గరుడపురాణమ్

స్వధర్మేణైవోర్ధ్వగతిరధర్మేణాప్యధోగతిః । జాయతే సర్వవర్ణానాం స్వధర్మచలనాత్ఖగ ॥ ౨,౪౬.

తన ధర్మాన్ని పాటిస్తే పైకి ఎదుగుతారు; అధర్మాన్ని అనుసరించినవారు కింద పడిపోతారు. ఖగా! అన్ని వర్ణాలవారైనా తమ ధర్మాన్ని వదిలిపెడితే ఇలాంటి ఫలితాలే కలుగుతాయి.

దేవత్వే మానుషత్వే చ దానభోగాదికాః క్రియాః । యా దృశ్యన్తే వైనతేయ తత్సర్వం కర్మజం ఫలమ్ ॥ ౨,౪౬.

దేవతలు, మనుషులలో కనిపించే దానం, అనుభవం మొదలైన కార్యాలన్నీ, వైనతేయా! ఇవన్నీ కర్మఫలమే.

అకర్మవిహితే ఘోరే కామక్రోధార్జితేఽశుభే । పతేద్వై నరకే భూయో తస్యోత్తారో న విద్యతే ॥ ౨,౪౬.

ధర్మంలో లేని, భయంకరమైన, కోరిక, కోపంతో చేసిన పాపకార్యాల వల్ల మళ్లీ నరకంలో పడిపోతారు. అలాంటి వారికి విముక్తి ఉండదు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౪౭ గరుడ ఉవాచ । భగవన్దేవదేవేశ కృపయా పరయా వద । దానం దానస్య మాహాత్మ్యం వైతరణ్యాః ప్రమాణకమ్ ॥ ౨,౪౭.

గరుడుడు ఇలా అడిగాడు: దేవదేవా! నీ అపార కరుణతో దానం, దాన మహిమ, వైతరణి నదికి సంబంధించిన వివరాలు చెప్పుము.

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । యా సా వైతరణీ నామ యమమార్గే మహాసరిత్ । అగాధా దుస్తరా పాపైర్దృష్టమాత్రా భయావహా ॥ ౨,౪౭.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా చెప్పాడు: యమునడిలో ఉన్న వైతరణి అనే ఆ మహానది, పాపాల వలన దాటి పోవడం అసాధ్యం, లోతు లేని, చూసిన వెంటనే భయపెట్టే నది.

పూయశోణితతోయాఢ్యా మాంసకర్దమసకుంలా । పాపినఞ్చాగతాన్దృష్ట్వా నానాభయసమావృతా ॥ ౨,౪౭.

ఆ నది పుయ, రక్తంతో నిండిపోయి, మాంసం, మట్టితో ముద్దయి ఉంటుంది. అక్కడికి వచ్చిన పాపులను చూసి, భయంకరమైన దృశ్యాలతో ఆ నది చుట్టూ ఉంది.

క్వాథ్యతే సత్వరం తోయం పాత్రమధ్యే ఘృతం యథా । క్రిమిభిః సఙ్కులం పూయం వజ్రతుణ్డైః సమావృతమ్ ॥ ౨,౪౭.

అక్కడ నీరు వెంటనే మరుగుతుంది, పాత్రలో నెయ్యి మరుగుతున్నట్టు. ఆ పుయలో కీటకాలు గుంపుగా ఉంటాయి, వజ్రపు ముక్కులతో ఉన్నవారు చుట్టూ ఉంటారు.

శిశుమారైశ్చ మకరైర్వజ్రకర్తరికాయుతైః । అన్యైశ్చ జలజీవైశ్చ హింసకైర్మాంసభేదిభిః ॥ ౨,౪౭.

అక్కడ శిశుమారులు, మకరాలు, వజ్రపు కత్తులతో ఉన్నవి, ఇంకా ఇతర క్రూర జలచరాలు మాంసాన్ని చీల్చుతూ ఉంటాయి.

ఉద్యాన్తి ద్వాదశాదిత్యాః ప్రలయాన్తే తథా హి తే । తపన్తి తత్ర వై మర్త్యాః క్రన్ద మానాస్తు పాపినః ॥ ౨,౪౭.

ప్రళయాంతంలోలా అక్కడ పన్నెండు సూర్యులు ఉదయిస్తారు. అక్కడ మానవులు కాలిపోతారు, పాపులు అరిచుకుంటూ బాధపడతారు.

హా భ్రాతః పుత్ర తాతేతి ప్రలపన్తి ముహుర్ముహుః । విచరన్తి నిమజ్జన్తి గ్లానిం గచ్ఛన్తి జన్తవః ॥ ౨,౪౭.

తమ్ముడా! కుమారుడా! తండ్రీ! అని మళ్లీ మళ్లీ విలపిస్తారు. ఆ ప్రాణులు తిరుగుతూ, మునిగి, అలసటతో కూలిపోతారు.

