ഏകമായിരുന്നിട്ടും കര്മ്മത്തിന്റെ ആവശ്യകതയാല് ഭഗവാന് മൂന്ന് ദേഹങ്ങള് ഉള്ളവനാണെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ അനശ്വരമായ മോക്ഷം എന്നിടത്തിലേക്ക് അതിവേഗം എത്തുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്, ജീവിതമൊട്ടാകെ ഭക്തിയോടെ, വ്രതപാലനത്തോടെ ആരാധന നടത്തണം. വൈഷ്ണവ, ബ്രഹ്മ, ഹരാശ്രമം എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് ആശ്രമങ്ങളാണ്. ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തില് ലീനനായവന് ഇവയെ ധ്യാനിച്ചും ആരാധിച്ചും വേണം. വെളുത്ത വിറകുപൊടി കൊണ്ടു തലപ്പത്തു ത്രിപുണ്ഡ്രം വരയ്ക്കണം. സുഗന്ധജലത്തില് നനച്ച ത്രിശൂലം എന്നും തലപ്പത്ത് ധരിക്കണം. തലപ്പത്ത് തിലകം എന്നും ധരിക്കേണ്ടതാണ്. മുകളിലും താഴെയും ധ്യാനവും ത്രിപുണ്ഡ്രധാരണവും ചെയ്തു, ത്രിശൂലവും ധരിച്ചാല് അതിനാല് നിസ്സംശയം ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി ഉണ്ടാകും. ദൈവികസ്ഥിതിയിലേക്കാണ് തിലകം ധരിക്കുമ്പോള് എത്തുന്നത്. ഈ മൂന്നുപേരുടെ ഭക്തര്ക്ക് നിര്ദ്ദേശിച്ച നിയമപ്രകാരം മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ആയുസ്സും ലഭിക്കും. ശാന്തനും, സ്വയംനിയന്ത്രിതനുമായും, കോപം ജയിച്ചവനും, വര്ണ്ണാശ്രമനിയമങ്ങള് അറിഞ്ഞവനും ആണെങ്കില് അവന് അതിന്റെ അചഞ്ചലമായ അവസ്ഥയെ വേഗത്തില് പ്രാപിക്കും. ഇപ്പോള്, "പ്രഭോ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതഘട്ടങ്ങളുടെ ക്രമം പറഞ്ഞുതരിക" എന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്. ജീവിതഘട്ടങ്ങള് ക്രമത്തില് അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്; എങ്കിലും ചിലപ്പോള് പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില് വ്യത്യാസമുണ്ടാകാം. പരമാവസ്ഥയിലേക്കു എത്തുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ബ്രഹ്മചാര്യഘട്ടത്തിന് ശേഷം സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. യാഗങ്ങള് നടത്തുകയോ പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യണം; വിരക്തനാകുന്നുവെങ്കില് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. ജ്ഞാനമുള്ള ദ്വിജന് ഗൃഹസ്ഥജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. അവിടെ തന്നെ, നിര്ദ്ദേശിച്ച കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും പണ്ഡിതനായ ദ്വിജന് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. തപസ്സു ചെയ്ത ശേഷം തപസ്സിന്റെ ഫലമായി വിരക്തനാകുന്നുവെങ്കില് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. വനം പോയതുകൊണ്ടും ബ്രഹ്മചാര്യത്തെ ആചരിച്ചതുകൊണ്ടും മാത്രം സന്ന്യാസിയായാവുന്നില്ല. ജ്ഞാനമുള്ള ഗൃഹസ്ഥനും വാനപ്രസ്ഥനും ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കണം. കുരുടന്, കാലന്, ദരിദ്രന് എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരും, ദ്വിജനും, വിരക്തനുമാകുന്നുവെങ്കില് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കാം. വിരക്തനല്ലാത്തവന് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കുവാന് ശ്രമിച്ചാല് അവന് നിശ്ചയമായും വീഴും. ഭക്തിയോടെ തന്റെ ആശ്രമധര്മത്തില് നിലകൊള്ളുന്നവന് അമൃതത്വം ലഭിക്കും. സ്വധര്മം എപ്പോഴും പാലിക്കുന്നവന് അമൃതത്വത്തിന് യോഗ്യനാണ്. മനസ്സില് ശാന്തതയോടെ കര്മ്മം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്താം. ബ്രഹ്മണേയ്ക്ക് അര്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന അര്പ്പണമായാണ് കര്മ്മം കാണേണ്ടത്; ഈ ഉത്തമാര്പ്പണം ബ്രഹ്മണിലേക്കുള്ളതാണെന്ന് സത്യം കണ്ട ഋഷികള് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എപ്പോഴും വിവേകത്തോടെ കര്മ്മം ചെയ്യുന്നവന് ഈ പരമാര്പ്പണം ബ്രഹ്മണിലേക്കാണ് ചെയ്യുന്നത്. കര്മ്മങ്ങളും ഈ അതുല്യമായ അര്പ്പണമായാണ് പറയുന്നത്. ജ്ഞാനിയാകുന്നവന് കര്മ്മം ചെയ്താല് അതു മോക്ഷത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. എന്നാല് കര്മ്മഫലം ഉപേക്ഷിക്കാതെ ചെയ്താല്, അതിന്റെ ഫലത്തില് തന്നെ ബന്ധിതനാവും. അജ്ഞാനിയായവനും കര്മ്മം ചെയ്താല് വേഗത്തില് പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തും. മനസ്സില് ശാന്തതയുണ്ടാവുമ്പോള് ബ്രഹ്മം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടും. ജ്ഞാനവും കര്മ്മവും ദോഷരഹിതമായി ഉദിക്കുന്നു. കര്മ്മങ്ങള് ഭഗവാന്റെ പ്രീതിക്കായാണ് ചെയ്യേണ്ടത്; അങ്ങനെ ചെയ്താല് കര്മ്മബന്ധനത്തില് നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും. ഏകാന്തനായി, അസംഗനായി, ശാന്തനായി ജീവിച്ചാല് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴേ മോക്ഷം നേടാം. അങ്ങനെയാവുമ്പോള് അനന്താനന്ദമായ അവസ്ഥയില് ലയിച്ചുപോകുന്നു, അവിടെ മറ്റൊന്നും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല.