കൂര്മപുരാണമ്

അവൻ കumāരനെ—അഗ്നിദേവനായ കumāരനെ—വജ്രായുധം കൈവശമുള്ളവനായി ദർശിച്ചു. സ്വായംഭുവമനുവിനെയും അവൻ കണ്ടു. പിന്നെ അവൻ തന്റെ ആത്മാവിനകത്ത് തന്നെ ആത്മാവിനെ നിരീക്ഷിച്ചു. ധാർമ്മികർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ, നീയൊന്നേയുള്ളവൻ എല്ലാറ്റിനും ആധാരവും ആകുന്നു. ദൈവമേ, പ്രഭോ, ഞാൻ നിന്നിലൊന്നേ അഭയാർഥിക്കുന്നു; വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നിന്നിലൊന്നേ അഭയം തേടുന്നു. നിന്റെ കൃപയാൽ, നിന്റെ ഇരട്ട പാദങ്ങൾ ഓർത്ത്, ഞാൻ നിത്യവും നിന്നെ—സത്യസന്ധനും മഹിമയുള്ളവനും സർവ്വലോകങ്ങളുടെ പരമമംഗളസ്വരൂപനുമായ ഭഗവാനെ—സന്നിധാനിക്കുന്നു. ശാശ്വതനായ മഹാദേവ, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വജ്രം കൈവശമുള്ളവനേ, ദിശകളെ വസ്ത്രമാക്കി ധരിച്ചവനേ, ജടാമുടിയുള്ളവനേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പാമ്പിനെ യജ്ഞോപവീതമായി ധരിച്ചവനേ, അഗ്നിയുടെ ആധാരമായവനേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഗർജ്ജനപോലുള്ള ചിരിയോടെ ചിരിക്കുന്നവനേ, ഭയങ്കരനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. ഭൈരവവേഷം ധരിച്ചവനേ, ഹരനേ, ഖഡ്ഗം കൈവശമുള്ളവനേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അംബികയുടെ ഭർത്താവിനും സർവ്വജന്തുക്കളുടെയും നാഥനുമാണ് നമസ്കാരം. പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒരേ രൂപത്തിൽ ഉള്ളവനേ, സാംഖ്യയെയും യോഗത്തെയും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവനേ, കumāരന്റെ ഗുരുവായ ദേവദേവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. മഹാശികാരിയായവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ നാഥനേ, യോഗിയേ, യോഗത്തിലൂടെ പ്രാപ്യമാവുന്നതും യോഗശക്തിയുടെ സ്വരൂപമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. കപാലം കൈവശമുള്ളവനേ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ നാഥനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. പരമേശ്വരനേ, എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിന്റെ പൂർണ്ണതയാൽ ദയവായി പൂരിപ്പിക്കണമേ. ദൈവ ദമ്പതികളുടെ പാദങ്ങളിൽ ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് അവൻ വീണു. അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ, മിന്നൽപോലുള്ള ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഉച്ചരിച്ചു: "ഇവിടെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം നീയൊന്നേ നൽകുന്നവനാണ്. പുരുഷശ്രേഷ്ഠ, നിന്നാൽ പ്രാപിക്കപ്പെടാത്തത് ഒന്നുമില്ല. കേശവ, മഹാദേവൻ, പരമയോഗി, തന്റെ തന്നെ യോഗശക്തിയാൽ— ലോകനാഥനായ ഭഗവാനെയും ഹിമവാന്റെ പുത്രിയായ ദേവിയെയും ദർശിച്ചശേഷം—നിനക്കു സമാനനും, നിന്നോടു ഭക്തിയുള്ളവനും ആയ ഒരു പുത്രൻ എനിക്ക് ദാനമാകണമേ, ശങ്കരാ!" അങ്ങനെ ആവശ്യപ്പെട്ടശേഷം, ഗിരിജയെ ദർശിച്ച കേശവൻ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഹിമവാന്റെ പുത്രിയായ ദേവി ഹൃഷീകേശനോട് പറഞ്ഞു: "പ്രഭുവിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും അതുപോലെ തന്നെ സ്വയം ഭക്തിയും, കേശവ—" മുന്‍പ് ദേവതകൾ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദേവകിപുത്രൻ ജനിച്ചു. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ല; മഹർഷികൾ അങ്ങനെ തന്നെ ഗ്രഹിക്കുന്നു. പ്രഭുവിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, സ്വയം പരമശക്തിയും—ഇവയാണു മുഖ്യമായത്. മഹേശ്വരൻ തലകുനിഞ്ഞ് അനുഗ്രഹവാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു. ഹിമവാൻ കൈലാസപർവതത്തിലേക്ക് പോയി. ശിവനും കേശവനും, സോമദേവനും മഹേശ്വരനും, പരസ്പരം സന്തോഷിച്ചു. തുടർന്ന് അവർ ദേവദേവനായ അപ്രമേയനായ കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു. കിരീടം ധരിച്ചവനേ, ശാരംഗം വില്ലും ധരിച്ചവനേ, ശ്രീവത്സം അങ്കത്തിൽ ഉള്ളവനേ, അപാരമായ വൈജയന്തിമാല അങ്കത്തിൽ ഉള്ളവനേ—താമരപ്പൂവിന് സമാനമായ പാദങ്ങളും കണ്ണുകളും ഉള്ളവനേ, മനോഹരനേ, സുമധുരമായ പുഞ്ചിരിയുള്ളവനേ, ഭാഗ്യദായകനേ—അവരെ അവർ ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങി.