സദാ വിവേകത്തോടെ കര്മ്മം ചെയ്യുന്നവന് ബ്രഹ്മണില് പരമമായ അര്പ്പണം നടത്തുന്നു. കര്മ്മങ്ങളെയും ഈ അതുല്യമായ ബ്രഹ്മാര്പ്പണമായാണ് വിശുദ്ധര് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനിയാകുന്നവന് കര്മ്മം നിര്വഹിക്കുമ്പോള്, ആ കര്മ്മം മോക്ഷത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. എന്നാല്, കര്മ്മഫലങ്ങള് ഉപേക്ഷിക്കാതെ ചെയ്താല്, അതിന്റെ ഫലങ്ങള്ക്കു തന്നെ ആള് ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. അക്ഷരാര്ഥത്തില് അജ്ഞാനിയാണെങ്കിലും കര്മ്മം ചെയ്യുന്നവന് വേഗത്തില് പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. മനസ്സിനു ശാന്തി ലഭിച്ചാല്, ബ്രഹ്മം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ജ്ഞാനവും കര്മ്മവും ചേര്ന്ന് അശുദ്ധികളില്ലാതെ ഉദയിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ തൃപ്തിക്കായി കര്മ്മം ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്താല് കര്മ്മങ്ങളില് നിന്നുള്ള ബദ്ധത ഇല്ലാതാകും. സ്വത്തുവാദം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഏകാന്തനായി, ശാന്തനായി ജീവിച്ചാല്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും മോക്ഷം പ്രാപിക്കാം. അങ്ങനെ അനന്താനന്ദമായ, രൂപരഹിതമായതിലേക്കാണ് ലയനം. പരമേശ്വരന്റെ തൃപ്തിക്കായി അര്പ്പിച്ചാല് ആ ശാശ്വതപദം ലഭിക്കും. ഈ മാര്ഗം അനുസരിക്കാതിരിക്കുന്നവന് പരിപൂര്ണത പ്രാപിക്കാനാവില്ല. ഇതെല്ലം പറഞ്ഞശേഷം, ഭക്ത്യാദരങ്ങളോടെ അവർ ഹൃഷീകേശനോടു വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു ചോദിച്ചു: "ലോകത്തിന്റെ ഉത്പത്തി എങ്ങനെയാണ്? എല്ലാറ്റിനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ആര്? ദയവായി, പരമപുരുഷാ, ഞങ്ങള്ക്കു പറയൂ." അപ്പോള് ആ മഹാത്മാവ് ഗൗരവമേറിയ ശബ്ദത്തില് ഭവങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും ലയവും വിശദീകരിച്ചു. അവന് അനന്തനും അളവറ്റവനും സര്വ്വദിക്കിലും ദൃഷ്ടിയുള്ളവനും നിയന്ത്രകനുമാണ്. സത്യാന്വേഷികള് പ്രധാനം, പ്രകൃതി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അത് പ്രാചീനവും, സ്ഥിരവുമാണ്, നാശം ഇല്ലാത്തതും സ്വഭാവത്തില് നിലനില്ക്കുന്നതുമാണ്. സകലഭൂതങ്ങളുടെയും മഹാരൂപം ആത്മാവില് പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്. ആദിയില്, കാലത്തിന് മുന്പ്, അവ്യക്തമായ ബ്രഹ്മം ഉദിച്ചുവന്നു. പ്രാകൃതപ്രളയം എന്നത് ലോകം വീണ്ടും ഉദയിക്കുന്നതുവരെ നിലനില്ക്കുന്ന അവസ്ഥയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ആ അവസ്ഥയ്ക്ക് neither ദിവസം nor രാത്രിയെന്നോ ഉപമയിലോ ഇല്ല. അവ്യക്തം എല്ലാഭൂതങ്ങളിലുമുള്ള പരമാന്തര്യാമി, ഭഗവാനാണ്. തന്റെ പരമയോഗശക്തിയാല് ഭഗവാന് അതിനെ ചലിപ്പിച്ചു. യോഗരൂപധാരിയായി അവന് അതിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ചലനം സൃഷ്ടിക്കാന്. പ്രധാനം എന്ന അവസ്ഥയില് അവന് സംക്ഷേപവും വികാസവും ചെയ്തു. അതില് നിന്നാണ് പ്രധാനപുരുഷരൂപമായ മഹാബീജം ഉദിച്ചത്. അതില് നിന്ന് ബുദ്ധി, ധൃതി, സ്മൃതി, ചൈതന്യം എന്നിവ ജനിച്ചു. മഹതില് നിന്നാണ് ത്രിവിധമായ അഹംഭാവം ഉണ്ടായത്. അതില് നിന്ന് ആത്മാവും, വ്യക്തിയും, ജീവനും, ഇവയില് നിന്നാണ് എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ഉദയിക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ദേവതകളും ലോകവും അവന്റെ സന്തതികളാണ്. ഇവയിലൂടെ ജനനം, കര്മ്മം, ഭൗതികതത്വങ്ങളും അവയുടെ ഉത്പത്തിയും അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങള് അഗ്നിസ്വഭാവമുള്ളവയും, പത്തു ദേവതകള് ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവയുമാണ്. ഇതാണ് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി; അവയില് നിന്നാണ് ജീവികള് ഉദയം. അതില് നിന്നാണ് ശബ്ദസ്വഭാവമുള്ള ശൂന്യമായ ആകാശം ജനിച്ചത്. അതില് നിന്നാണ് സ്പര്ശസ്വഭാവമുള്ള വായു ഉത്ഭവിച്ചത്. വായുവില് നിന്നാണ് രൂപസ്വഭാവമുള്ള അഗ്നി ജനിച്ചത്. അതില് നിന്നാണ് രുചിയുടെ ആസ്ഥാനം ആയ ജലം ഉത്ഭവിച്ചത്. അതില് നിന്നാണ് ഘടനയുള്ള ഗന്ധസ്വഭാവമുള്ള ഭൂമി ഉദിച്ചത്. ഇങ്ങനെ, പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയാല്, സൃഷ്ടിയും അതിന്റെ ഘടകങ്ങളും ക്രമമായി ഉദയിച്ചു.