കൂര്മപുരാണമ്

കുളിച്ച ശേഷം, വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ആ മഹാനായ വൃഷ്ണികുലത്തിൽ ജനിച്ച കൃഷ്ണൻ, കയ്യുകൂടി സൂര്യന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ദേവദേവനായ അദ്ദേഹം ദേവന്മാർക്കും, മഹർഷിമാർക്കും, പിതൃകൾക്കും അർഘ്യം അർപ്പിച്ചു. അഗ്നിയിലും, ഭസ്മം ചാർത്തിയ ലിംഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഭൂതേശ്വരനായ ശിവനെ ഭക്തിപൂർവം ആരാധിച്ചു. അതിനുശേഷം, ശ്രേഷ്ഠമായ ഋഷിമാരെ ആഹ്വാനിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ യഥാവിധി ആദരിക്കുകയും, അവരെ സത്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. സന്താനങ്ങളുടെയും മറ്റു ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ കൃഷ്ണൻ ശുഭമായ പുരാണകഥകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ, മാർകണ്ഡേയൻ സ്നേഹപൂർവം ചിരിച്ച്, മധുരമായ വാക്കുകളിൽ കൃഷ്ണനോടു പറഞ്ഞു: “നീ കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടു ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും യോഗിമാർ ധ്യാനിക്കുന്നതുമായവനാണ്. ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി വൃഷ്ണികുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ നീയല്ലേ? എന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരും കേൾക്കുന്നിടത്ത്, ഞാൻ ഇതു പറയുന്നു—എന്നാൽ ഞാൻ ശാശ്വതനായ ദേവദേവനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. ഈ പരമശിവനെ ഞാൻ അറിയുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ മൂലമായ അവനെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആരാധിക്കുന്നു. ലോകക്ഷേമത്തിനായി ലിംഗത്തിൽ ശിവനെ ആരാധിക്കേണ്ടതാണ്. അതിനാൽ ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനാൽ ആത്മനാഥനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. ദീപ്തിമാൻ കൃഷ്ണാ, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; ഇതാണ് വേദങ്ങളുടെ അന്തിമനിഗമനം. ലിംഗത്തിൽ മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കണം, ആരാധിക്കണം, ആദരിക്കണം, spഹ്യാനിക്കണം.” “കണ്ണുകൾ വിശാലമായ കൃഷ്ണാ, ഈ ഗൗഢമായ വിഷയം പരമമായതാണെന്നു നീ എനിക്കു വിശദീകരിക്കണം. വേദങ്ങൾ ലിംഗം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന മഹാദേവനേയും, അക്ഷരമായ ദൈവത്തേയും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിനെ ഉണർത്തുന്നതിനായി ശിവൻ തന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ലോകക്ഷേമത്തിനായി നാം മഹാദേവനെ ആരാധിക്കട്ടെ. ഇനി നീയാണു വിശദീകരിക്കേണ്ടത്, കൃഷ്ണാ.” അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ആ ഏകസമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ ശാശ്വതനായി, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമാക്കി വിശ്രമിച്ചു. ആയിരം കൈകളോടെ, എന്റെ സ്വന്തം സ്വരൂപത്തിൽ ഏകീകരിച്ചവനായി, ഞാൻ പുരാതനനായവനായി അവിടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം ഞാൻ പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ, കന്യകാന്തനായ ശിവനെ, ഋഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങൾ വാഴ്ത്തുന്ന കണ്യകാന്തനായ ശിവനെ, ഞാൻ ദർശിച്ചു.” അതിനുശേഷം, മഹാതേജസ്വിയായ ബ്രഹ്മാവു തന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഞാനാണ് ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, സ്വയംഭുവും, പിതാമഹനും. ലോകങ്ങളെ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, ശിവസ്വരൂപമായ പരമലിംഗം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന് ക്ഷയമോ വളർച്ചയോ ഇല്ല; അതിന് ആരംഭം, മധ്യം, അന്ത്യം ഇല്ല. അതിന്റെ അന്ത്യത്തെ ഞാൻ അറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു, ഞാൻ, അജനായ ബ്രഹ്മാവ്, മുകളിലേക്ക് കയറി. നൂറു വർഷം അന്വേഷിച്ചിട്ടും, പിതാമഹനായ എനിക്കു അതിന്റെ അന്ത്യത്തെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മായയാൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ആശ്ചര്യത്തിലായി, ലോകനാഥനായ പ്രഭുവിനെ ധ്യാനിച്ചു. കയ്യുകൂടി, പരമശിവനെ ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു: ‘ശാന്തസ്വരൂപനായ ശിവനേ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായവനേ, ലിംഗരൂപിയായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.’” ഈ സ്തുതികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു: “ശാന്തസ്വരൂപിയായ ശിവനേ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായവനേ, ലിംഗരൂപിയായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. ശാന്തസ്വരൂപിയായ ശിവനേ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായവനേ, ലിംഗരൂപിയായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം...” ഇങ്ങനെ, മഹർഷിമാരുടെയും ദേവന്മാരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ, ശിവഭക്തിയും പരസ്പര ആദരവും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മഹത്തായ ഘടകങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടായി.