ಕೂರ್ಮಪುರಾಣಮ್

ದುದ್ರಾವ ಮಹಾತವಿಷ್ಟೋ ಭಯೇನ ಮುನಿಪುಙ್ಗವಾಃ

ಭಯದಿಂದ ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಓಡಿಹೋದರು.

ದುರ್ಯೋಧನೋ ಽಗ್ನಿಸಂಕಾಶಃ ಶೂಲಾಸಕ್ತಮಹಾಕರಃ

ದುರ್ಯೋಧನನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಬಲಿಷ್ಠ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ಅಪಶ್ಯತ್ ಪರಮಂ ಸ್ಥಾನಂ ಸರಸ್ವತ್ಯಾ ಸುಗೋಪಿತಮ್

ಅವನು ಸರಸ್ವತಿಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಂಡನು.

ವವನ್ದೇ ಶಿರಸಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ದೇವೀಂ ಸರಸ್ವತೀಮ್

ಅವನು ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿ, ತಲೆಬಾಗಿಹನು.

ಪಪಾತ ದಣ್ಡವದ್ ಭೂಮೌ ತ್ವಾಮಹಂ ಶರಣಂ ಗತಃ

ಅವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತಾಗಿ ಬಿದ್ದು, 'ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ವಾಗ್ದೇವತಾಮನಾದ್ಯನ್ತಾಮೀಶ್ವರೀಂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣೀಮ್

ಆ ಮಾತಿನ ದೇವಿಯನ್ನು, ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ, ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿಯನ್ನು.

ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಮಹಿಷೀಂ ತ್ರಿನೇತ್ರಾಂ ಚನ್ದ್ರಶೇಖರಾಮ್

ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು, ಮೂವರು ಕಣ್ಣುಗಳವಳನ್ನು, ಚಂದ್ರನನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದವಳನ್ನು.

ಪಾಹಿ ಮಾಂ ಪರಮೇಶಾನಿ ಭೀತಂ ಶರಣಮಾಗತಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರಿ, ಭಯಗೊಂಡು ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಹನ್ತುಂ ಸಮಾಗತಃ ಸ್ಥಾನಂ ಯತ್ರ ದೇವೀ ಸರಸ್ವತೀ

ಅವನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದಿದ್ದನು, ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತ್ರಿಲೋಕಮಾತುಸ್ತತ್ಸ್ಥಾನಂ ಶಶಾಙ್ಕಾದಿತ್ಯಸಂನ್ನಿಭಮ್

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ತಾಯಿಯ ಆ ಸ್ಥಳವು ಚಂದ್ರನ ಹಾಗು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಶೂಲೇನೋರಸಿ ನಿರ್ಭಿದ್ಯ ಪಾತಯಾಮಾಸ ತಂ ಭುವಿ

ಅವನು ಆ ರಾಕ್ಷಸನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಶೂಲ ಹಾಯಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಸಿದನು.

ಇದಾನೀಂ ನಿರ್ಭಯಸ್ತೂರ್ಣಂ ಸ್ಥಾನೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ರಾಕ್ಷಸೋ ಹತಃ

ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸನು ಸತ್ತಮೇಲೆ ಅವನು ನಿರ್ಭಯನಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಪುರೀಂ ಜಗಾಮ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರಾಃ ಪುರನ್ದರಪುರೋಪಮಾಮ್

ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪುರಂದರನ ನಗರದಂತೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಈಜೇ ಚ ವಿವಿಧೈರ್ಯಜ್ಞೈರ್ಹೇಮೈರ್ದೇವೀಂ ಸರಸ್ವತೀಮ್

ಅವನು ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾಗೂ ಬಂಗಾರದಿಂದ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

ದೇವ್ಯಾ ಭಕ್ತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಶಕುನಿಸ್ತಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ

ಅವನ ಮಗ ಶಕುನಿ ದೇವಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದನು.

ಈಜೇ ಸ ಚಾಶ್ವಮೇಧೇನ ದೇವಕ್ಷತ್ರಶ್ಚ ತತ್ಸುತಃ

ಅವನ ಮಗ ದೇವಕ್ಷತ್ರನು ಕೂಡ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

ಪುತ್ರದ್ವಯಮಭೂತ್ ತಸ್ಯ ಸುತ್ರಾಮಾ ಚಾನುರೇವ ಚ

ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು—ಸುತ್ರಾಮ ಮತ್ತು ಅನುರ.

ಮಹಾತ್ಮಾ ದಾನನಿರತೋ ಧನುರ್ವೇದವಿದಾಂ ವರಃ

ಅವನು ಮಹಾತ್ಮ, ದಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ, ಧನುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾಗಿದ್ದನು.

ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಪ್ರವರ್ತಯಾಮಾಸ ಕುಣ್ಡಗೋಲಾದಿಭಿಃ ಶ್ರುತಮ್

ಅವನು ಕುಂಡಗೋಳ ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದ ಕೇಳಿದಂತೆ ಆ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಪ್ರವರ್ತತೇ ಮಹಾಶಾಸ್ತ್ರಂ ಕುಣ್ಡಾದೀನಾಂ ಹಿತಾವಹಮ್

ಕುಂಡರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಹಿತಕರವಾದ ಮಹಾ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

ಪುಣ್ಯಶ್ಲೋಕೋ ಮಹಾರಾಜಸ್ತೇನ ವೈ ತತ್ಪ್ರವರ್ತಿತಮ್

ಆ ಪುಣ್ಯಶ್ಲೋಕ ಮಹಾರಾಜನು ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಜ್ಯೇಷ್ಠಂ ಚ ಭಜಮಾನಾಖ್ಯಂ ಧನುರ್ವೇದವಿದಾಂ ವರಮ್

ಹಿರಿಯ ಮಗ ಭಜಮಾನ ಎಂಬವನು ಧನುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು.

ಪುತ್ರಃ ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತೋ ಮಮ ಭೂಯಾದಿತಿ ಪ್ರಭುಃ

ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ಇರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಭು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

ಧಾರ್ಮಿಕೋ ರೂಪಸಂಪನ್ನಸ್ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನರತಃ ಸದಾ

ಅವನು ಧಾರ್ಮಿಕನು, ಸುಂದರನು, ಸದಾ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು.

ತೇಷಾಂ ಪ್ರಧಾನೌ ವಿಖ್ಯಾತೌ ನಿಮಿಃ ಕೃಕಣ ಏವ ಚ

ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರು ಎಂದರೆ ನಿಮಿ ಮತ್ತು ಕೃಕಣ ಎಂಬವರು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.

ವೃಷ್ಣೇಃ ಸುಮಿತ್ರೋ ಬಲವಾನನಮಿತ್ರಃ ಶಿನಸ್ತಥಾ

ವೃಷ್ಣಿಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸುಮಿತ್ರನು ಬಲವಂತನು, ಅನಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಶಿನಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ.

ಪ್ರಸೇನಸ್ತು ಮಹಾಭಾಗಃ ಸತ್ರಾಜಿನ್ನಾಮ ಚೋತ್ತಮಃ

ಪ್ರಸೇನನು ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯೂ, ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆಗಿದ್ದನು.

ಸತ್ಯವಾನ್ ಸತ್ಯಸಂಪನ್ನಃ ಸತ್ಯಕಸ್ತತ್ಸುತೋ ಽಭವತ್

ಸತ್ಯವಾನ್ ಸತ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯಕ ಎಂಬ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು.

ಕುಣಿಸ್ತಸ್ಯ ಸುತೋ ಧೀಮಾಂಸ್ತಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ಯುಗನ್ಧರಃ

ಅವನಿಗೆ ಧೀಮಂತನಾದ ಕುಣಿಯೆಂಬ ಮಗನಿದ್ದನು; ಆ ಕುಣಿಗೆ ಯುಗಂಧರ ಎಂಬ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು.