കൂര്മപുരാണമ്

ആ പരമാത്മാവിൽ നിന്നാണ് ആത്മാവും, ജീവനും, ജീവികളുമെല്ലാം ഉദ്ഭവിച്ചത്—സകല പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും ആധാരമായവൻ. അവനിൽ നിന്നാണ് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദേവതകൾ, ലോകങ്ങൾ എന്നിവയും ജനിച്ചത്; അവയെല്ലാം അവന്റെ സന്താനങ്ങളാണ്. ഈ ആത്മാവിന്റെ കൃപയാൽ ജീവി ജനിക്കുകയും, പ്രവർത്തിക്കുകയും, ഭൗതിക ഘടകങ്ങളെയും അവയുടെ കാരണങ്ങളെയും അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അഗ്നിസ്വഭാവമുള്ളവയെന്നു പറയുന്നു; പത്തുദേവതകൾ ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. ഇതാണ് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി; ഈ ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സകലജീവികളും ഉല്പത്തി പ്രാപിച്ചത്. അവിടെ നിന്നാണ് ശബ്ദഗുണംകൊണ്ടും ശൂന്യതയാൽ ചിഹ്നിതമായ ആകാശം ഉദിച്ചു. ആകാശത്തിൽ നിന്നാണ് സ്പർശഗുണമുള്ള വായു ജനിച്ചു. വായുവിൽ നിന്നാണ് രൂപഗുണമുള്ള അഗ്നി ഉത്ഭവിച്ചു. അഗ്നിയിൽ നിന്നാണ് രസഗുണമുള്ള ജലം ഉദിച്ചു. അതിൽ നിന്നാണ് ഗന്ധഗുണമുള്ള ഘനമായ ഭൂമി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. വായുവിന് ശബ്ദവും സ്പർശവും എന്നീ രണ്ട് ഗുണങ്ങളുണ്ട്. അതിനുശേഷം അഗ്നിക്ക് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ—ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം—ഉണ്ടായി. അതിൽ നിന്നാണ് ജലം, നാലു ഗുണങ്ങളുമായി, രസത്തിന്റെ സാരമായിത്തന്നെ അറിയപ്പെടുന്നത്. അതിൽ നിന്നാണ് ഭൂമി, അഞ്ചു ഗുണങ്ങളോടെ, ഭൗതികഘടകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും സ്ഥൂലമായതായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ ഘടകങ്ങൾ പരസ്പരം ഇടപഴകി, ഒന്നിന് ഒന്നായാണ് പിന്തുണ നൽകുന്നത്. അവ ഒറ്റയ്ക്കായി ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല; പരസ്പരം ചേർന്നാണ് അവ സൃഷ്ടി പൂർത്തിയാക്കുന്നത്. മഹത്തത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകങ്ങളിലേക്ക്, അവ ലോകാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ പ്രത്യേകങ്ങളിൽ നിന്നാണ് മഹാവണ്ഡം, അതായത് വിശാലമായ അണ്ഡം, ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു എന്നപോലെ ഉദിച്ചുവന്നത്. ആ ആദ്യാണ്ഡത്തിനകത്ത്, ക്ഷേത്രജ്ഞനായ ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. സകലജീവികളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ആദ്യം അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി. അവനാണ് ഹിരണ്യഗർഭൻ, കപിലൻ, വേദസ്വരൂപൻ, ശാശ്വതൻ എന്നിങ്ങനെയും അറിയപ്പെടുന്നത്. ആ പരമാത്മാവിനായിരുന്നു ആണ്ഡജലങ്ങളുടെയും സമുദ്രങ്ങളുടെയും ഉടമസ്ഥത. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും വായുവുമെല്ലാം അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ജലം പുറത്ത് നിന്ന് അഗ്നി കൊണ്ടാണ് പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്; അതിന്റെ ശക്തി പത്തിരട്ടിയാണ്. വായു ആകാശം കൊണ്ടും, ആകാശം മൂലഭൂതങ്ങൾ കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം മഹാത്മാവിനാണ്, അവൻ സകലതത്ത്വങ്ങളോടും ഐക്യമായവൻ. യോഗസിദ്ധന്മാരും, യഥാർത്ഥതയെ ധ്യാനിക്കുന്നവരും, ലോകാധിപതിമാരും ഇവയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഈ പൊതിപ്പുകൾ കൊണ്ട് ആണ്ഡം ഏഴു സ്വാഭാവികപദാർത്ഥങ്ങളാൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്രഷ്ടാവിന്റെ പരമരൂപം ഇതാണെന്ന് വേദങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ആ ദിവ്യൻ്റെ രണ്ടാം ശരീരം, അതായത് പരമാത്മാവിൻ്റെ മറ്റൊരു രൂപം, വേദാർത്ഥം അറിയുന്നവർ മൂന്നാമത്തേതിനെ ഭഗവാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആ ഭഗവാൻ, നാലുമുഖനായവൻ, ലോകസൃഷ്ടിയിൽ തനതായ ദൗത്യത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു. സർവ്വലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായ വിഷ്ണു, സത്ത്വഗുണം സ്വീകരിക്കുന്നു. രുദ്രൻ, തമോഗുണത്തിൽ ആശ്രയിച്ച്, ലോകങ്ങളെ ലയിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ ഒരുവനാണ്, രണ്ടായും, മൂന്നായും, അനേകമായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. തന്റെ ലീലയിൽ അവൻ വിവിധ രൂപങ്ങളും പ്രവർത്തികളും ഭാവങ്ങളും നാമങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു. സകലത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംഹരിക്കുകയും, പ്രത്യേകിച്ച് നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അവനാണ്. ഗുണങ്ങളാൽ നിർമിതനും, മൂന്നു കാലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നവനുമാകയാൽ അവൻ 'ഏകൻ' എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ ആദ്യൻ ആകയാൽ 'ആദ്യദേവൻ' എന്നും, അജൻമൻ ആകയാൽ 'അജൻമ' എന്നും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ദേവന്മാരിൽ മഹാദേവൻ എന്ന പേരിലാണ് ഈ മഹാദേവൻ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്.