ഈ ഭൂമിയിലും അതിനപ്പുറത്തും, അനന്തമായ ആകാശത്തിൽ, വിശുദ്ധ നഗരങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നു പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നു. സുദ്ദവതീ എന്നൊരു പവിത്ര നഗരം ഉണ്ട്, അതിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ സുഖങ്ങളുടെയും സമൃദ്ധി ലഭ്യമാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ ക്ഷമയോടെ, നിരന്തരം തീർത്ഥയാത്രകൾ നടത്തുന്നവർ ആ സുദ്ദവതീ നഗരത്തിലെത്തുന്നു. അടുത്തതായി, ഗന്ധവതീ എന്ന വിശുദ്ധ നഗരത്തിൽ പ്രഭഞ്ജനൻ വാസം ചെയ്യുന്നു. പ്രാണായാമത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവർ, ആ നഗരത്തിലെ ശാശ്വതവും അമരവുമായ വാസസ്ഥലത്തിലെത്തുന്നു. കാന്തിമതീ എന്ന പ്രകാശമുള്ള നഗരത്തിൽ, സോമൻ തിളങ്ങുന്നു. ആ നഗരം, അതിലെ വാസികൾക്കായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതും, വിവിധ സുഖസമൃദ്ധികളാൽ സമ്പന്നമായതുമാണ്. യശോവതീ എന്ന മറ്റൊരു വിശുദ്ധ നഗരം, എല്ലാവർക്കും അത്ര എളുപ്പത്തിൽ സമീപിക്കാനാവാത്തതാണ്. അവിടെയാണ് മഹാപ്രഭു, തന്റെ സേവകരോടൊപ്പം വാസം ചെയ്യുന്നത്. പുരാതനകാലത്ത്, ശിവൻ—ത്രീശൂലധാരി—അവിടെ ഒരു വാസസ്ഥലം സ്ഥാപിച്ചു. ബ്രഹ്മനഗരത്തിന്റെ ചുറ്റും, ഗംഗാ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു. സീത, അലകനന്ദ, സുചക്ഷുര്, ഭദ്രനാമി എന്നിങ്ങനെ ഗംഗയുടെ വിവിധ നാമങ്ങൾ ഉണ്ട്. അതിനുശേഷം, കിഴക്കൻ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഭദ്രശ്വ കടലിലേക്ക് എത്തുന്നു. കടലിലൂടെയും ഏഴു വിഭജനം ചെയ്തും ആ ഗംഗാ ഒഴുകുന്നു. പശ്ചിമ ഭാഗത്തെ കെതുമാല എന്ന പ്രദേശത്തിലേക്ക് ഗംഗാ കടലിൽ എത്തുന്നു. അതിനുശേഷം, വടക്കൻ കടലിൽ കടന്ന്, മഹർഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തുന്നു. ഈ രണ്ട് പ്രദേശങ്ങൾക്കിടയിൽ, മേരു പർവതം നിലകൊള്ളുന്നു—ലോകകമലത്തിന്റെ മധ്യകുടമായി. ലോകകമലത്തിന്റെ പാകങ്ങൾ അതിന്റെ അതിർത്തി പർവതങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്കാണ് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. മേരുവിന്റെ തെക്കുവശത്തും വടക്കുവശത്തും നീലയും നിഷധയും എന്ന രണ്ടു പർവതങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഇവ എൺപത് യോജന നീളത്തിൽ, ഇടക്കിടയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. മേരുവിന്റെ പാശ്ചാത്യവശത്തും, കിഴക്കിൽപോലെ തന്നെ, ഈ പർവതങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ രണ്ട് പർവതങ്ങൾ കിഴക്കും പാശ്ചാത്യവും ദിശകളിൽ, ഇടക്കടലിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. മേരുവിന്റെ നാലു വശങ്ങളിലും ജഠരാദി പർവതങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ വിശുദ്ധ പ്രദേശങ്ങളിൽ, കമലപാകം പോലെ തിളങ്ങുന്ന സ്ത്രീകൾ, ലക്ഷം വർഷം വരെ ജീവിക്കുന്നു. മാമ്പഴം ഭക്ഷിക്കുന്നവർ പതിനായിരം വർഷം ജീവിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും, ആൽപഴം ഭക്ഷിക്കുന്നവരും ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കുന്നു. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, ദേവലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ ജീവിക്കുന്നു. കുരു പ്രദേശത്തിൽ, കറുത്ത വർണ്ണമുള്ളവർ, പാലാണ് ഭക്ഷണം. ചന്ദ്രദ്വീപത്തിൽ, അവർ ശിവനെ നിരന്തരം ആരാധിക്കുന്നു. പ്ലക്ഷവൃക്ഷത്തിന്റെ പഴം ഭക്ഷിക്കുന്നവർ പതിനായിരം വർഷം ജീവിക്കുന്നു. ധ്യാനത്തിൽ മനം ആഴ്ച്ച, ഭക്തിയും ഭയഭക്തിയും നിറഞ്ഞവരാണ് അവർ. ഇക്ഷുജ്യുസ് (കരിമ്പ്) കഴിക്കുന്നവർ പതിനായിരം വർഷം ജീവിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ, വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയോടെ, വിഷ്ണുവിനെ നിരന്തരം ആരാധിക്കുന്നു. പാരിജാതവനത്തിൽ, വാസുദേവന്റെ ദിവ്യമായ ഒരു മന്ദിരം ഉണ്ട്. ഇതിന് പത്ത് മതിലുകൾ ഉണ്ട്, അതിൽ പ്രവേശിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്. എല്ലാ വശങ്ങളിലും ആയിരക്കണക്കിന് സ്വർണ്ണസ്തംഭങ്ങൾ കൊണ്ട് മന്ദിരം അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ദിവ്യസിംഹാസനവും എല്ലാ സവിശേഷ സൌഭാഗ്യങ്ങളും അവിടുണ്ട്. നാരായണ ഭക്തർ, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, വേദങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ആസക്തരായിരിക്കുന്നു. അവർ മാധവനെ മന്ത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കുകയും, നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രാജാക്കന്മാർ, എല്ലായ്പ്പോഴും മഹത്വം പുലർത്തുന്ന പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്നു. യുവത്വം നിറഞ്ഞ സ്ത്രീകൾ, എല്ലായ്പ്പോഴും അലങ്കരിക്കാൻ ആസക്തരാണ്. ഈ രഹസ്യമായ, ദിവ്യമായ ലോകങ്ങൾ, വിശുദ്ധ നഗരങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, നദികൾ, അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം സാനാതന ധർമ്മത്തിന്റെ മഹത്വം, സൃഷ്ടിയുടെ വൈവിധ്യം, ഭക്തിയുടെ ആഴം, ദൈവികതയുടെ സാന്നിധ്യം എന്നിവയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.