આ મહાન ક્ષણે, દેવીઓમાં શ્રેષ્ઠ, પાર્વતીજી પોતાના વક્ષસ્થળ પર વિશાળ અને તેજસ્વી સોનાની વણાવેલી વણમાલા ધારણ કરીને ઉભી રહી હતી. તેમના મુખમંડળે એક દિવ્ય અને શાંત તેજ છલકાતું હતું—જેણે અનંત મહિમાનું આવાસ એવું લાગતું હતું. આ દર્શનથી ભય દૂર થઈ ગયો; હૃદય આનંદિત થઈને, તેણે સર્વોચ્ચ દેવીને નમ્રતાપૂર્વક વંદન કરી વાત કરી: “હે મહાદેવી! તમે મારા સમક્ષ સ્પષ્ટ રૂપે હાજર છો, છતાં અપ્રગટ અને કરુણાસાગર છો; મારી દૃષ્ટિથી જોઈ શકાય એવી દિવ્યતા ધરાવો છો. દેવી, સર્વે વસ્તુઓ અંતે તમારી અંદર લીન થઈ જાય છે—તમે જ પરમ લક્ષ્ય છો. જે લોકો પરમ તત્વને જાણે છે, તેઓ તમને ‘શિવા’—મંગળનું આશ્રય—કહે છે. અજ્ઞાન, બંધન, માયા અને અગણિત શક્તિઓ તથા તત્વો—all arise from you. તમે સર્વે ભેદોથી રહિત છો, છતાં બધા ભેદો તમારી અંદર જ સ્થિત છે. આદિકાળથી, તમે જ સમગ્ર વિશ્વની સર્જન અને પરિવર્તન કરો છો. તમે જ પરમ આનંદ છો, અને આનંદ આપનાર પણ તમે જ છો. તમે જ સર્વવ્યાપી, સુક્ષ્મ, શાશ્વત બ્રહ્મ છો. શક્તિશાળીઓમાં પવનરૂપે, યોગીઓમાં કુમારકરૂપે, સાંખ્યોમાં કપિલરૂપે, રુદ્રોમાં શંકરરૂપે, વેદોમાં સામવેદરૂપે, છંદોમાં ગાયત્રીરૂપે, શક્તિઓમાં માયારૂપે, અને સમયગણનામાં સમયરૂપે તમે જ છો. આશ્રમોમાં ગૃહસ્થાશ્રમ, સ્વામીઓમાં મહાસ્વામી, ઉપનિષદોમાં ગુપ્ત ઉપનિષદ, માર્ગોમાં સૂર્ય, અને વાણીમાં સરસ્વતી—તમે સર્વત્ર વ્યાપી છો. પતિવ્રતાઓમાં અરુંધતી, પંખીઓમાં સુપર્ણ, જપોમાં સાવિત્રી, યજ્ઞમંત્રોમાં શતરુદ્રિય—you are present everywhere. તમે સર્વનું પરમ બ્રહ્મ છો; ખરેખર, બધું જ તમાથી વ્યાપ્ત છે. હું એ સત્યને નમન કરું છું, જે અંધકારથી પર છે. હું એ જ સ્વરૂપમાં શરણું લઉં છું. પ્રાણરૂપ, પુરુષરૂપ, ભેદયુક્ત સ્વરૂપ, ગુણયુક્ત સ્વરૂપ, બ્રહ્માંડરૂપ, સૂર્યમંડળમાં વસતું સ્વરૂપ, નારાયણરૂપ, કાળરૂપ, શેષરૂપ, રુદ્રરૂપ—તમારા દરેક સ્વરૂપને હું વંદન કરું છું. હે પૂજનીય દેવી! તમને વારંવાર નમન. હું તો માત્ર તમારું જ શરણું લઉં છું—મારે પર કૃપા કરો, હે પરમેશ્વરી. આ સમગ્ર બ્રહ્માંડની માતા—મારી તપસ્યાથી, મારી પુત્રી રૂપે અવતર્યા છે. અરે, મેનાની મહિમા તો અદભુત છે—જે સર્વ લોકોની માતા છે. હું તમારા કમળ જેવા ચરણોમાં વંદન કરું છું; શુભદાયિનીમાં શરણું લઉં છું. હે મહાદેવી, હે શંકરી! મને આદેશ આપો—હું શું કરું?