സകലവേദങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി, യജ്ഞം അവയിലൂടെയാണ് ഉദിച്ചുവന്നത്. ഈ ശാശ്വതവും അക്ഷയവുമായ ശക്തിയാണ് ബ്രഹ്മയുടെ സ്വാഭാവികരൂപം. ആദിയിൽ, അവൾ വേദങ്ങളാൽ സമന്വിതയായി, എല്ലാകർമ്മങ്ങളും അവളിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. ജ്ഞാനികൾ അതിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നില്ല; അതിനാൽ ഒരാൾ അതിൽ നിന്ന് മാറുമ്പോൾ പാഷണ്ഡനാകുന്നു. അത് തന്നെയാണ് പരമധർമ്മം, മറ്റ് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തത്. മരണമുശേഷം അവയെല്ലാം നിഷ്ഫലങ്ങളായി, അന്ധകാരത്തിലും ദുഃഖത്തിലും എത്തിക്കുന്നു. ആന്തരികേന്ദ്രിയങ്ങൾ ശുദ്ധമായവരും, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ എപ്പോഴും നിഷ്ഠയുള്ളവരും, അവരാണ് ഉന്നതർ. മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സ്വന്തം ധർമ്മത്തെ തടയുന്നതാണ് അധർമ്മം. അവരുടെ സിദ്ധികൾ രാജോഗുണസ്വഭാവമുള്ളവയായിരുന്നു; മറ്റു സാധനകളും അതിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചുവന്നത്. പിന്നീട്, സർവ്വവ്യാപിയായ ബ്രഹ്മ അവർക്കായി കര്മ്മവും ജീവികയും സ്ഥാപിച്ചു. ബ്രഹ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് ധർമ്മങ്ങൾ കേട്ടു, ഭൃഗുവും മറ്റുള്ളവരും സംസാരിച്ചു. ഉപദേശനം, പഠനം, ആറു കർമ്മങ്ങൾ—ഇവയാണ് ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ബ്രാഹ്മണന്റെ കര്മ്മങ്ങൾ. ക്ഷത്രിയർക്കായി ശിക്ഷയും യുദ്ധവുമാണ് നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; വൈശ്യർക്കായി കൃഷിയാണു കർത്തവ്യം. ശില്പകല, മറ്റു ജീവിക്കലുകൾ, യജ്ഞഭോജനത്തിന്റെ പാചകം—ഇവയും ധർമ്മമായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ഗൃഹസ്ഥൻ, വാനപ്രസ്ഥൻ, സംന്യാസി, ബ്രഹ്മചാരി—ഇവരാണ് ജീവിതത്തിലെ നാല് ആശ്രമങ്ങൾ. മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സംക്ഷേപത്തിൽ ഗൃഹസ്ഥന്റെ കര്മ്മം ഇതാണ്: ന്യായപ്രകാരമുള്ള പങ്കിടലാണ് വാനപ്രസ്ഥന്റെ കര്മ്മം; യഥാർത്ഥജ്ഞാനവും വിരക്തിയും സംന്യാസിയുടെ കര്മ്മം; സംധ്യാവന്ദനവും അഗ്നിപരിചരണവുമാണ് ബ്രഹ്മചാരിയുടെ കര്മ്മം. ബ്രഹ്മചര്യത്തെ, കമലജനനായ ബ്രഹ്മ, എല്ലാവർക്കും പൊതുവായ ധർമ്മമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഗൃഹസ്ഥനു ബ്രഹ്മചര്യം നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, വിശേഷമായി ഉത്സവദിനങ്ങൾ ഒഴികെ. ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇതു പാലിക്കാത്തവൻ ഗർഭഹന്താവായി ജനിക്കും. ദേവതാരാധനയും ഗൃഹസ്ഥന്റെ പരമധർമ്മമാണ്. അയാൾ മറ്റേതെങ്കിലും ദേശത്തേക്ക് പോയാലോ, ഭാര്യ മരിച്ചാലോ, മറ്റുള്ളവർ അവനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം ഉത്തമമാണ്. അതിനാൽ, ഗൃഹസ്ഥജീവിതം തന്നെ ധർമ്മസാധനമായി മനസ്സിലാക്കണം. എല്ലാവരും എതിർക്കുന്ന ധർമ്മം പോലും ആചരിക്കരുത്. ധർമ്മം മാത്രം മോക്ഷത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്; അതിനാൽ ധർമ്മത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കേണ്ടത്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ, ഒരുവൻ ധർമ്മത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കേണ്ടത്. തമോഗുണത്തിൽ അകപ്പെട്ട് ആചരിക്കുന്നവർ താഴോട്ടാണ് പോകുന്നത്. ഈ ലോകത്ത് ഒരുവൻ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുകയും, മരണാനന്തരത്തിൽ ശാശ്വതം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെ, മാർഗ്ഗങ്ങളും അവയുടെ ഫലങ്ങളും നാലു ഭാഗങ്ങളായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ മഹത്വം ആചരിക്കുന്നവനും ശാശ്വതം പ്രാപിക്കും. എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്—ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ അങ്ങനെ പറയുന്നു. മഹാനായ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഈ ശക്തി ബ്രഹ്മസ്വഭാവമാണ്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്. അതിനാൽ, ജ്ഞാനത്തോടൊപ്പം കര്മ്മയോഗം ആചരിക്കണം. ജ്ഞാനത്തിന് മുന്നിൽ വരുന്നതാണ് സംന്യാസം; അല്ലെങ്കിൽ അത് കര്മ്മാനുഷ്ഠാനമായിരിക്കും. അതിനാൽ സംന്യാസത്തെ പിന്തുടരണം; അല്ലെങ്കിൽ പുനർജന്മം ഉണ്ടാകും. നേരത്തിത്തം, അസൂയയില്ലായ്മ, തീർത്ഥയാത്ര—ഇവയും ദേവാരാധനയും, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ആദരവും—ഇവയാണ് ഉത്തമമായ കര്മ്മങ്ങൾ.