ಕೂರ್ಮಪುರಾಣಮ್

ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕುರಿತು ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಆಸಕ್ತಿ ಉದಯವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಅವರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಹಿಂದೆ ವಿಷ್ಣು ಅವರು ಕುರ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದದ್ದಾಗಿದೆ. ವಿಷ್ಣು, ರುದ್ರನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಹರ್ಷವನ್ನು ತಂದಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಅವರು ಸ್ವತಃ ಸನತ್ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದರು. ಅಂಗಿರಾ, ರುದ್ರ ಹಾಗೂ ಪರಮಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಭೃಗು, ಶುಕ್ರ, ವಂದನೀಯ ವಸಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಇತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಬದರಿಕಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ನರನೊಂದಿಗೆ, ಆದಿ–ಅಂತ್ಯರಹಿತನಾದ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಸ್ಥರಾದರು. ಆ ಯೋಗಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪರಮ ಯೋಗಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು: “ಈ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನಾರಾಯಣ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ಯಶಸ್ಸಿನ ಸೂಚನೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. “ನಾವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ,” ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಅವ್ಯಕ್ತನಾದ ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾರಾಯಣನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. “ನಾವು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ; ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು,” ಎಂದು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು. “ಆತ್ಮವೆಂದರೆ ಏನು? ಮೋಕ್ಷವೆಂದರೆ ಏನು? ಸಂಸಾರ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ ಯಾವುದು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು,” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅವನು ತಪಸ್ವಿ ರೂಪವನ್ನು ತೊರೆದು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವ ಆ ಭಗವಂತನು ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಆತನನ್ನು ಕಾಣಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ರುದ್ರ, ಮಹೇಶ್ವರ ಸ್ವತಃ, ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಭರಿತರಾಗಿ, ಭಕ್ತಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: “ವಿಜಯವಾಗಲಿ ನಿಮಗೆ, ಮುನಿಗಳ ನಾಥನೇ, ತಪಸ್ಸುಗಳ ಮೂಲಕ ಪಾವನಗೊಂಡವನೇ! ವಿಜಯವಾಗಲಿ ನಿಮಗೆ, ಅನಂತನೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣನೇ! ವಿಜಯವಾಗಲಿ ಅಂಬಿಕೆಯ ಪತಿಯೇ, ದೇವನೇ; ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ!” ಎಂದು ಹಾಡಿದರು. ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು: “ಅಚ್ಯುತನೇ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಾರ್ಯ ಯಾವುದು?” ಆಗ ಭಗವಂತನು, ಅನುಗ್ರಹಭಾವದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಶರಣಾದವರಿಗೆ, ಯಥಾರ್ಥ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಸಿದವರಿಗೆ, ನೀನು ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೋಧಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಸ್ವಯಂ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸು. ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ವೃಷಧ್ವಜಧಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ನಿನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿಯೇ ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು.” ಆಗ ಸನತ್ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಇತರರು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಅಚಿಂತ್ಯವಾದ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಭಾವ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅದು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರು ಆತನನ್ನು, ವಿಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಯನಾಗಿ, ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಂತೆ ನೋಡಿದರು. ಶಾಂತಸ್ವರೂಪಿಯಾದ, ಅಪೂರ್ವ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಶಿವನನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು. ಆತನನ್ನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಂತೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕಂಡರು.