കൂര്മപുരാണമ്

ദൈവികമായ അവസ്ഥ തിലകം ധരിക്കുമ്പോൾ ലഭ്യമാകുന്നു. മൂന്നുപേരുടെ ഭക്തന്മാർക്ക്, നിർദ്ദിഷ്ടമായ നിയമപ്രകാരം, മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ആയുര്‍ദായം ലഭിക്കുന്നു. ശാന്തനും, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും, കോപത്തെ ജയിച്ചവനും, വർണ്ണാശ്രമത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ അറിയുന്നവനും ആകുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം അതിവേഗം അവരുടേതായ അചഞ്ചലമായ അവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, “പ്രഭോ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആശ്രമക്രമം ദയവായി വിശദീകരിക്കണമേ,” എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു. ജീവിതത്തിലെ ആശ്രമങ്ങൾ ക്രമാനുസൃതമായി അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്; എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ, പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം, വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകാം. വിദ്യാർത്ഥി അവസ്ഥ കഴിഞ്ഞ്, പരമാവസ്ഥയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വേണമെങ്കിൽ സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുകയോ പുത്രന്മാരെ ലഭിക്കുകയോ ചെയ്യണം; എന്നാൽ വിരക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. ജ്ഞാനമുള്ള ദ്വിജൻ ഗൃഹസ്ഥജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. നിർദ്ദിഷ്ട കർമങ്ങൾ ചെയ്യാതെയും, അതേ സ്ഥലത്ത് തന്നെ, പണ്ഡിതനായ ദ്വിജൻ സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. തപസ്സിലൂടെ വിരക്തനായാൽ, ആ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയും. കാടിലേക്ക് പോവുന്നതുമാത്രം ഒരാളെ സന്ന്യാസിയായി ആക്കുന്നില്ല; ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ മാത്രം അഭ്യസിക്കുന്നവനും അതിനാൽ സിദ്ധനാവുന്നില്ല. ജ്ഞാനമുള്ള ഗൃഹസ്ഥനും, വനവാസിയും, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കണം. കുരുടൻ, കായംകെട്ടവൻ, ദരിദ്രൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരും, ദ്വിജൻ ആണെങ്കിൽ, വിരക്തനായാൽ സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. വിരക്തി ഇല്ലാതെ സന്ന്യാസം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ നിർഭാഗ്യവാനാവും. ഭക്തിയോടും, തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ സ്ഥിരതയോടും ഉള്ളവൻ അമരത്വത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു. തന്റെ കർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നവനും അമരത്വത്തിന് യോഗ്യനാണ്. മനസ്സിന്റെ സമത്വത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ആ പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. ബ്രഹ്മണാണ് അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; ഈ പരമമായ അർപ്പണവും ബ്രഹ്മണിലേക്കാണ്. സത്യം കാണുന്ന മഹർഷിമാർ ഈ അർപ്പണം ബ്രഹ്മണിലേക്കാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ഈ പരമമായ അർപ്പണം ബ്രഹ്മണിലേക്കാണ് ചെയ്യുന്നത്. എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഈ അതുല്യമായ ബ്രഹ്മാർപ്പണമായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ജ്ഞാനിയായവൻ കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കർമ്മം മോക്ഷത്തിന് കാരണമാവാം. എന്നാൽ കർമ്മഫലത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ആ ഫലത്തിൽ തന്നെയാണ് ബന്ധനമാകുന്നത്. അജ്ഞാനിയായവനും കർമ്മം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ വേഗം പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തും. മനസ്സിന്റെ ശാന്തി ഉദിക്കുന്നുവെന്നും, പിന്നിട്ട് ബ്രഹ്മം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. ജ്ഞാനവും കർമവുമൊത്ത്, ദോഷരഹിതമായി ഉദിക്കുന്നു. കർമ്മങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ തൃപ്തിക്കായി ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ കർമ്മബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും. ഒരുവൻ ഏകാന്തനായും, സ്വത്തിന്മേൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവനായി, ശാന്തനായും കഴിയുമ്പോൾ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾതന്നെ മോക്ഷം നേടുന്നു. അവൻ ആനന്ദസ്വരൂപമായ, രൂപരഹിതമായ ശാശ്വതത്തിൽ ലയിക്കുന്നു. പരമേശ്വരന്റെ തൃപ്തിക്കായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ആ ശാശ്വതാവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. ഈ മാർഗം പിന്തുടരാതെ, ഒരുവൻ പരിപൂർണതയിലേക്കെത്തുന്നില്ല. അതിനുശേഷം, അവർ ഹൃഷീകേശനോട് നമസ്കരിച്ച് വീണ്ടും这样 പറഞ്ഞു: “ലോകം എങ്ങനെ ഉദിക്കുന്നു എന്നത് ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സർവ്വം നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ ആരാണ്? ദയവായി പറയണം, പരമപുരുഷാ!” അപ്പോൾ അവൻ, ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ, സൃഷ്ടിയുടെയും ലയത്തിന്റെയും രഹസ്യം വിവരിച്ചു. അവൻ അനന്തനും, അളക്കാനാവാത്തവനും, സർവ്വദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരിക്കുന്നവനുമാണ്. യഥാർത്ഥം അന്വേഷിക്കുന്ന ചിന്തകർ പ്രധാനം, പ്രകൃതി എന്നിങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതു പ്രാചീനവുമാണ്, ശാശ്വതവുമാണ്, നാശമില്ലാത്തതും സ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരവുമാണ്. എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെ മഹാരൂപം അത്മാവിൽ സ്ഥാപിതമാണ്.