ಕೂರ್ಮಪುರಾಣಮ್

ಕರ್ಮಣಾಮೇತದಪ್ಯಾಹುಃ ಬ್ರಹ್ಮಾರ್ಪಣಮನುತ್ತಮಮ್

ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ಈ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಹ್ಮಾರ್ಪಣೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಕ್ರಿಯತೇ ವಿದುಷಾ ಕರ್ಮ ತದ್ಭವೇದಪಿ ಮೋಕ್ಷದಮ್

ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬನು ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದಾಗ, ಆ ಕಾರ್ಯವೇ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ಅಕೃತ್ವಾ ಫಲಸಂನ್ಯಾಸಂ ಬಧ್ಯತೇ ತತ್ಫಲೇನ ತು

ಆದರೆ ಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಆ ಫಲಕ್ಕೆ ಬದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅವಿದ್ವಾನಪಿ ಕುರ್ವೋತ ಕರ್ಮಾಪ್ನೋತ್ಯಚಿರಾತ್ ಪದಮ್

ಅಜ್ಞಾನಿಯೂ ಸಹ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದರೆ, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಮನಃ ಪ್ರಸಾದಮನ್ವೇತಿ ಬ್ರಹ್ಮ ವಿಜ್ಞಾಯತೇ ತತಃ

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದು.

ಜ್ಞಾನಂ ಚ ಕರ್ಮಸಹಿತಂ ಜಾಯತೇ ದೋಷವರ್ಜಿತಮ್

ಜ್ಞಾನವೂ ಕಾರ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ, ದೋಷವಿಲ್ಲದೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಕರ್ಮಾಣೀಶ್ವರತುಷ್ಟ್ಯರ್ಥಂ ಕುರ್ಯಾನ್ನೈಷ್ಕರ್ಮ್ಯಮಾಪ್ನುಯಾತ್

ಈಶ್ವರನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಿರ್ಗತಿಕತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಏಕಾಕೀ ನಿರ್ಮಮಃ ಶಾನ್ತೋ ಜೀವನ್ನೇವ ವಿಮುಚ್ಯತೇ

ಒಬ್ಬನೇ, ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಇದ್ದರೆ, ಬದುಕಿದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು.

ನಿತ್ಯಾನನ್ದಂ ನಿರಾಭಾಸಂ ತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಲಯಂ ವ್ರಜೇತ್

ಯಾರು ಶಾಶ್ವತ ಆನಂದದಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

ತೃಪ್ತಯೇ ಪರಮೇಶಸ್ಯ ತತ್ ಪದಂ ಯಾತಿ ಶಾಶ್ವತಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರನ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ನ ಹ್ಯೇತತ್ ಸಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಂ ವಿನ್ದತಿ ಮಾನವಃ

ಇದನ್ನು ಅನುಸರಿಸದೆ, ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಸಿಗದು.

ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ಹೃಷೀಕೇಶಂ ಪುನರ್ವಚನಮಬ್ರುವನ್

ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಇದಾನೀಂ ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮೋ ಯಥಾ ಸಂಭವತೇ ಜಗತ್

ಈಗ ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಲು ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಿಯನ್ತಾ ಕಶ್ಚ ಸರ್ವೇಷಾಂ ವದಸ್ವ ಪುರುಷೋತ್ತಮ

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನು ಯಾರು? ಪರಮಪುರುಷನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.

ಪ್ರಾಹ ಗಮ್ಭೀರಯಾ ವಾಚಾ ಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಭವಾಪ್ಯಯೌ

ಅವರು ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂತಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದರು.

ಅನನ್ತಶ್ಚಾಪ್ರಮೇಯಶ್ಚ ನಿಯನ್ತಾ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಃ

ಅವನು ಅನಂತ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನು, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನಿಯಂತ್ರಕ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವವನು.

ಪ್ರಧಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಶ್ಚೇತಿ ಯದಾಹುಸ್ತತ್ತ್ವಚಿನ್ತಕಾಃ

ಯಾವುದನ್ನು ತತ್ತ್ವಚಿಂತಕರು ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅಜರಂ ಧ್ರುವಮಕ್ಷಯ್ಯಂ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ವಾತ್ಮನ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್

ಅದು ವಯಸ್ಸಾಗದ, ಶಾಶ್ವತ, ಕ್ಷಯವಾಗದ, ಸದಾ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಇರುವದು.

ವಿಗ್ರಹಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಮಾತ್ಮನಾಧಿಷ್ಠಿತಂ ಮಹತ್

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಮಹಾತ್ಮರೂಪವು ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

ಅಸಾಂಪ್ರತಮವಿಜ್ಞೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಗ್ರೇ ಸಮವರ್ತತ

ಆದಿಯಲ್ಲಿ, ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಮೊದಲಿಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಪ್ರಾಕೃತಃ ಪ್ರಲಯೋ ಜ್ಞೇಯೋ ಯಾವದ್ ವಿಶ್ವಸಮುದ್ಭವಃ

ಪ್ರಾಕೃತ ಪ್ರಲಯವೆಂಬದು, ವಿಶ್ವವು ಹುಟ್ಟುವವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಅಹರ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ನ ರಾತ್ರಿರ್ಹ್ಯುಪಚಾರತಃ

ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಗಲು ಇಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ, ಉಪಮೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಸರ್ವಭೂತಮಯೋ ಽವ್ಯಕ್ತೋ ಹ್ಯನ್ತರ್ಯಾಮೀಶ್ವರಃ ಪರಃ

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಅವ್ಯಕ್ತನೇ ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲರೊಳಗಿನ ಒಡೆಯನು.

ಕ್ಷೋಭಯಾಮಾಸ ಯೋಗೇನ ಪರೇಣ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಪರಮ ಯೋಗದಿಂದ ಅದನ್ನು ಚಲನೆಗೆ ತಂದನು.

ಅನುಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಕ್ಷೋಭಾಯ ತಥಾಸೌ ಯೋಗಮೂರ್ತಿಮಾನ್

ಯೋಗರೂಪದಿಂದ ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಕದಲಿಸಿದನು.

ಸ ಸಂಕೋಚವಿಕಾಸಾಭ್ಯಾಂ ಪ್ರಧಾನತ್ವೇ ಽಪಿ ಚ ಸ್ಥಿತಃ

ಅವನು ಸಂಕುಚನ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತರಣೆಯಿಂದ ಪ್ರಧಾನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು.

ಪ್ರಾದುರಾಸೀನ್ಮಹದ್ ಬೀಜಂ ಪ್ರಧಾನಪುರುಷಾತ್ಮಕಮ್

ಅದರಿಂದ ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪುರುಷರೂಪದ ಮಹಾಬೀಜ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಪ್ರಜ್ಞಾಧೃತಿಃ ಸ್ಮೃತಿಃ ಸಂವಿದೇತಸ್ಮಾದಿತಿ ತತ್ ಸ್ಮೃತಮ್

ಅದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿ, ಸ್ಥೈರ್ಯ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ತ್ರಿವಿಧೋ ಽಯಮಹಙ್ಕಾರೋ ಮಹತಃ ಸಂಬಭೂವ ಹ

ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಈ ಮೂರು ವಿಧದ ಅಹಂಕಾರವು ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು.