കൂര്മപുരാണമ്

ആചാര്യനായ അച്യുതന്റെ ശിഷ്യന്മാർ കപർദേശ്വരന്റെ മഹത്വം എന്താണെന്ന് അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു. അച്യുതൻ, വൃഷഭധ്വജനായ മഹാദേവനെ വന്ദിച്ചശേഷം, കപർദേശത്തിന്റെ മഹത്വം വിശദമാക്കി പറഞ്ഞു. കപർദേശ്വരനെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രംകൊണ്ട് തന്നെ ഒരാൾക്ക് പാപങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ അതിവേഗം നീങ്ങിപ്പോകുന്നു. കപർദേശ്വരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നശിക്കുന്നു. അവനെ പരിശ്രമത്തോടെ പൂജിക്കുകയും, വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ യോഗസിദ്ധി ലഭിക്കും എന്ന് സംശയമില്ല. പിശാചമോചനതീർത്ഥം എന്നതിനു സമീപം സ്നാനമാടുന്നവർ, പ്രണവം എന്ന ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ രുദ്രമന്ത്രം പകലും രാത്രിയും ജപിച്ചവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ ഒരാൾ, ആത്മാവിൽ യോഗം പൂർണ്ണമായവൻ, ജീവപര്യന്തം ബ്രഹ്മചാര്യവ്രതം ആചരിച്ചു. അവന്റെ ശരീരം അസ്ഥിയും ത്വക്കും മാത്രമായി, ദീർഘനിശ്വാസം വിടുകയായിരുന്നു. അവൻ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? ഏതു ദേശത്തുനിന്ന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു? നീ പുത്രന്മാരാൽ, മൗതാതികളാൽ, മറ്റുള്ളവരാൽ ചുറ്റപ്പെടുകയും, ഗൃഹസ്ഥജീവിതം പോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. നീ ഏറ്റവും ചെറിയ ഒരു പുണ്യകൃത്യവും ഒരിക്കലും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നാൽ, വാരാണസിയിൽ ദർശിക്കപ്പെടുന്ന, സ്പർശിക്കപ്പെടുന്ന, നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ലോകനാഥനെ ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു. മഹർഷേ, ഞാൻ യമന്റെ ഭയാനകമായ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ദാഹം കൊണ്ടു ഞാൻ എന്താണ് ഹിതം, എന്താണ് അഹിതം എന്നൊന്നും അറിയുന്നില്ല. ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കൂ; ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു, ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് നിന്നേക്കാൾ ധർമ്മനിഷ്ഠനായി മറ്റാരുമില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും സ്പർശിക്കപ്പെടുകയും നമസ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, ഭൂമിയിൽ നിന്നുപോലെ മറ്റാരുണ്ട്? ആരാൽ ഞാൻ ഈ ദുർജന്മം വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കും?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി. അവന്റെ ശിരസ്സിൽ ചന്ദ്രലാഞ്ഛനം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നപോലെ ദേവതകൾക്കൊക്കെയും ദൃശ്യനായവൻ, ഗന്ധർവ്വന്മാർക്കും വിദ്യാധരന്മാർക്കും കിന്നരന്മാർക്കും മറ്റു ദേവതകൾക്കും ദൃശ്യനായവൻ, മൂന്നു വേദങ്ങളാൽ രൂപം കൊണ്ട രുദ്രൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അശ്മസ്മിതനായ കപർദികം അവൻ നമസ്കരിച്ചു, സ്തുതിച്ചു. കശായവർണ്ണ കുതിരപ്പുറത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന സൂര്യനും അഗ്നിയും, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ മഹർഷിയും, ഹിരണ്യഗർഭനായ, ത്രിനേത്രനായ പ്രഭുവും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാൻ അവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, എപ്പോഴും വന്ദിക്കുന്നു. വന്ദനമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. അതി വിശാലമായ ബ്രഹ്മം, അതാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം. സ്വയംഭുവായവനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മത്തെയും അതിജീവിക്കുന്നവനിൽ എപ്പോഴും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അനന്തമായ കാലം, അതും നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം. പിനാകധനുര്‌ധരനായവനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു,” എന്ന് അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവൻ ഭുവിയിൽ പതിച്ചു, പരമമായ ഒം ഉച്ചരിച്ചു. ജ്ഞാനം, ആനന്ദം, അദ്വൈതം, അനേകം കാലാഗ്നികൾപോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശം അവനിൽ തെളിഞ്ഞു. ശുദ്ധമായ ലിംഗത്തിൽ അവൻ ലയിച്ചു; അത്ഭുതകരമായ രൂപം അതു സ്വീകരിച്ചു. ആരും അതറിയുന്നില്ല; പണ്ഡിതന്മാർക്കു പോലും അതു അന്ധകാരം പോലെ മനസ്സിലാവാത്തതായിരുന്നു.