చతుర్విధైః ప్రాణిగణైర్దృష్టా వ్యాప్తా మహానదీ । తరన్తి గోప్రదానేన త్వన్యథా చ పతన్తి తే ॥ ౨,౪౭.

ఆ మహానది నాలుగు రకాల ప్రాణులతో నిండిపోతుంది. ఆ నదిని గోవు దానం చేసినవారు దాటి పోతారు, లేనివారు పడిపోతారు.

మాం నరా యేఽవమన్యన్తే చాచార్యం గురుమేవ చ । వృద్ధానన్యాంశ్చాపి మూఢాస్తేషాం వాసస్తు తత్ర వై ॥ ౨,౪౭.

తమ గురువులను, ఉపాధ్యాయులను, వృద్ధులను అవమానించే మూర్ఖులు, వారి నివాసం అక్కడే అవుతుంది.

పతివ్రతాం సాధుశీలామూఢాం ధర్మేషు నిశ్చలామ్ । పరిత్యజన్తి యే మూఢాస్తేషాం వాసస్తు సన్తతమ్ ॥ ౨,౪౭.

పతివ్రత, మంచి స్వభావం కలిగి, ధర్మంలో నిలకడగా ఉన్న భార్యను వదిలేసే మూర్ఖులకు ఎప్పుడూ అక్కడే నివాసం ఉంటుంది.

విశ్వాసప్రతిపన్నానాం స్వామిమిత్రతపస్వినామ్ । స్త్రీబాలవికలాదీనాం వధం కృత్వా పతన్తి హి । పచ్యన్తే తత్ర మధ్యే తు క్రన్దమానాస్తు పాపినః ॥ ౨,౪౭.

నమ్మకాన్ని ద్రోహించి, యజమాని, మిత్రుడు, తపస్వి, స్త్రీ, బాలుడు, దుర్బలుడు, బాధితులను హత్య చేసే వారు అక్కడే పడిపోతారు. ఆ నదిలో పాపులు అరుస్తూ కాలిపోతారు.

శాన్తం బుభుక్షితం విప్రంయో విఘ్నాయోపసర్పతి । క్రిమిభిర్భక్ష్యతే తత్ర యావదాభూతసంప్లవమ్ ॥ ౨,౪౭.

శాంతంగా, ఆకలితో ఉన్న బ్రాహ్మణుడిని అడ్డుకునేందుకు వెళ్ళినవారు, ఆ నదిలో యుగాంతం వరకు పురుగుల చేతిలో తినబడతారు.

బ్రాహ్మణాయ ప్రతీశ్రుత్య యమార్థం న దదాతి తమ్ । ఆహూయ నాస్తి యో బ్రూయాత్తస్య వాసస్తు తత్ర వై ॥ ౨,౪౭.

బ్రాహ్మణుడికి ఏదైనా ఇవ్వమని మాటిచ్చి, ఆ తరువాత ఇవ్వకుండా, పిలిచినప్పుడు 'నాకు లేదు' అని చెప్పినవాడు అక్కడే నివసించాల్సి వస్తుంది.

అగ్నిదో గరదశ్చైవ కూటసాక్షీ చ మద్యపః । యజ్ఞవిధ్వంసకశ్చైవ రాజ్ఞీగామీ చ పైశునః ॥ ౨,౪౭.

ఇల్లు కాల్చేవాడు, విషం పెట్టేవాడు, అబద్ధ సాక్ష్యం చెప్పేవాడు, మద్యం తాగేవాడు, యజ్ఞాన్ని ధ్వంసం చేసేవాడు, రాజు భార్యలను ఆశించేవాడు, అపవాదం చేసే వాడు—

కథాభఙ్గకరశ్చైవ స్వయన్దత్తా పహారకః । క్షేత్రసేతువిభేదీ చ పరదారప్రధర్షకః ॥ ౨,౪౭.

మాటల మధ్యలో అడ్డంకి కలిగించేవాడు, తానే ఇచ్చిన దానిని తిరిగి దొంగిలించేవాడు, పొలాల సరిహద్దులు లేదా చెరువుల కట్టలు పగలగొట్టేవాడు, పరస్త్రీని లైంగికంగా వేధించేవాడు—

బ్రాహ్మణో రసవిక్రేతా తథా యో వృషలీపతిః । గోధనస్య తృషార్తస్య వాప్యా భేదం కరోతి యః ॥ ౨,౪౭.

రసాలు అమ్మే బ్రాహ్మణుడు, నీచస్త్రీ భర్త అయినవాడు, పశువులు దాహంతో ఉన్నప్పుడు చెరువును పగలగొట్టేవాడు—

కన్యావిదూషకశ్చైవ దానం దత్త్వానుతాపకః । శూబద్రస్తు కపిలాపాయీ బ్రాహ్మణో మాంసభోజనః ॥ ౨,౪౭.

కన్యను భ్రష్టుడిని చేసేవాడు, దానం ఇచ్చి తరువాత పశ్చాత్తాపపడేవాడు, మానవ ఖడ్గంలో తాగేవాడు, మాంసం తినే బ్రాహ్మణుడు—

ఏతే వసన్తి సతతం మా విచారం కృథాః క్వచిత్ । కృపణో నాస్తికః క్షుద్రః స తస్యాం నివసేత్ఖగ ॥ ౨,౪౭.

ఇలాంటి వారు ఎప్పుడూ అక్కడే ఉంటారు; దీనిలో ఎలాంటి సందేహం పెట్టుకోకూడదు. కంజుసు, నాస్తికుడు, చిల్లర మనసున్నవాడు—వీళ్ళు కూడా అక్కడే నివసిస్తారు, ఓ పక్షీ.

సదామర్షో సదా క్రోధీ నిజవాక్యప్రమాణకృత్ । పరోక్త్యుచ్ఛేదకో నిత్యం వైతరణ్యా వసేచ్చిరమ్ ॥ ౨,౪౭.

ఎప్పుడూ అసహనంగా ఉండేవాడు, ఎప్పుడూ కోపంగా ఉండేవాడు, తన మాటలకే ప్రాముఖ్యతనిచ్చేవాడు, ఇతరుల మాటలను మధ్యలో ఆపేవాడు—వాడు వైతరణి నదిలో చాలా కాలం నివసించాల్సి వస్తుంది.

యస్త్వహఙ్కారవాన్పాపీ స్వవికత్థనకారకః । కృతఘ్నో గర్భసన్తాపీ వైతరణ్యాం స మజ్జతి ॥ ౨,౪౭.

అహంకారంతో పాపాలు చేసే వాడు, తనను తాను పొగడుకునే వాడు, కృతఘ్నుడు, గర్భిణిని బాధించేవాడు—వాడు వైతరణి నదిలో మునిగిపోతాడు.

కదాపి భాగ్యయోగేన తరణేచ్ఛా భవేద్యది । సానుకూలా భవేద్యేన తదాకర్ణయ కాశ్యప ॥ ౨,౪౭.

ఎప్పుడైనా అదృష్టం కలిసివచ్చి, ఆ నదిని దాటి పోవాలనే కోరిక కలిగితే, అనుకూల పరిస్థితి వచ్చినప్పుడు విను, ఓ కాశ్యప.

అయనే విషువే పుణ్యే వ్యతీపాతే దినోదయే । చన్ద్రసూర్యోపరాగే వా సంక్రాన్తౌ దర్శవాసరే ॥ ౨,౪౭.

ఉత్తరాయణం, దక్షిణాయణం, సమవత్సర సమయాలు, గ్రహణాలు, సూర్యోదయం, చంద్రగ్రహణం, సూర్యగ్రహణం, సంక్రాంతి, పుణ్యదినాలు—

అన్యేషు పుణ్యకాలేషు దీయతే దానముత్తమమ్ । యదా తదా భవేద్వాపి శ్రాద్ధా దానం ప్రతి ధ్రువమ్ ॥ ౨,౪౭.

ఇంకా ఇతర శుభ సమయాల్లో, ఉత్తమమైన దానం ఇచ్చినప్పుడు, లేదా శ్రాద్ధ సమయంలో పితృదేవతలకు దానం చేసినప్పుడు, అది తప్పకుండా ఫలిస్తుంది.

తదైబ దానకాలః స్యాద్యతః సమ్పత్తిరస్థిరా । అనిత్యాని శరీరాణి విభవో నైవ శాశ్వతః ॥ ౨,౪౭.

అలాంటి సమయమే దానం చేయటానికి ఉత్తమమైనది. ఎందుకంటే ధనం నిలకడగా ఉండదు; శరీరాలు శాశ్వతం కావు; ఐశ్వర్యం ఎప్పటికీ ఉండదు.

నిత్యం సన్నిహితో మృత్యుః కర్తవ్యో ధర్మసంగహః । కృష్ణాం వా పాటలాం వాపి కుర్యాద్వైతరణీం శుభామ్ ॥ ౨,౪౭.

మరణం ఎప్పుడూ దగ్గరలోనే ఉంటుంది. అందుకే ధర్మాన్ని కూడబెట్టాలి. నల్లటి లేదా ఎర్రటి వైతరణి నదిని నిర్మించాలి.

స్వర్ణశృఙ్గీం రౌప్యఖురాం కాంస్యపాత్రోపదోహనీమ్ । కృష్ణవస్త్రయుగాచ్ఛన్నాం సప్తధాన్యసమన్వితామ్ ॥ ౨,౪౭.

బంగారు కొమ్ములతో, వెండి కాళ్లతో, కాంస్యపు పాలు పిండే పాత్రతో, నల్లటి వస్త్రజతతో కప్పి, ఏడు రకాల ధాన్యాలతో కూడిన ఆవును—