ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ರಕ್ತವರ್ಣದ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿದ್ದನು. ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾರೈಸುವವರು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಆತನ ಕುರಿತು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಯೋಗಿಗಳು, ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮವು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿರುವ ಆತ್ಮ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತೆ, ಏಕವಾಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಗ, ಈ ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ಮಾಯೆಯೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಆ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಆತನು ಶುಭಸ್ವರೂಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನು ಭಾಗರಹಿತ, ಅವಿನಾಶಿ ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜಗತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದರಿಂದ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ; ಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ. ಯೋಗವೇ ಎಲ್ಲ ವೇದಾಂತಗಳ ಸಾರ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತದ ಸ್ಥಿತಿ. ಯೋಗಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಗುವಂತಹದು. ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಾಂಖ್ಯವನ್ನು ಒಂದೆಂದು ನೋಡುವವನು ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರ ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವನು, ದೇಹದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖಮಾಡಿರುವವನು, ಎಲ್ಲ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಆ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಶಾಶ್ವತ, ಎಲ್ಲಡೆ ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳಿರುವವನು. ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ; ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವವರು ನನ್ನನ್ನು "ಮಹಾ ಪುರುಷ" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪರಮಶಕ್ತಿಯು ನನಗೆ ಸೇರಿದೆ, ಅದು ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ಮಲ ಮತ್ತು ಗುಣರಹಿತವಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ; ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಗಮನಿಸಿ ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಚಲನೆಗೆ ತರುತ್ತೇನೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಕಾರಣವೆಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವ ಯೋಗಿಗಳು ಅವಿನಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪರಮಶುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಯೋಗದೇವತೆಗಳೇ, ಇದು ವೇದದ ಉಪದೇಶವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದ ಜ್ಞಾನವು ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅವನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆಧಾರ, ಸದಾ ಆನಂದ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ದ್ವೈತವಿಲ್ಲದವನು. ವಿಭಿನ್ನತೆ ಇಲ್ಲದೆ, ರೂಪವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಪರಮ ಅಮೃತವಾಗಿದೆ. ಗುಣರಹಿತವಾದ ಪರಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿ—ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಆ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಶಾಂತ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿವೆ; ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ನಿಜವಾದ ವೇದಜ್ಞಾನಿ. ಈ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ, ಆದಿ ಇಲ್ಲದವನು ಕಾಲ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪರಮ ಏಕತೆಯ ದಾತನು. ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವ; ಮತ್ತೊಂದು ಬೇರೆ. ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅವರು ಅದಾಗಿ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮಾಯೆ. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ೨೫ನೇ ತತ್ತ್ವವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಿವೇಕಶಕ್ತಿ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ಅಹಂಕಾರ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪವಿತ್ರ ವಚನಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ವರೂಪ, ಜ್ಞಾನ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಂಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ.