કૂર્મપુરાણમ્

જ્યાં detached અને સ્વરાજ્યમાં સ્થિત, રાગદ્વેષથી પર, નિર્વિકાર અને નિર્મલ ભગવાનની આરાધના થઈ રહી હતી, ત્યાં દેવો અને ઋષિઓએ અનંત ભગવાનને રક્ષક રૂપે વિનંતી કરી: “હે અનંત પ્રભુ, તમે જ સર્વના રક્ષક છો, કૃપા કરીને અમારો રક્ષણ કરો.” આમ પ્રાર્થના પછી, કમળનયન, પીળાં વસ્ત્રો ધારણ કરનાર, અસુરોના શત્રુ એવા ભગવાન જાગ્યા અને કહ્યું: “તમારે મને અહીં બોલાવીને કયો કાર્ય કરાવવું છે?” દેવોએ વિનંતી કરી: “હે પ્રભુ, એક અસુર દેવો અને ઋષિઓને અત્યંત પીડા આપી રહ્યો છે. તમે સર્વના રક્ષક અને જગતના સ્વરૂપ છો, કૃપા કરીને તેને સંહાર કરો.” તે સમયે, એ મહાન અસુરના વિનાશ માટે ભગવાને પોતે એક પુરૂષનો સર્જન કર્યો. તે પુરૂષે શંખ, ચક્ર અને ગદા ધારણ કરી હતી અને તેના ધ્વજ પર ગરુડનું ચિહ્ન હતું. દેવોએ તેને કહ્યું: “તમારી શક્તિથી ત્વરિત અહીં પધારો.” પછી એ મહાન, અવ્યક્ત પુરૂષ અસુરના મહાનનગર તરફ ગયા. ભગવાન ગરુડ પર આરૂઢ થઈને જાણે બીજાં મહા મેરુ પર્વત જેવા દેખાતા હતા. અસુરના સ્વામીના ભયથી, ત્યાંના લોકોએ એ ભયંકર ધ્વનિ સંભળાવી અને કહ્યું: “હે અમરતાઓના સંહારક, આપણે તેને ઓળખી શકીએ છીએ.” ત્યારબાદ, પ્રહલાદના નેતૃત્વમાં તેના પુત્રો, શસ્ત્ર અને કવચથી સજ્જ થઈ, બહાર આવ્યા. તેમણે એક પર્વત જેવા આકારવાળા પુરૂષને જોયો—બીજાં નારાયણ જેવા. ત્યારે તેઓએ કહ્યું: “આ દેવોનું રક્ષણ કરનાર, નારાયણ, આપણો શત્રુ છે.” અને ભગવાને સહેલાઈથી બધાને સંપૂર્ણપણે સંહાર્યા. પ્રહલાદ, અનુહ્રાદ, સંહ્રાદ અને હ્રાદ—સાંહ્રાદના પુત્રો કૌમાર અને આગ્નેય, અને હ્રાદના પુત્રો પણ—કોઈ પણ ભગવાન વિષ્ણુ, વાસુદેવને નુકસાન પહોંચાડી શક્યા નહીં. પછી ભગવાને પોતાના હાથે તેના પગ પકડીને તેને ફેંકી દીધો અને ગર્જના કરી. મહાબલી અસુરના છાતી પર પગથી પ્રહાર કર્યો. તે પછી જે બન્યું તે બધું તેણે જઈને વિગતે વર્ણવ્યું. ત્યારબાદ, ભગવાને અર્ધપુરૂષ અને અર્ધસિંહ સ્વરૂપ ધારણ કર્યું. અચાનક પ્રગટ થઈ, તેમણે મુખ્ય દૈત્યને ચકિત કરી દીધો. અનંત નારાયણ મધ્યાહ્નના સૂર્ય સમાન તેજથી પ્રગટ થયા. એ અસુરે નરસિંહને સંહાર માટે મોકલ્યો, પણ માયાથી નરસિંહે તેને અને તેના બધા અનુયાયીઓને તુરંત નાશ કરી દીધા. તે દૈત્યએ પૂરી શક્તિથી યુદ્ધ કર્યું, પણ નરસિંહ સામે પરાજિત થયો. પછી તેણે મનમાં પશ્વપતિાસ્ત્રનું સ્મરણ કર્યું, અને તેને છોડતાં ગર્જના કરી—but એ શસ્ત્ર ભગવાન શૂલિનને કોઈ નુકસાન કરી શક્યું નહીં. પછી તેણે વાસુદેવ, શાશ્વત ભગવાનને સર્વાત્મા રૂપે માન્યો. યોગીઓના હૃદયમાં વસતા ભગવાનને તેણે શિર નમાવી. ત્યારબાદ તેણે પોતાના પિતા અને ભાઈઓને રોકી, હિરણ્યાક્ષને સંબોધન કરીને કહ્યું: “આ પુરાતન પુરુષ, દૈવી સ્વરૂપ, મહાયોગી, જગતનું તત્ત્વ—આદિ પુરુષ અને અવિનાશી પ્રકૃતિ સ્વરૂપ છે. તમે વિષ્ણુ, અવ્યક્ત અને અક્ષય ભગવાનની શરણમાં જાવ.” વિષ્ણુની માયાથી મોહિત થઈ, તેણે પોતાના પુત્રને તીવ્રતાથી એમ કહ્યું: “સમયના વશ થઈ, હવે એ ભગવાન આપણા ઘર આવ્યા છે. આ એકમાત્ર, અવિનાશી, સર્વજીવોના શાસક ભગવાનની નિંદા ન કરશો.