കൂര്മപുരാണമ്

പരമമായ ആകാശത്തെയും, പരമാവധി ഉന്നതമായ വാസുദേവനെയും ധ്യാനിക്കുന്നവരാണ് അവിടെ. അവർ അന്ധകാരത്തിന് അപ്പുറമുള്ള, പരമബ്രഹ്മമായ വിഷ്ണുവിനെ ദർശിക്കുന്നു. എല്ലാവരും പ്രകാശമുള്ള മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവരും, ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം ഉള്ള വക്ഷസ്‌സ്ഥലമുള്ളവരുമാണ്. അവരുടെ കാന്തി അവരുടെ തന്നെ യോഗത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദയിക്കുന്നത്; അവർ വലിയ ഗരുഡനിൽ കയറി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവിടെ വിഷ്ണുവിൽ തന്നെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭാവങ്ങളാണ് വസിക്കുന്നത്. അവിടുണ്ട് നാരായണനാമമുള്ള ഒരു നഗരം, വ്യാസനും മറ്റു മഹന്മാരും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ നഗരം ഭംഗിയുള്ള കൊട്ടാരങ്ങളും മതിലുകളും ഉയർന്ന ഗോപുരങ്ങളുമാണ് നിറഞ്ഞത്. ശുദ്ധമായ കിടക്കകളും വിവിധ അലങ്കാരങ്ങളാലും നഗരം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള തടാകങ്ങളിൽ വീണയും കുഴലും മുഴക്കുന്ന സംഗീതം മുഴങ്ങുന്നു. നഗരം ചുറ്റിപ്പറ്റി വിലയേറിയ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന പടിക്കലുകളുള്ള വീഥികളുണ്ട്. നാല് വാതിലുകളുള്ള ഈ നഗരം അപരതുല്യവും, ദൈവദ്വേഷികൾക്ക് അപ്രാപ്യവുമാണ്. നഗരത്തിൽ ദൈവങ്ങൾക്കുപോലും അപൂർവമായ സംഗീതകലയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചന്ദ്രനപോലുള്ള മുഖമുള്ളവരും, മണിമണികൾ മുഴക്കുന്ന കാൽക്കലികൾ അണിഞ്ഞവരുമാണ് അവിടെ. സമസ്ത ഐശ്വര്യങ്ങളാലും അലങ്കാരങ്ങളാലും സമ്പന്നരായ, സുന്ദരമായ നടുവുള്ളവരാണ് അവർ. അവർ സംസാരത്തിലും വാഗ്മിതയിലും നിപുണരാണ്; ദൈവികാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവരുടേത് അത്ഭുതകരമായ വർണ്ണങ്ങളിൽ ഉള്ള ദേഹവും, വിവിധ രസസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ള മനസ്സുമാണ്. ഈ നഗരത്തിൽ അനന്തമായ ശുദ്ധഗുണങ്ങൾ ഉണ്ട്, ദേവന്മാർക്കുപോലും അതിൽ പ്രവേശനം ലഭ്യമല്ല. നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ അത്യുജ്വലമായ ഒരു ഗേറ്റും ഉയർന്ന മതിലുകളും ഉണ്ട്. അവിടെ ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമായ ഹരിയെ, അനന്തശയനമായ ശേഷനിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതായി കാണാം. തന്റെ തന്നെ ആനന്ദസുരഭി ആസ്വദിക്കുന്ന ശ്രീഹരിക്ക് അന്ധകാരത്തിന്റെ അപ്പുറമാണ് സ്ഥാനം. ക്ഷീരസാഗരത്തിന്റെ പുത്രിയായ ലക്ഷ്മി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുകാലുകളും കരുതിക്കൊണ്ട്, നിരന്തരം അവനിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി നാരായണാമൃതം പാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ സ്ഥലം വൈകുണ്ഠം എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്; ദേവന്മാരും അതിനെ വന്ദിക്കുന്നു. ഇതിലേറെ പറയാൻ കഴിയില്ല; ഇതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നാരായണന്റെ നഗരം. അവിടെ പ്രകാശമുള്ള നാരായണൻ തന്റെ മായയാൽ ലോകത്തെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു. കാലാന്ത്യത്തിൽ എല്ലാം അവനിലേക്കു മടങ്ങുന്നു; അവനാണ് പരമഗതി. ക്ഷീരസാഗരത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ഒരു ദ്വീപ് ഉണ്ട്; അതിനെ ഒരു താമര ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ ദ്വീപ് അത്രയേറെ വിശാലവും, എല്ലാ ദിക്കിലും വൃത്താകൃതിയുമാണ്. അവിടെ ഒരു വലിയ പർവ്വതമുണ്ട്, അതിന്റെ ഘടനയാൽ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മഹാവീതം എന്ന പ്രദേശവും ധാതകീ എന്ന ദേശവും അവിടെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ആ ദ്വീപിൽ അമരന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ന്യഗ്രോധവൃക്ഷം നിലകൊള്ളുന്നു. അവിടെയാണ് ശിവനും നാരായണനും വസിക്കുന്നത്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. കറുപ്പ് നിറവും കശ്മലനിറവും ഉള്ള ആ പ്രഭുവിനെ ഗന്ധർവന്മാരും കിന്നരന്മാരും യക്ഷന്മാരും ആദരിക്കുന്നു. അവിടെ രോഗമോ ദുഃഖമോ ഇല്ല; രാഗദ്വേഷങ്ങൾ ഇല്ലാതെയാണ് അവിടെയുള്ളവർ. ജാതിയോ ആശ്രമധർമങ്ങളോ ഇല്ല; നദികളും പർവ്വതങ്ങളും ഇല്ല. ചുറ്റുമെല്ലാം അമൃതസമാനമായ മധുരജലം ഉള്ള സമുദ്രമാണ്. അതിനടുത്തുള്ള സ്വർണ്ണഭൂമി ഇരട്ടവലിപ്പമുള്ളതും, മുഴുവൻ ഒരു ശിലാപാളകത്തിനെപ്പോലെയാണ്. പ്രകാശവുമില്ലാതെയും പ്രകാശമുള്ളതുമായത് ലോകാലോകം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അതാണ് ലോകാലോകപർവ്വതത്തിന്റെ വ്യാപ്തി. അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഭയാനകമായ ഒരു പാത്രംപോലുള്ള അന്ധകാരം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.