കൂര്മപുരാണമ്

ശക്രൻ, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ രൂപമായ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്, ഈ കഥ കേൾക്കാൻ അതീവ ആഗ്രഹത്തോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. ദേവൻ, നാരായണനും മഹർഷിമാരായ നാരദൻ പോലുള്ളവരും കൂടെ, രസാതലത്തിലേക്ക് പോയി. ദേവേന്ദ്രന്റെ സാന്നിധിയിൽ ഞാൻ ഈ കഥ പറയാൻ തയ്യാറാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, പുരാണം കേൾക്കുന്നതും, പ്രത്യേകിച്ച് അതിന്റെ കഥകൾ പറയുന്നതും, ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ വളരെ മഹത്വമുള്ളതാണ്. ഒരു കഥ പോലും കേൾക്കുന്നത് അതിവിശിഷ്ടമായതാണു. ദേവേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞത്, ദ്വിജന്മാർ വിശ്വസിക്കേണ്ടതാണു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന എല്ലാം, ഞാൻ മുമ്പ് ഇന്ദ്രദ്യുമ്നന് പറഞ്ഞതാണു. ഇത് പുരാണമാണ്, ജനങ്ങൾക്ക് പുണ്യവും മോക്ഷധർമ്മവും നൽകുന്ന കഥ. ഞാൻ ഉപാസന ചെയ്ത ശേഷം, അനന്തശയനത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു, ഗൗരവമായ നിദ്രയിൽ കടന്നു. അപ്പോൾ, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ദയ കൃപയായി എന്റെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു. അതേ സമയത്ത്, എന്തോ കാരണം കൊണ്ട്, എന്റെ ഉള്ളിൽ കോപവും ഉണർന്നു. സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ഒരു ദീപ്തി, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ പിന്‍വലിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അതിൽ, മനോഹരമായ രൂപം, മൃദുവായ മുഖം, എല്ലാ ജീവികളെയും ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ദിവ്യപ്രഭയോടെ, ദേവമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച അവൾ, ഈ സ്ഥലത്തിനെ തനിക്ക് സ്വന്തം പ്രകാശംകൊണ്ട് നിറച്ചു, എന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു. മാധവനേ, എന്റെ ഈ വിശാലമായ സൃഷ്ടി അവളുടെ വഴി വർദ്ധിക്കുന്നു. എന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, അവൾ എല്ലാ ജീവികളെ മായ്ച്ച്, അവരെ സാംസാരിക ചക്രത്തിൽ തള്ളുന്നു. എന്നാൽ, കോപമില്ലാത്തവരും സത്യം പ്രിയമാക്കുന്നവരും, അവളിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി നില്ക്കണം. പുരാണം പാരായണം ചെയ്യുന്നവരും, തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടവരും, ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവളിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി നില്ക്കണം. മഹായാഗങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവളിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി നില്ക്കണം. സ്വാധ്യായവും ഉപാസനയും കൊണ്ട്, അവളിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി നില്ക്കണം. ശുദ്ധമായവരും, പ്രാണായാമം പോലുള്ള ആചാരങ്ങളിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവരും, അവളിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി നില്ക്കണം. അതർവശിരസ് പഠിക്കുന്നവരും, ധർമ്മം അറിയുന്നവരും, അവളിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി നില്ക്കണം. ഭഗവാന്റെ ഉപാസനയിൽ ഏർപ്പെട്ടവരും, എന്റെ സേവനം ചെയ്യുന്നവരുമായവരെ മയക്കരുത്. ആയതുകൊണ്ട്, ആ കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചവൻ, ലക്ഷ്മിയെ ആരാധിച്ചു; അതിനാൽ, ഒരാൾ ലക്ഷ്മിയെ ആദരിക്കണം. ഭഗവാന്റെ സഹധർമ്മിണിയെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ലക്ഷ്മിയെ ആദരിക്കണം. എന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ചലനവും അചലനവും ഉള്ള എല്ലാ ജീവികളും പുനഃസൃഷ്ടിയായി. യോഗശക്തിയാൽ, ദക്ഷൻ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. മരീചി മുതലായവരും, ബ്രഹ്മത്തിൽ പ്രണതിയുള്ളവരും, യഥാർത്ഥ സാദ്ധകർ ആണ്. ഭഗവാൻ, വൈശ്യന്മാരെ ഇരുകാലുകളിൽ നിന്ന്, ശൂദ്രന്മാരെ കാലുകളിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു, ഹൃദയത്തിൽ. എല്ലാ വേദങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനായി, യാഗം അവരിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചു. ഈ ശാശ്വതവും അക്ഷരവുമായ ശക്തി ബ്രഹ്മയുടെ സ്വഭാവമായ രൂപമാണ്. ആദിയിൽ, അവൾ വേദങ്ങളാൽ നിർമ്മിതയായി, എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അവളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചു. ജ്ഞാനികൾ അവയിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നില്ല; അതിനാൽ, അവൻ ഹേതുമതിയായിരിക്കുന്നു. അത് പരമധർമ്മം ആയി അറിയേണ്ടതാണ്, മറ്റ് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവയെല്ലാം മരണത്തിന് ശേഷം ഫലശൂന്യമാണ്; ഇരുണ്ടതിലും ദുർഭാഗ്യത്തിലുമാണ് എത്തുന്നത്. ആരുടെ അന്തഃകരണങ്ങൾ ശുദ്ധമാണോ, എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ പ്രണതിയുള്ളവരോ, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അദ്ധർമ്മം എന്നത് സ്വന്തം ധർമ്മത്തെ തടയുന്നതാണ്. അവരുടെ സാദ്ധ്യതകൾ രാജസ്സിന്റെ സ്വഭാവം മാത്രമാണ്; മറ്റ് സാദ്ധ്യതകൾ അതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചു. അതിനുശേഷം, സർവവ്യാപിയായ ബ്രഹ്മ, അവർക്കായി പ്രവർത്തനവും ഉപജീവനവും സ്ഥാപിച്ചു.