതിതിയിൽ നിന്നുമാണ് വിഷ്ണു, വാമനസ്വരൂപത്തിൽ ജനിച്ചത്. മൂന്ന് ലോകവും ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമാക്കി പുരന്ദരനു സമർപ്പിച്ചു. അവിടെ ഏഴു ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ "വിഷ്ണു" എന്ന വിളിക്കുന്നത്—അവൻ എല്ലായിടത്തും പ്രവേശിക്കുന്നവൻ ആകയാൽ. നാരായണൻ, സർവ്വജീവികളുടെയും അന്തർആത്മാവാണെന്നു വേദം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവൻ നാലു രൂപങ്ങളിൽ, ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണരഹിതനായി എല്ലാടും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വാസുദേവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത് ഗുണാതീതവും നിർമലവുമാണ്. അവസാനം, പരമമായ വൈഷ്ണവസ്വരൂപം സകലത്തെയും സംഹരിക്കുന്നു. അവൻ, വിഷ്ണു, അനാദി പ്രകൃതിയായി, മുഴുവൻ സൃഷ്ടിയെ നിലനിര്‍ത്തുന്നു. രാജസസ്വഭാവമായ അനിരുദ്ധനും പ്രദ്യുമ്നനും സൃഷ്ടിയുടെ കാരണങ്ങൾ ആകുന്നു. ബ്രഹ്മാവായ നാരായണൻ സകലഭൂതസൃഷ്ടി നടത്തുന്നു. അവളുടെ (പ്രകൃതിയുടെ) മുഖേന ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും മായയാൽ മോഹിപ്പിക്കുന്നു. വാസുദേവൻ തന്നെ അനന്താത്മാവാണ്; ഏകമായ, ഗുണരഹിതനായ ഹരിയാണ്. ഇതു വാസുദേവസ്വഭാവമായെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ മോക്ഷം നേടുന്നു. അച്യുതനായ വാസുദേവൻ പ്രദ്യുമ്നനായി രൂപംകൊണ്ടു. പഴയകാലത്ത് ഹരി സ്വയേച്ഛയാൽ അപാന്തരതമനായി ജനിച്ചു. ഈ നാരായണൻ, വ്യാസൻ, വേദജ്ഞാനിയായ ഭാഗ്യശാലിയാണ്. ഇത് സത്യമാണു, വീണ്ടും സത്യമാണു; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ ഒരിക്കലും മോഹിതനാകില്ല.