കൂര്മപുരാണമ്

രാജാവ് തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, ഗോവർദ്ധനപർവതത്തിലെത്തിയ ശേഷം കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ദാമോദരൻ എന്ന ദേവൻ സ്വയം അവിടേക്ക് വന്നു രാജാവിനോടു സംസാരിച്ചു. ഹൃഷീകേശൻ ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞ ശേഷം, തന്റെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. അതിനുശേഷം, രാജാവ് നീതിയോടെ തന്റെ രാജ്യം ഭരിച്ചു, ഹേ മധുസൂദന. അവനു ഖിഖണ്ടനൻ, ഹവിർധാനൻ, അന്തർധാനൻ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. ഇവർ ധാർമ്മികരും, സൗന്ദര്യസമ്പന്നരും, വേദങ്ങളിലെയും അതിന്റെ ശാഖകളിലെയും പ്രാവീണ്യവും ഉള്ളവരായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ, ഈ ധർമ്മജ്ഞനായ രാജാവ് വൈരാഗ്യത്തിലേക്ക് മനസ്സു മാറ്റി. ഒരു സമയത്ത്, അവൻ ഹിമാലയത്തിന്റെ ചാരുകളിലേക്ക് പോയി. അവിടം സിദ്ധന്മാർ ആവാസമാക്കുന്ന പുണ്യഭൂമി ആയിരുന്നു. അവിടെ യോഗിമാർക്ക് പ്രാപ്യവും അപ്രാപ്യവുമായ സ്ഥിതികളും, ബ്രഹ്മാവിനെ വിരോധിക്കുന്നവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തുവാൻ കഴിയാത്തവയും, അവൻ കണ്ട്. സിദ്ധന്മാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കൃതമായ, താമരകളും കുമുദങ്ങളും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ആ പ്രദേശം അവൻ കണ്ടു. അവിടെ അവൻ അത്യന്തം മംഗളകരവും ആനന്ദപ്രദവുമായ ഒരു ആശ്രമം കണ്ടു. അവിടം സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവിടെ മഹാദേവനെ താമരയും കുമുദവും പോലുള്ള പൂക്കൾകൊണ്ടു ആരാധിച്ചു. പ്രകാശമുള്ള ഭഗവാനെ ദർശിച്ച്, പരമേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു. വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വിവിധ സ്തുതികളാൽ ശംഭുവിനെ അവൻ പാടുകയും ചെയ്തു. അവിടത്ത്, മഹാപാശുപതന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനനാണ് ശ്വേതാശ്വതരൻ എന്ന മഹാത്മാവിനെ അവൻ കണ്ടു. കഠിനതപസ്സിനാൽ ആത്മസംയമനം നേടിയ, വെള്ള നിറത്തിലുള്ള യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചവൻ. രാജാവ്, ശ്വേതാശ്വതരന്റെ പാദങ്ങളിൽ തലവാഴ്ത്തി, കൈകൂപ്പി, വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് ഞാൻ യോഗികളുടെ നാഥനെയും യോഗജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനെയും കണ്ടു. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യനാണ്. പാപരഹിതനായവനേ, എന്നെ സംരക്ഷിക്കണമേ.” ശ്വേതാശ്വതരൻ, തപസ്സിലൂടെ ദോഷങ്ങൾ ഇല്ലാതായ രാജാവിനെ ശിഷ്യനായി അംഗീകരിച്ചു. പിന്നെ, തന്റെ ശാഖയിൽ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന ദിവ്യജ്ഞാനവും ആചരണവും അവനു ഉപദേശിച്ചു. അത് ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമാവസ്ഥയായി അറിയപ്പെടുന്നതും ബ്രഹ്മാദിമാർ ആചരിച്ചതും ആയിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ എന്നിവരിൽ ബ്രഹ്മചാര്യശീലികൾ, മഹാദേവനായ ശിവനെ, രൂപരഹിതനായ ശിവനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ മഹാദേവൻ തന്റെ ഭക്തന്മാരോടുള്ള കരുണകൊണ്ട് അവിടം വസിക്കുന്നു. ലോകക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് രാജാവ് മഹാദേവനെ ആരാധിച്ചു. അവിടെ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മഹത്തായ സിദ്ധികൾ പ്രാപിച്ചു. അവരുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി കണ്ടു, അവർ സർവ്വകാലത്തേക്കും പ്രസക്തമായ ജ്ഞാനം നേടി. “എപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കൂ; അങ്ങനെ നീ പരിപൂർണ്ണത പ്രാപിക്കും,” എന്ന് ഗുരു ഉപദേശിച്ചു. തന്റെ ലക്ഷ്യം പ്രാപിക്കുവാനായി, ഗുരു മഹാമന്ത്രം ശരിയായ രീതിയിൽ ശിഷ്യനു പഠിപ്പിച്ചു. അഗ്നി മുതലായ യജ്ഞങ്ങൾ മഹർഷിമാർ സ്ഥാപിച്ചു. ശിഷ്യൻ നേരിട്ട് പാശുപതഭഗവാന്റെ ഭക്തനായും, വേദപഠനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവനുമായിരുന്നു. ശാന്തനും, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്നവനും, കോപം നിയന്ത്രിച്ചവനും ആയ അദ്ദേഹം, സന്ന്യാസാശ്രമം സ്വീകരിച്ചു. പ്രാചീനബർഹിസ് എന്നറിയപ്പെട്ട രാജാവ്, ധനുര്‍വേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടി. സമുദ്രത്തിന്റെ പുത്രിയായ ഒരു സ്ത്രീയിൽ അവൻ പത്ത് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ തന്നെ വേദം പഠിച്ചു, നാരായണഭക്തർ ആയിരുന്നു. ഡക്ഷൻ ജനിച്ചു, അത്യന്തം ഭാഗ്യവാൻ, മുമ്പ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായിരുന്നു. രുദ്രനോടൊപ്പം കലഹം നടന്നതിനാൽ, ശാപം ലഭിച്ച്, പ്രചേതസുകളുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. യുക്തമായ ആരാധന കണ്ടു, അവൻ തന്നെ ഡക്ഷനു അർപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, അനർഹമായ ആരാധന ആഗ്രഹിച്ച്, കോപത്തോടെ അവൻ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.